Στα όρια της ανέχειας

26.06.2016

Ξεπεσμένοι προσκυνητές της ευμάρειας
ορθώνουν μανδύα, στο απύθμενο σκοτάδι ως άγγελοι θανάτου,
σωπαίνουν στο λιθοβολισμό μικρών δέντρων
και γέρικων κλαδιών που έσπασαν, χάνοντας τα ιμάτια τους.
Με γυμνά σώματα περιφέρονται, στην κραυγή της σιωπής τους
σαν τελευταίοι τροχοί αμάξης
που βουλιάζουν ολοένα και πιο βαθιά
στους λασπωμένους λάκκους της ανέχειας.
Σαν βελάσματα σφαγμένων ψυχών, χτυπούν οι φλέβες στο λαιμό τους
με δύναμη στην πίεση καθώς οι πληγές θυμίζουν σύνορα
αγκαθωτών θάμνων, με συνείδηση να αναδύει παραμύθια μυθικών διαστάσεων
στα κλειδωμένα όνειρα που φυλάνε σε χάρτινες σακούλες.
Κρέμεται ένα κλαρί ελιάς σπασμένο
στην ύποπτη μοίρα , με τα αόρατα δεσμά
που φυλάσσονται τα δανεικά της προστάγματα,
με νόμους για την υποταγή της ανθρώπινης ύπαρξης.
Σκυφτός, εγκλωβισμένος, πεινασμένος
να ακουμπάς, στο σκαλοπάτι της έσχατης ένδειας
με λιγοστά κομμάτια ψωμιού που απέμειναν στο ταγάρι.
Με μοχλούς και γρανάζια χαλασμένα
κλειδαμπαρώνει η σκέψη ενός λανθασμένου προσανατολισμού
με την αξιοπρέπεια ριγμένη, στα σιωπητήρια της παγωμένης ψυχής.
Καθώς τρέμει η γη και ουρανός συθέμελα
αναζητά την λαλιά της που χάθηκε, σαν κατάρα έριξε ανάθεμα
και άνοιξε την πόρτα στον υγρό της τάφος.
Φτωχός και έρημος οραματίζεσαι το άγνωστο μέλλον χωρίς πανιά,
σάπια καράβια βουλιάξουν στο λιμάνι
με περιχαρακωμένα όρια, να θέτουν κανόνες στην εξαθλίωση
και να κοιμίζουν το μάτι της λογικής, με συσσίτια πόνου.
Παράξενες μέρες παίρνουν τα σκήπτρα της αγανάκτησης
αφήνοντας τα όνειρα, να κιτρινίσουν των άψυχων σωμάτων,
στην πάροδο του χρόνου. σαν σταματημένοι δείχτες ρολογιού.
Μοιάζει να κοιμήθηκες βασιλιάς
και να ξύπνησες στην μέση του πελάγους, ζητιάνος και ρακένδυτος
καθώς το πρόσωπο χαράζει νοσταλγικά, τη ρότα της μνήμης
την ταυτότητα της ζωής σου.
Γέρνεις ελιά μου γέρνεις, καταμεσής του κόσμου γέρνεις
και σαν κλωνάρι αργοπεθαίνεις, στη στείρα γη που ζεις.

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Οι ταινίες της εβδομάδας

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

γράφει η Άντια Αδαμίδου - Οι μικροί γαλαξίες Του Νικηφόρου Βρεττάκου Πᾶνε κι ἔρχονται οἱ ἄνθρωποι πάνω στὴ γῆ. Σταματᾶνε γιὰ λίγο, στέκονται ὁ ἕνας ἀντίκρυ στὸν ἄλλο, μιλοῦν μεταξύ τους. Ἔπειτα φεύγουν, διασταυρώνονται, μοιάζουν σὰν πέτρες ποὺ βλέπονται. Ὅμως, ἐσύ, δὲ...

Απογραφή

Απογραφή

Απόψε είχαμε απογραφή. Με επισκέφθηκαν όλες μου απελπισίες μαζεμένες.  Εγώ δεν είχα ιδέα – ποτέ δεν με ενημέρωσε καμία πριν έρθει. Με έπιασαν απροετοίμαστο. Πώς επισκέπτεσαι τον άλλο τέτοια ώρα κυρά μου; Είχα τροχιοδρομήσει να ζήσω μια ευτυχία – στον ύπνο μου....

Ρότα τ’ αγνώστου

Ρότα τ’ αγνώστου

Με τ’ ανοιξιάτικο αεράκι ένα πρωί, πανιά θ’ ανοίξω πάλι στο γαλάζιο, παίρνοντας μια βαθειά αναπνοή, της θάλασσας τις στράτες σαν διαβάζω. Η βάρκα μου ένα όμορφο σκαρί, σε ταρσανά χτισμένο με μεράκι, να σκίζει τα νερά και να ‘ν’ γερή, με μένα καπετάνιο στο δοιάκι. Ο...

Γυναίκα

Γυναίκα

Ρόδο εσύ της άνοιξης, αστέρι της καρδιάς μας γλυκιά νότα της ποίησης, πηγή της ομορφιάς μας. Με σένα η μέρα ξεκινά και η ζωή αρχίζει με σένα αγάλλεται η αυγή κι ο έρωτας ανθίζει.   Κάθε ανάσα σου, πνοή, κάθε σου γέλιο, ελπίδα απάγκιο και αναπνοή, μέσα στην...

φαντάσου

φαντάσου

στον John Lennon    φαντάσου  γαλάζιο σύννεφο στου ορίζοντα τη ράχη  στάλες αγάπης να ραντίζουν τις καρδιές μας  της λήθης άγγιγμα να γίνεται το δάκρυ  κραυγές που ενώθηκαν σε μία οι πληγές μας   φαντάσου  πρασινοκίτρινο χειμέριο λουλούδι  ευωδιάζει μέσ’ στα...

Διαβάστε κι αυτά

φαντάσου

φαντάσου

στον John Lennon    φαντάσου  γαλάζιο σύννεφο στου ορίζοντα τη ράχη  στάλες αγάπης να ραντίζουν τις καρδιές μας  της λήθης άγγιγμα να γίνεται το δάκρυ  κραυγές που ενώθηκαν σε μία οι πληγές μας   φαντάσου  πρασινοκίτρινο χειμέριο λουλούδι  ευωδιάζει μέσ’ στα...

Σ’ αγαπώ σαν το αλάτι

Σ’ αγαπώ σαν το αλάτι

Σ' αγαπώ σαν το αλάτι και σαν την άσπρη ζάχαρη πως την πίκρα μου να κρύψω στη ζωή την άχαρη Να 'σαι το ξινό λεμόνι το γλυκό αμύγδαλο να 'σαι το νερό στην βρύση το κρασί στο δίλαβο Να 'σαι ο γλυκός καφές μου φρούτο στο καλάθι μου να δροσίζεις τις βραδιές μου σαν μετρώ...

Αρμονία και ολοκλήρωση

Αρμονία και ολοκλήρωση

Της ψυχής μου το άδειο κατώφλι είναι γεμάτο από το βλέμμα της απουσίας σου. Οι θύμησες, ρεμβασμός και θεία λειτουργία, ρυθμικός χορός και θυσία στης μνήμης το βωμό και η νοσταλγία κρυφή σπονδή στο χρόνο να έχουν και πάλι τα όνειρα αρχή και χρώμα. Της ψυχής σου τ’...

8 σχόλια

8 Σχόλια

  1. Πλοκαμάκη Χρυσούλα

    Συγκλονιστικό!!!!
    ΜΠΡΑΒΟ ΣΑΣ!

    Απάντηση
    • Ανώνυμος

      ευχαριστώ πολύ καλή σας μέρα!!!!!!!!!!!!

      Απάντηση
  2. Σοφία Ντούπη

    Έψαξα να βρω μια φράση που να με εντυπωσιάσει περισσότερο, μα στάθηκα άτυχη γιατί δεν κατάφερα να τη βρω!!! Και δεν κατάφερα διότι όλο το ποίημα σας είναι ξεχωριστό… δυνατό… συγκλονιστικό!!!! Τι να πω; Αρκεί ένα μπράβο; Να είστε καλά και να μοιραζόσαστε μαζί μας τόσο ξεχωριστές, τόσο συγκλονιστικές σκέψεις!!!!!!

    Απάντηση
    • Ανώνυμος

      ευχαριστώ πολύ!!!!!!!!!!!!!

      Απάντηση
    • περσα

      ευχαριστώ πολύ!!!!!!!!!!!!!

      Απάντηση
  3. Μάχη Τζουγανάκη

    Ναι Πέρσα..γέρνουμε..καταμεσής του κόσμου ..σαν τις ελιές…γέρνουμε και γερνούμε…δίχως να ζήσουμε..
    δυνατή η ποίησή σου..που είχα καιρό να απολαύσω.. Καλή σου μέρα

    Απάντηση
    • Ανώνυμος

      ευχαριστώ πολύ!!!!!!!!!!!

      Απάντηση
  4. Ανώνυμος

    Εγώ ευχαριστώ πολύ για τα σχόλιά σας!!!!!! Χάρηκα πολύ που σας άρεσε το κειμενό μου τα λόγια σας βάλσαμο στη ψυχή μου ευχαριστώ

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου