Τα σκουπίδια της ψυχής μου ήρθε η ώρα να πετάξω

18.05.2016

red_flowers

Κουράστηκα εδώ,

να ζω για εσένα την αγάπη που σκοτώνει 

ότι ωραίο γερνά,

ξημέρωμα σε ώρα ανατολής

γητειές του φεγγαριού, 

όταν στα μάτια γρήγορα νυχτώνει

στα χέρια αγιάζουν τα σημάδια 

μιας καρδιάς αμαρτωλής.

 

Τα σκουπίδια της ψυχής μου 

ήρθε η ώρα να πετάξω

ονειρεύομαι ακόμη 

ένα καθρέφτη μαγικό

μια φορά μονάχα φτάνει 

βαθιά μέσα να κοιτάξω

και ξυστά να προσπεράσω 

της ψευτιάς το τραγικό.

 

Μαύρη λάσπη στα φτερά μου, 

η βροχή έχει αργήσει

από το βυθό της μνήμης, 

σήκωσα λευκά πανιά

στου Αχέροντα το ρέμα

μαύρη πέτρα θα κυλήσει

με την πίκρα θα μεθύσω

και θα κόψω τα σκοινιά.

 

Στα σκαλοπάτια του σπιτιού σου, 

δίκασε η μοίρα τη ζωή

διπλοκλειδώσανε τα χείλη,

αντίο να μην ειπωθεί

απ' τα υπόγεια του Έρωτα μου 

με μια καινούρια αναπνοή

φιλώ ακριβό το φως του ήλιου 

μη μου χαθεί, μην πληγωθεί.

 

Μεθούν κι ανθίζουν τα γεράνια, 

ο Μάης στα κόκκινα γελά

πάντα με ζάλιζε η φουρτούνα 

μα δε ζητούσα τη στεριά

δεν θέλω χάρτη, ούτε πυξίδα, 

ούτε γυρεύω άλλο μπελά

την τρέλα μου ακριβά πουλάω 

με μπόρα και με ξαστεριά.

 

_

γράφει η Ζωή Δικταίου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Οι προσφορές των εφημερίδων

Κερδίστε το!

Οι ταινίες της εβδομάδας

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Κατάληξη

Κατάληξη

Μια θολή σκοτεινιά κι έν’ αγέρι χλωμό θα σε φέρει, σε παντέρμη αμμουδιά της σιωπής λειτουργιά, αλισάχνης αστέρι. Θα ’μαι πίσω από ’κεί, στης σιγής τη βοή η καρδιά απαγγέλει με πάθος. Δεν θα μείνω πολύ κι έχει αρχίσει βροχή στων ματιών σου τ’ απάνεμο βάθος. Σε ξωκλήσι...

Η μοναξιά της απόστασης

Η μοναξιά της απόστασης

Και ύστερα από το ξάφνιασμα και την απορία, την αίσθηση απειλής και τον έκδηλο φόβο στο βέβηλο αναρώτημα για τη σκιά της πανδημίας, προσέτρεξαν ομόλογοι οι πρεσβευτές της γνώσης, της συγκροτημένης σκέψης και επώδυνης αλήθειας, ως ώριμη ανάγκη των καιρών και της...

Έρως

Έρως

Η ψευδαίσθηση της μοναδικότητας της ανθρώπινης ύπαρξης, όταν έρχεται σε σύγκρουση με τον πραγματικό ψυχισμό.
Η “πτώση” είναι αναπόφευκτη, όταν η ματαιότητα συναντά το κενό και όταν η πληρότητα δεν αποτελεί προορισμό, αλλά πρόσκαιρη στάση μέσα στο ταξίδι.

9 σχόλια

9 Σχόλια

  1. Μάχη Τζουγανάκη

    δεν θέλω χάρτη, ούτε πυξίδα,
    ούτε γυρεύω άλλο μπελά
    την τρέλα μου ακριβά πουλάω
    με μπόρα και με ξαστεριά…

    Καλή σου μέρα Ζωή…

    Απάντηση
  2. Ζωή Δικταίου

    Ας δικαιώνεται το Φως στην καρδιά σου κι ας ανοίγει δρόμο στα όνειρα. Καλή σου μέρα Μάχη.

    Απάντηση
  3. Ζωή Δικταίου

    Ανοικτή η καρδιά στ’ αλφαβητάρι του ήλιου Άννα, να γράφει το Φως. Την αγάπη μου.

    Απάντηση
  4. Mάρθα Δήμου

    Μεθούν κι ανθίζουν τα γεράνια,

    ο Μάης στα κόκκινα γελά….
    Τί όμορφο που είναι! συγχαρητήρια!

    Απάντηση
  5. Πλοκαμάκη Χρυσούλα

    Όταν ο λόγος κυλάει σαν το νεράκι της νεροτριβής, ανακατεύοντας με μαεστρία την έμπνευση της ψυχής και τα χιράμια της καρδιάς έχουμε το υπέροχο δημιούργημά σου!
    ΜΠΡΑΒΟ ΖΩΗ!

    Απάντηση
  6. Ζωή Δικταίου

    Πόσο τρυφερά τα σχόλια σας, στις αναγνώσεις της ψυχής μου. Από καρδιάς ευχαριστώ, Ασήμίνα. Μάρθα, Χρυσούλα. Στης Αγάπης το δρόμο να σκοντάφτει τ’ όνειρο σας στο Φως.

    Απάντηση
  7. Σοφία Ντούπη

    πάντα με ζάλιζε η φουρτούνα

    μα δε ζητούσα τη στεριά… Υπέροχα λόγια… δυνατό το νόημά τους!!! Μου άρεσε πολύ…για μία ακόμη φορά θα σου πω μέσα από την ψυχή μου Ζωή…Μπράβο!!!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου