Στα όρια της ανέχειας

26.06.2016

Ξεπεσμένοι προσκυνητές της ευμάρειας
ορθώνουν μανδύα, στο απύθμενο σκοτάδι ως άγγελοι θανάτου,
σωπαίνουν στο λιθοβολισμό μικρών δέντρων
και γέρικων κλαδιών που έσπασαν, χάνοντας τα ιμάτια τους.
Με γυμνά σώματα περιφέρονται, στην κραυγή της σιωπής τους
σαν τελευταίοι τροχοί αμάξης
που βουλιάζουν ολοένα και πιο βαθιά
στους λασπωμένους λάκκους της ανέχειας.
Σαν βελάσματα σφαγμένων ψυχών, χτυπούν οι φλέβες στο λαιμό τους
με δύναμη στην πίεση καθώς οι πληγές θυμίζουν σύνορα
αγκαθωτών θάμνων, με συνείδηση να αναδύει παραμύθια μυθικών διαστάσεων
στα κλειδωμένα όνειρα που φυλάνε σε χάρτινες σακούλες.
Κρέμεται ένα κλαρί ελιάς σπασμένο
στην ύποπτη μοίρα , με τα αόρατα δεσμά
που φυλάσσονται τα δανεικά της προστάγματα,
με νόμους για την υποταγή της ανθρώπινης ύπαρξης.
Σκυφτός, εγκλωβισμένος, πεινασμένος
να ακουμπάς, στο σκαλοπάτι της έσχατης ένδειας
με λιγοστά κομμάτια ψωμιού που απέμειναν στο ταγάρι.
Με μοχλούς και γρανάζια χαλασμένα
κλειδαμπαρώνει η σκέψη ενός λανθασμένου προσανατολισμού
με την αξιοπρέπεια ριγμένη, στα σιωπητήρια της παγωμένης ψυχής.
Καθώς τρέμει η γη και ουρανός συθέμελα
αναζητά την λαλιά της που χάθηκε, σαν κατάρα έριξε ανάθεμα
και άνοιξε την πόρτα στον υγρό της τάφος.
Φτωχός και έρημος οραματίζεσαι το άγνωστο μέλλον χωρίς πανιά,
σάπια καράβια βουλιάξουν στο λιμάνι
με περιχαρακωμένα όρια, να θέτουν κανόνες στην εξαθλίωση
και να κοιμίζουν το μάτι της λογικής, με συσσίτια πόνου.
Παράξενες μέρες παίρνουν τα σκήπτρα της αγανάκτησης
αφήνοντας τα όνειρα, να κιτρινίσουν των άψυχων σωμάτων,
στην πάροδο του χρόνου. σαν σταματημένοι δείχτες ρολογιού.
Μοιάζει να κοιμήθηκες βασιλιάς
και να ξύπνησες στην μέση του πελάγους, ζητιάνος και ρακένδυτος
καθώς το πρόσωπο χαράζει νοσταλγικά, τη ρότα της μνήμης
την ταυτότητα της ζωής σου.
Γέρνεις ελιά μου γέρνεις, καταμεσής του κόσμου γέρνεις
και σαν κλωνάρι αργοπεθαίνεις, στη στείρα γη που ζεις.

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ημερολόγιο 2021 – Πρόσκληση

Ακολουθήστε μας!

Κερδίστε το!

Κερδίστε το!

Κερδίστε το!

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Η σκάρτη υπόσχεση της αθανασίας

Η σκάρτη υπόσχεση της αθανασίας

Οι μαυροφορεμένες γυναίκες είχαν μιαν αύρα αλησμόνητης παιδίσκης (Τα βλήτα ανθούσαν στο άγουρο τριαντάφυλλο) Κι ήταν τα παιδιά που τραγουδούσαν και μας χαρίζαν μια γλυκιά παρερμηνεία του ολεθρίου. Ο σπόρος χάθηκε στο χυλό της μοίρας, η μοίρα μαράθηκε στην ορμή της...

Ακακία

Ακακία

Σαν καταφυγή και σαν όνειρο μοιάζεις  μικρή σύνθεση σε μορφή χλωρίδας Κάποιος επαίτης θηρευτής του άλλου τρόπου Θα σε ονόμασε   Και καθώς σε παρατηρώ -αυτό μόνο αφού διάλογος ανάμεσα  σε φύση και άνθρωπο ουδόλως ευδοκιμεί- Δεν διακρίνω μήτε άνθος μήτε μίσχο Του...

Ονειρικό

Ονειρικό

Ο ουρανός μαζεύει τις πληγές του κόσμου  το φεγγάρι αφουγκράζεται τα όνειρα των ανθρώπων  ο ήλιος ζεσταίνει τα δάκρυα και τα κάνει αστέρια  να λάμπουν στο μαντήλι του.  Το κόκκινο ποτάμι γαλήνεψε στις εκβολές του παραδείσου η ανώφελη κόλαση πάγωσε στα φτερά των...

8 σχόλια

8 Σχόλια

  1. Πλοκαμάκη Χρυσούλα

    Συγκλονιστικό!!!!
    ΜΠΡΑΒΟ ΣΑΣ!

    Απάντηση
    • Ανώνυμος

      ευχαριστώ πολύ καλή σας μέρα!!!!!!!!!!!!

      Απάντηση
  2. Σοφία Ντούπη

    Έψαξα να βρω μια φράση που να με εντυπωσιάσει περισσότερο, μα στάθηκα άτυχη γιατί δεν κατάφερα να τη βρω!!! Και δεν κατάφερα διότι όλο το ποίημα σας είναι ξεχωριστό… δυνατό… συγκλονιστικό!!!! Τι να πω; Αρκεί ένα μπράβο; Να είστε καλά και να μοιραζόσαστε μαζί μας τόσο ξεχωριστές, τόσο συγκλονιστικές σκέψεις!!!!!!

    Απάντηση
    • Ανώνυμος

      ευχαριστώ πολύ!!!!!!!!!!!!!

      Απάντηση
    • περσα

      ευχαριστώ πολύ!!!!!!!!!!!!!

      Απάντηση
  3. Μάχη Τζουγανάκη

    Ναι Πέρσα..γέρνουμε..καταμεσής του κόσμου ..σαν τις ελιές…γέρνουμε και γερνούμε…δίχως να ζήσουμε..
    δυνατή η ποίησή σου..που είχα καιρό να απολαύσω.. Καλή σου μέρα

    Απάντηση
    • Ανώνυμος

      ευχαριστώ πολύ!!!!!!!!!!!

      Απάντηση
  4. Ανώνυμος

    Εγώ ευχαριστώ πολύ για τα σχόλιά σας!!!!!! Χάρηκα πολύ που σας άρεσε το κειμενό μου τα λόγια σας βάλσαμο στη ψυχή μου ευχαριστώ

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου