Σκαρί ταξιδεμένο

18.10.2014

_

Ναυάγιο που χτυπήθηκε στα κύματα, στα βράχια
σαν θρύψαλα το έκοψαν στα δύο το σκαρί μου
μεσουρανώ στα κύματα, στης θάλασσας τα βήματα
βουλιάζω μες στα σπλάχνα της και πάλι ταξιδεύω
έχω τον άνεμο κοντά και όρτσα τα πανιά μου.
Τη μια να χάνομαι θαρρώ, την άλλη στον αφρό της
μπρος τη φουρτούνα η απανεμιά, στο δάκρυ, στο λυγμό της
μα συ αθάνατη κυρά ακόμα με ορίζεις.
Τι κι αν καράβια τσάκισες, μέσα σε καταιγίδες
εσύ να πάλι μου μιλάς, με θυμωμένα λόγια
και με τραβάς στο πέλαγος μαζί σου σε ταξίδι
η συντροφιά σου δύσκολη,με κύματα παλεύω.
Μα το σκαρί μου πάλιωσε και σκούριασε η ψυχή μου
το πνεύμα μου ξεθώριασε και απ’ την αλμύρα καίει
και κούτσουρο, να έμεινα και το κουφάρι σέρνω.
Δεν έχω πια τη δύναμη, κόρη ταξιδεμένη
μονάχα σαν η θύμηση, ριζώνει στην καρδιά μου
εκεί να πάλι αναζητώ, καρνάγιο στα όνειρά μου.
Να βρω τον όρμο του αιγιαλού, μουράγιο να αράξω,
να ρίξω κάβο και άγκυρα, να κλείσω τα φτερά μου,
να βγει το νέο, το σκαρί, εκείνο στη σειρά μου.
Τιμόνι αγάντα σταθερό, η χαραυγή να μ’ βρει
απάγγειο κάποιου λιμανιού, να δέσω το σχοινί μου
για να αγναντεύω από ‘κει της θάλασσας το κύμα.

Ακολουθήστε μας

Βερούκης

Βερούκης

ΒΕΡΟΥΚΗΣ Ο μάστορας Βερούκης, συνεργείο ονομαστό,  μόνος ήρθε απ’ το χωριό, 17 στα 18, έφτυσε αίμα, να το ανοίξει, δούλευε σαν το σκυλί, μα η ζωή καλή μαζί του, έγινε κάποιος και αυτός, έχει πια 6 υπαλλήλους, χρειάζεται και έβδομο, του προτείνανε παιδί, πατριώτη, απ’...

πλάκες – συγγράμματα

πλάκες – συγγράμματα

  Στην ακατάστατη μάντρα των αζήτητων αναμνήσεων θα βρεις τις πλάκες με τα συγγράμματα, τα ρητά  που ανακατεμένα πια δε βγάζουν νόημα. Μόνο σε μπερδεύουν, το μηδέν και το άγαν, το τίποτα με το άπαν, η δόξα συναντά τη λόξα και οι προσευχές τις κατάρες. Τα ονόματα...

Στην ερημιά της ελπίδας

Στην ερημιά της ελπίδας

Η μέρα τελειώνει, το φως χαμηλώνει η δύση αρπάζει φωτιά και ματώνει ο ήλιος βαθιά στον ορίζοντα γέρνει στην μοναξιά της ελπίδας μια αχτίδα του στέλνει   Η νύχτα που φέρνει μια μπόρα θυμώνει η αγάπη μονάχη στο κρύο παγώνει της βροχής οι ριπές αντηχούν στο περβάζι...

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

γράφει η Άντια Αδαμίδου - Οι μικροί γαλαξίες Του Νικηφόρου Βρεττάκου Πᾶνε κι ἔρχονται οἱ ἄνθρωποι πάνω στὴ γῆ. Σταματᾶνε γιὰ λίγο, στέκονται ὁ ἕνας ἀντίκρυ στὸν ἄλλο, μιλοῦν μεταξύ τους. Ἔπειτα φεύγουν, διασταυρώνονται, μοιάζουν σὰν πέτρες ποὺ βλέπονται. Ὅμως, ἐσύ, δὲ...

Απογραφή

Απογραφή

Απόψε είχαμε απογραφή. Με επισκέφθηκαν όλες μου απελπισίες μαζεμένες.  Εγώ δεν είχα ιδέα – ποτέ δεν με ενημέρωσε καμία πριν έρθει. Με έπιασαν απροετοίμαστο. Πώς επισκέπτεσαι τον άλλο τέτοια ώρα κυρά μου; Είχα τροχιοδρομήσει να ζήσω μια ευτυχία – στον ύπνο μου....

Διαβάστε κι αυτά

Απογραφή

Απογραφή

Απόψε είχαμε απογραφή. Με επισκέφθηκαν όλες μου απελπισίες μαζεμένες.  Εγώ δεν είχα ιδέα – ποτέ δεν με ενημέρωσε καμία πριν έρθει. Με έπιασαν απροετοίμαστο. Πώς επισκέπτεσαι τον άλλο τέτοια ώρα κυρά μου; Είχα τροχιοδρομήσει να ζήσω μια ευτυχία – στον ύπνο μου....

Ρότα τ’ αγνώστου

Ρότα τ’ αγνώστου

Με τ’ ανοιξιάτικο αεράκι ένα πρωί, πανιά θ’ ανοίξω πάλι στο γαλάζιο, παίρνοντας μια βαθειά αναπνοή, της θάλασσας τις στράτες σαν διαβάζω. Η βάρκα μου ένα όμορφο σκαρί, σε ταρσανά χτισμένο με μεράκι, να σκίζει τα νερά και να ‘ν’ γερή, με μένα καπετάνιο στο δοιάκι. Ο...

Γυναίκα

Γυναίκα

Ρόδο εσύ της άνοιξης, αστέρι της καρδιάς μας γλυκιά νότα της ποίησης, πηγή της ομορφιάς μας. Με σένα η μέρα ξεκινά και η ζωή αρχίζει με σένα αγάλλεται η αυγή κι ο έρωτας ανθίζει.   Κάθε ανάσα σου, πνοή, κάθε σου γέλιο, ελπίδα απάγκιο και αναπνοή, μέσα στην...

1 σχόλια

1 Σχόλιο

  1. Βασίλης Ακριβούσης

    Εξαίσια γραφή!!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου