Στου πυθμένα τη φωλιά

27.05.2015

 

 

Στον μούστο του δειλινού

η ώρα να ευχαριστoύμε τα κυνηγόσκυλα

έφτασε.

 

Απελπισία. 

Και ο ήλιος

ξαπλώνει ευλογιά και

μακριά ριτίδα του νερού 

 

Όπως το νόημα απλώνει εκτός 

συμφραζομένου τις ελλείψεις 

Του κρύου διπρόσωπου

μη-δονώντας καν

 

Σ’ έναν πυθμένα προφανούς,

όπου τα κυνηγόσκυλα 

Ω ναι τα κυνηγόσκυλα

ακόμα συχνάζουν 

Με τα αθώα νυχτοπούλια.

 

_

γράφει ο Χρήστος Αζούρης

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας!

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Η κλεψύδρα

Η κλεψύδρα

Κι έρχεται το πλήρωμα του χρόνου. Και συνειδητοποιείς δεν υπάρχουν περιθώρια για ανοχές. Έζησες, προσπαθώντας όσο γινόταν να καταλαβαίνεις τους άλλους να ανέχεσαι συμπεριφορές λόγια, πράξεις κι όταν αντιλαμβάνεσαι πως η κλεψύδρα τελειώνει κοιτάζεις τον εαυτό σου....

H γνωριμία

H γνωριμία

Δειλό, ξεκίνημα δειλό μ’ ανώριμα στιχάκια στο διάβα σου πλανήθηκα, λαθραία μου πορεία να ξεκουράζομαι γυμνός στης μνήμης τα παγκάκια να καρτερώ την αύρα σου, ονείρων καπηλεία. Στα χέρια σου ανδρώθηκα, φωλιά ελπιδοφόρα στάχυ να ‘ναι η τέρψη σου, το πάθος η τροφή ρόζους...

Μνήμη

Μνήμη

Εκείνο το αύριο που στην πλάτη του κουβαλούσε μια υπόσχεση πως οι μέρες που θα έρθουν θα είναι καλύτερες πλημμυρισμένες φως και όνειρα πού χάθηκε; Τώρα, στη θέση του στέκεται ο φόβος Πλέκει τον ιστό του Τον παρατηρώ από μακριά και τον πολεμώ με κομμάτια μνήμης Μνήμη,...

2 σχόλια

2 Σχόλια

  1. Άννα Ρουμελιώτη

    Ιδιαιτερη η γραφή σας και μου αρέσει πολύ!Συγχαρητήρια!

    Απάντηση
    • Χρήστος Αζούρης

      Ευχαριστώ.

      Απάντηση

Υποβολή σχολίου