Στον μούστο του δειλινού

η ώρα να ευχαριστoύμε τα κυνηγόσκυλα

έφτασε.

 

Απελπισία. 

Και ο ήλιος

ξαπλώνει ευλογιά και

μακριά ριτίδα του νερού 

 

Όπως το νόημα απλώνει εκτός 

συμφραζομένου τις ελλείψεις 

Του κρύου διπρόσωπου

μη-δονώντας καν

 

Σ’ έναν πυθμένα προφανούς,

όπου τα κυνηγόσκυλα 

Ω ναι τα κυνηγόσκυλα

ακόμα συχνάζουν 

Με τα αθώα νυχτοπούλια.

 

_

γράφει ο Χρήστος Αζούρης

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!