Σμιλευμένη Αιωνιότητα

3.03.2018

Λασπωμένος ο βρόχινος δρόμος της θλίψης’ γνωστός.
Σιωπηλή  άγνωρη σκιά ο εφιάλτης της’ επισκέπτης συχνός.
Η ξέφρενη  πνοή που αντικρίζει το απροσπέλαστο πενθεί.
Ακόρεστη μέθη το άγγιγμα του απείρου’ απουσιάζει.

Ακτινοβόλα μορφή αδημονεί αρμονικά να λάμψει,
στο βαθύ σκοτάδι της ημέρας’ η εικόνα της ασύλληπτη.
Αδιόρατο ιδανικό η μακρινή θέληση του σύμπαντος’
ατρόμητος ο ιχνηλάτης στα ζώπυρα του ποθεί να ξεδιψάσει.

Υποφέρει αβάσταχτα από το βρόντο της έμπνευσης’ κεραυνός.
Το λάθος ίσως μοιραίο’ η λαβωματιά απύθμενη, αγιάτρευτη.
Η δακρυσμένη συγκίνηση τρέμει το αναπάντεχο φύσημα του ανέμου.
Η εικόνα πρέπει κρυστάλλινη’ το φως αιώνια ακηλίδωτο.

Πυρωμένες σταγόνες η καταιγίδα της αιωνιότητας’ επικίνδυνες.
Ο γυμνός  χορευτής πάνω στις πυρακτωμένες γλώσσες βρυχήθηκε.
Εκστασιασμένο το ευφυές βλέμμα πάγωσε το άφθαρτο’ στιγμιαία.
Το αρμονικά ωραίο, το λευκό υπέρτατο… το σμίλεψε. Ω! Η ψυχή του…

 

_

γράφει ο Θεόδωρος Μαντάς

Ακολουθήστε μας!

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Πού να αναπαυτεί το βλέμμα;

Πού να αναπαυτεί το βλέμμα;

  Κατάκοπος ο νους απόθεσε απέναντι το βλέμμα στου γέροντα την όψη Ανέβασα πάλι πυρετό το παιδί θέλει παπούτσια τηλεφώνησε η Μαρία Ήρεμος ο παππούς στη μοναξιά του σε συνομιλητή αόρατο μοιάζει να ψιθυρίζει Το τιμολόγιο ανείσπρακτο αγάπη μου, της είπα Μα όχι, έχει...

Αποτυχίαι

Αποτυχίαι

  Αποτυχίαι εισίν άπασαι αι προσπάθειαι ημών κι όλο το γυροφέρνουμε όλο παρακαλούμε την τύχην δια λίγη λύπησιν· κι απογοητευμένοι εκ της εκβάσεως την τύχη ποδοπατούμε αρπάζουμε λεηλατούμε κι ούτε ρωτούμε τους καλούς τρόπους κάπου παρατούμε κι ανθούμε.   _...

Η κλεψύδρα

Η κλεψύδρα

Κι έρχεται το πλήρωμα του χρόνου. Και συνειδητοποιείς δεν υπάρχουν περιθώρια για ανοχές. Έζησες, προσπαθώντας όσο γινόταν να καταλαβαίνεις τους άλλους να ανέχεσαι συμπεριφορές λόγια, πράξεις κι όταν αντιλαμβάνεσαι πως η κλεψύδρα τελειώνει κοιτάζεις τον εαυτό σου....

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου