Σκαρί ταξιδεμένο

Δημοσίευση: 18.10.2014

Ετικέτες

Κατηγορία

_

Ναυάγιο που χτυπήθηκε στα κύματα, στα βράχια
σαν θρύψαλα το έκοψαν στα δύο το σκαρί μου
μεσουρανώ στα κύματα, στης θάλασσας τα βήματα
βουλιάζω μες στα σπλάχνα της και πάλι ταξιδεύω
έχω τον άνεμο κοντά και όρτσα τα πανιά μου.
Τη μια να χάνομαι θαρρώ, την άλλη στον αφρό της
μπρος τη φουρτούνα η απανεμιά, στο δάκρυ, στο λυγμό της
μα συ αθάνατη κυρά ακόμα με ορίζεις.
Τι κι αν καράβια τσάκισες, μέσα σε καταιγίδες
εσύ να πάλι μου μιλάς, με θυμωμένα λόγια
και με τραβάς στο πέλαγος μαζί σου σε ταξίδι
η συντροφιά σου δύσκολη,με κύματα παλεύω.
Μα το σκαρί μου πάλιωσε και σκούριασε η ψυχή μου
το πνεύμα μου ξεθώριασε και απ’ την αλμύρα καίει
και κούτσουρο, να έμεινα και το κουφάρι σέρνω.
Δεν έχω πια τη δύναμη, κόρη ταξιδεμένη
μονάχα σαν η θύμηση, ριζώνει στην καρδιά μου
εκεί να πάλι αναζητώ, καρνάγιο στα όνειρά μου.
Να βρω τον όρμο του αιγιαλού, μουράγιο να αράξω,
να ρίξω κάβο και άγκυρα, να κλείσω τα φτερά μου,
να βγει το νέο, το σκαρί, εκείνο στη σειρά μου.
Τιμόνι αγάντα σταθερό, η χαραυγή να μ’ βρει
απάγγειο κάποιου λιμανιού, να δέσω το σχοινί μου
για να αγναντεύω από ‘κει της θάλασσας το κύμα.

Ακολουθήστε μας

Άνθρωπε

Άνθρωπε

Άνθρωπε. Αιώνια σκλάβε του χρόνου και της ματαιότητας σε έναν κόσμο αρετής και κακίας. Παλεύεις να γίνεις κάτι. Να αποκτήσεις ελευθερία. Και έτσι βρίσκεις τον εαυτό σου. Ενώ άλλες φορές τον χάνεις.  Πριν καν τον καταλάβεις…   _ γράφει η Διώνη...

Στεφανωμένος έρωτας

Στεφανωμένος έρωτας

Κι έτσι γύρισα το χρόνο πίσω  για να πάρω τον Έρωτα που μου χρωστάς  τα φιλιά, τα χάδια, τις αγκαλιές  που μοιράστηκαν άδικα σε ξένα χέρια Γύρισα με τη δίψα στα χείλη  την παρόρμηση των κολασμένων  που τραγουδούν ακόμη  τον Έρωτα που ξοδεύτηκε σε ξένα κορμιά Γύρισα...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Επιμέλεια άρθρου

Διαβάστε κι αυτά

Στεφανωμένος έρωτας

Στεφανωμένος έρωτας

Κι έτσι γύρισα το χρόνο πίσω  για να πάρω τον Έρωτα που μου χρωστάς  τα φιλιά, τα χάδια, τις αγκαλιές  που μοιράστηκαν άδικα σε ξένα χέρια Γύρισα με τη δίψα στα χείλη  την παρόρμηση των κολασμένων  που τραγουδούν ακόμη  τον Έρωτα που ξοδεύτηκε σε ξένα κορμιά Γύρισα...

Άκουσέ με, Ουρανέ

Άκουσέ με, Ουρανέ

πρόλογος   σαν βραδιάζει και ο Πύργος πέφτει μία φίλη μου κρατάει το χέρι  και λέει δες! το αστέρι μας είναι ακόμα εκεί   θαρρώ πως είναι ψέμα δεν συνηθίζω άλλωστε να συλλέγω αστέρια αν και τα άδεια χέρια μου κάποτε γυμνά σμίγανε με τον ουρανό   δυο δυο...

Καημός

Καημός

Πού πας ψυχή γυρεύοντας την αγκαλιά, το χάδι, ακροβατώντας σε κλωστή αναζητείς το βράδυ, το λόγο το γλυκύ.   Εστέρεψες, απόκαμες μες της ζωής τη λήθη, τα βάσανα σε στράγγιξαν, οι έννοιες και τα λάθη,  τούτο το αβούητο το βράδυ.   Παλεύοντας να κρατηθείς απ’...

1 σχόλια

1 Σχόλιο

  1. Βασίλης Ακριβούσης

    Εξαίσια γραφή!!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου