Ναυάγιο που χτυπήθηκε στα κύματα, στα βράχια
σαν θρύψαλα το έκοψαν στα δύο το σκαρί μου
μεσουρανώ στα κύματα, στης θάλασσας τα βήματα
βουλιάζω μες στα σπλάχνα της και πάλι ταξιδεύω
έχω τον άνεμο κοντά και όρτσα τα πανιά μου.
Τη μια να χάνομαι θαρρώ, την άλλη στον αφρό της
μπρος τη φουρτούνα η απανεμιά, στο δάκρυ, στο λυγμό της
μα συ αθάνατη κυρά ακόμα με ορίζεις.
Τι κι αν καράβια τσάκισες, μέσα σε καταιγίδες
εσύ να πάλι μου μιλάς, με θυμωμένα λόγια
και με τραβάς στο πέλαγος μαζί σου σε ταξίδι
η συντροφιά σου δύσκολη,με κύματα παλεύω.
Μα το σκαρί μου πάλιωσε και σκούριασε η ψυχή μου
το πνεύμα μου ξεθώριασε και απ’ την αλμύρα καίει
και κούτσουρο, να έμεινα και το κουφάρι σέρνω.
Δεν έχω πια τη δύναμη, κόρη ταξιδεμένη
μονάχα σαν η θύμηση, ριζώνει στην καρδιά μου
εκεί να πάλι αναζητώ, καρνάγιο στα όνειρά μου.
Να βρω τον όρμο του αιγιαλού, μουράγιο να αράξω,
να ρίξω κάβο και άγκυρα, να κλείσω τα φτερά μου,
να βγει το νέο, το σκαρί, εκείνο στη σειρά μου.
Τιμόνι αγάντα σταθερό, η χαραυγή να μ’ βρει
απάγγειο κάποιου λιμανιού, να δέσω το σχοινί μου
για να αγναντεύω από ‘κει της θάλασσας το κύμα.