Σκαρί ταξιδεμένο

18.10.2014

_

Ναυάγιο που χτυπήθηκε στα κύματα, στα βράχια
σαν θρύψαλα το έκοψαν στα δύο το σκαρί μου
μεσουρανώ στα κύματα, στης θάλασσας τα βήματα
βουλιάζω μες στα σπλάχνα της και πάλι ταξιδεύω
έχω τον άνεμο κοντά και όρτσα τα πανιά μου.
Τη μια να χάνομαι θαρρώ, την άλλη στον αφρό της
μπρος τη φουρτούνα η απανεμιά, στο δάκρυ, στο λυγμό της
μα συ αθάνατη κυρά ακόμα με ορίζεις.
Τι κι αν καράβια τσάκισες, μέσα σε καταιγίδες
εσύ να πάλι μου μιλάς, με θυμωμένα λόγια
και με τραβάς στο πέλαγος μαζί σου σε ταξίδι
η συντροφιά σου δύσκολη,με κύματα παλεύω.
Μα το σκαρί μου πάλιωσε και σκούριασε η ψυχή μου
το πνεύμα μου ξεθώριασε και απ’ την αλμύρα καίει
και κούτσουρο, να έμεινα και το κουφάρι σέρνω.
Δεν έχω πια τη δύναμη, κόρη ταξιδεμένη
μονάχα σαν η θύμηση, ριζώνει στην καρδιά μου
εκεί να πάλι αναζητώ, καρνάγιο στα όνειρά μου.
Να βρω τον όρμο του αιγιαλού, μουράγιο να αράξω,
να ρίξω κάβο και άγκυρα, να κλείσω τα φτερά μου,
να βγει το νέο, το σκαρί, εκείνο στη σειρά μου.
Τιμόνι αγάντα σταθερό, η χαραυγή να μ’ βρει
απάγγειο κάποιου λιμανιού, να δέσω το σχοινί μου
για να αγναντεύω από ‘κει της θάλασσας το κύμα.

Ημερολόγιο 2021 – Πρόσκληση

Ακολουθήστε μας!

Κερδίστε το!

Κερδίστε το!

Κερδίστε το!

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Η σκάρτη υπόσχεση της αθανασίας

Η σκάρτη υπόσχεση της αθανασίας

Οι μαυροφορεμένες γυναίκες είχαν μιαν αύρα αλησμόνητης παιδίσκης (Τα βλήτα ανθούσαν στο άγουρο τριαντάφυλλο) Κι ήταν τα παιδιά που τραγουδούσαν και μας χαρίζαν μια γλυκιά παρερμηνεία του ολεθρίου. Ο σπόρος χάθηκε στο χυλό της μοίρας, η μοίρα μαράθηκε στην ορμή της...

Ακακία

Ακακία

Σαν καταφυγή και σαν όνειρο μοιάζεις  μικρή σύνθεση σε μορφή χλωρίδας Κάποιος επαίτης θηρευτής του άλλου τρόπου Θα σε ονόμασε   Και καθώς σε παρατηρώ -αυτό μόνο αφού διάλογος ανάμεσα  σε φύση και άνθρωπο ουδόλως ευδοκιμεί- Δεν διακρίνω μήτε άνθος μήτε μίσχο Του...

Ονειρικό

Ονειρικό

Ο ουρανός μαζεύει τις πληγές του κόσμου  το φεγγάρι αφουγκράζεται τα όνειρα των ανθρώπων  ο ήλιος ζεσταίνει τα δάκρυα και τα κάνει αστέρια  να λάμπουν στο μαντήλι του.  Το κόκκινο ποτάμι γαλήνεψε στις εκβολές του παραδείσου η ανώφελη κόλαση πάγωσε στα φτερά των...

1 σχόλια

1 Σχόλιο

  1. Βασίλης Ακριβούσης

    Εξαίσια γραφή!!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου