Στα όρια της ανέχειας

26.06.2016

Ξεπεσμένοι προσκυνητές της ευμάρειας
ορθώνουν μανδύα, στο απύθμενο σκοτάδι ως άγγελοι θανάτου,
σωπαίνουν στο λιθοβολισμό μικρών δέντρων
και γέρικων κλαδιών που έσπασαν, χάνοντας τα ιμάτια τους.
Με γυμνά σώματα περιφέρονται, στην κραυγή της σιωπής τους
σαν τελευταίοι τροχοί αμάξης
που βουλιάζουν ολοένα και πιο βαθιά
στους λασπωμένους λάκκους της ανέχειας.
Σαν βελάσματα σφαγμένων ψυχών, χτυπούν οι φλέβες στο λαιμό τους
με δύναμη στην πίεση καθώς οι πληγές θυμίζουν σύνορα
αγκαθωτών θάμνων, με συνείδηση να αναδύει παραμύθια μυθικών διαστάσεων
στα κλειδωμένα όνειρα που φυλάνε σε χάρτινες σακούλες.
Κρέμεται ένα κλαρί ελιάς σπασμένο
στην ύποπτη μοίρα , με τα αόρατα δεσμά
που φυλάσσονται τα δανεικά της προστάγματα,
με νόμους για την υποταγή της ανθρώπινης ύπαρξης.
Σκυφτός, εγκλωβισμένος, πεινασμένος
να ακουμπάς, στο σκαλοπάτι της έσχατης ένδειας
με λιγοστά κομμάτια ψωμιού που απέμειναν στο ταγάρι.
Με μοχλούς και γρανάζια χαλασμένα
κλειδαμπαρώνει η σκέψη ενός λανθασμένου προσανατολισμού
με την αξιοπρέπεια ριγμένη, στα σιωπητήρια της παγωμένης ψυχής.
Καθώς τρέμει η γη και ουρανός συθέμελα
αναζητά την λαλιά της που χάθηκε, σαν κατάρα έριξε ανάθεμα
και άνοιξε την πόρτα στον υγρό της τάφος.
Φτωχός και έρημος οραματίζεσαι το άγνωστο μέλλον χωρίς πανιά,
σάπια καράβια βουλιάξουν στο λιμάνι
με περιχαρακωμένα όρια, να θέτουν κανόνες στην εξαθλίωση
και να κοιμίζουν το μάτι της λογικής, με συσσίτια πόνου.
Παράξενες μέρες παίρνουν τα σκήπτρα της αγανάκτησης
αφήνοντας τα όνειρα, να κιτρινίσουν των άψυχων σωμάτων,
στην πάροδο του χρόνου. σαν σταματημένοι δείχτες ρολογιού.
Μοιάζει να κοιμήθηκες βασιλιάς
και να ξύπνησες στην μέση του πελάγους, ζητιάνος και ρακένδυτος
καθώς το πρόσωπο χαράζει νοσταλγικά, τη ρότα της μνήμης
την ταυτότητα της ζωής σου.
Γέρνεις ελιά μου γέρνεις, καταμεσής του κόσμου γέρνεις
και σαν κλωνάρι αργοπεθαίνεις, στη στείρα γη που ζεις.

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Ο κοσμικός ταξιδιώτης

Ο κοσμικός ταξιδιώτης

Στο στέρφο αμπέλι φύσηξε κρύος ο βοριάς, την ώρα του φωτός της τελευταίας αχτίδας. Ματιά υγρή, από ταξίδι, θαρρώ, πως έρχεται μακρύ,  ξανθή˙ στο χρώμα της σταφίδας.   Ο ξένος ψάχνει για μια γη, στάση να κάνει… λίγη θαλπωρή…  Της ιστορίας το κουβάρι του σα...

Monty

Monty

Εγώ που σ' αγαπώ σου υπόσχομαι να τρέξω αν τύχει και προσέξω πως έχεις πληγωθεί Κι η γη κι ο ουρανός δεν θα 'χουν σημασία θα ‘ναι χωρίς αξία μάρτυς μου ο Θεός   Εγώ που σ' αγαπώ αν χρειαστεί θα διώξω του ουρανού το τόξο το φως θα παραβγώ Σε μια σταλαγματιά θα...

Πέρνα με

Πέρνα με

Πέρνα με. Μη με κοιτάς στη διαδρομή  και μην χρεώσεις τη βροχή στον ουρανό. Το ξέρουμε και οι δυο πως και την πιο μικρή ψιχάλα  την έφεραν τα μάτια μας όταν συνειδητά αλλάξαμε πορείες.   Πέρνα με, μα μην προπορευτείς. Θυμήθηκα τα χρόνια μας. Νέα ανάσα. Ξημέρωμα...

Η Λήθη του Είναι και του Φαίνεσθαι

Η Λήθη του Είναι και του Φαίνεσθαι

Η ψευδαίσθηση της μοναδικότητας της ανθρώπινης ύπαρξης, όταν έρχεται σε σύγκρουση με τον πραγματικό ψυχισμό.
Η “πτώση” είναι αναπόφευκτη, όταν η ματαιότητα συναντά το κενό και όταν η πληρότητα δεν αποτελεί προορισμό, αλλά πρόσκαιρη στάση μέσα στο ταξίδι.

Μείζονος ενδιαφέροντος

Μείζονος ενδιαφέροντος

Τι μας ενδιαφέρει πια; Ποια διαθεματικότητα, ποιο ενδιαφέρον είναι αρκετό, είναι πειστικό ή εξελίσσεται και κάνει γοργά βήματα;   Μας ενδιαφέρει πια η φύση του προβλήματος. Δε μας ενδιαφέρει η ρίζα, δεν την βλέπουμε, μας δυσκολεύει. Έτσι θα παραμείνουμε στη φύση....

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Μείζονος ενδιαφέροντος

Μείζονος ενδιαφέροντος

Τι μας ενδιαφέρει πια; Ποια διαθεματικότητα, ποιο ενδιαφέρον είναι αρκετό, είναι πειστικό ή εξελίσσεται και κάνει γοργά βήματα;   Μας ενδιαφέρει πια η φύση του προβλήματος. Δε μας ενδιαφέρει η ρίζα, δεν την βλέπουμε, μας δυσκολεύει. Έτσι θα παραμείνουμε στη φύση....

Στου Αχέροντα την λίμνη

Στου Αχέροντα την λίμνη

Οι μορφές που περνάνε δεν γυρνούν Κάποιες στέκουν παράμερα και περιμένουν Είτε να περάσουν είτε να χαθούν Όμως κάποιες μορφές αόρατες ή ορατές Στέκονται Στέκονται εκεί, δίπλα στην ψυχή μας Στέκονται εκεί που δεν παρατηρείς Περνάνε και αυτές  Σαν πικρό μυστικό που δεν...

Η ασκήμια της

Η ασκήμια της

Θαρρώ πως θαυμάζω τη ουδετερότητα της. Η κοινή, αδιάφορη ουδετερότητα της  που τα Σάββατα κλωνοποιείται σε παζάρια μονολόγων να κρύψει την ασχήμια της.   Μα θαρρώ πως θαυμάζω και την ασχήμια της. Γιατί κρατώντας την στα δάχτυλά η ασχήμια της δεν υπήρξε ποτέ...

8 σχόλια

8 Σχόλια

  1. Πλοκαμάκη Χρυσούλα

    Συγκλονιστικό!!!!
    ΜΠΡΑΒΟ ΣΑΣ!

    Απάντηση
    • Ανώνυμος

      ευχαριστώ πολύ καλή σας μέρα!!!!!!!!!!!!

      Απάντηση
  2. Σοφία Ντούπη

    Έψαξα να βρω μια φράση που να με εντυπωσιάσει περισσότερο, μα στάθηκα άτυχη γιατί δεν κατάφερα να τη βρω!!! Και δεν κατάφερα διότι όλο το ποίημα σας είναι ξεχωριστό… δυνατό… συγκλονιστικό!!!! Τι να πω; Αρκεί ένα μπράβο; Να είστε καλά και να μοιραζόσαστε μαζί μας τόσο ξεχωριστές, τόσο συγκλονιστικές σκέψεις!!!!!!

    Απάντηση
    • Ανώνυμος

      ευχαριστώ πολύ!!!!!!!!!!!!!

      Απάντηση
    • περσα

      ευχαριστώ πολύ!!!!!!!!!!!!!

      Απάντηση
  3. Μάχη Τζουγανάκη

    Ναι Πέρσα..γέρνουμε..καταμεσής του κόσμου ..σαν τις ελιές…γέρνουμε και γερνούμε…δίχως να ζήσουμε..
    δυνατή η ποίησή σου..που είχα καιρό να απολαύσω.. Καλή σου μέρα

    Απάντηση
    • Ανώνυμος

      ευχαριστώ πολύ!!!!!!!!!!!

      Απάντηση
  4. Ανώνυμος

    Εγώ ευχαριστώ πολύ για τα σχόλιά σας!!!!!! Χάρηκα πολύ που σας άρεσε το κειμενό μου τα λόγια σας βάλσαμο στη ψυχή μου ευχαριστώ

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου