Της γριάς τα κοτόπουλα

15.09.2020

Την γριά δεν θυμάμαι να την είχα συναντήσει ποτέ. Όμως, χωρίς να την ξέρω, την σκέφτομαι πάντα, αναπολώντας, ιδίως όταν περνώ απόγευμα έξω από το μαγαζί της, στην παραλιακή Νέας Κίου – Ναυπλίου. Για την ακρίβεια εκεί που ήταν πριν καμιά εικοσαετία το μαγαζί της, που έχει γίνει πια σκόνη και το κρατά υπαρκτό στο μυαλό μου η ανάμνηση στιγμών μοναδικών, που είχα ζήσει κάτω από τις λαμαρίνες του, με θέα το Μπούρτζι και τ’ Ανάπλι.

«Της γριάς τα κοτόπουλα». Έτσι το λέγανε, έτσι το έμαθα να το λέω κι εγώ. Έμαθα δια της ακοής γιατί δεν θυμάμαι να υπήρχε ποτέ κάποια ταμπέλα. Και το ‘γραψα στην αρχή. Γριά δεν θυμάμαι. Το γιό της τον θυμάμαι. Αυτός έφτιαχνε τα πιάτα, αυτός και μας σερβίριζε. Συμπαθής, φιλικός πάντα, Καραγιάννης το επώνυμο, κάτσε να θυμηθώ και το μικρό του.

Επιστροφή στα… κοτόπουλα. Ήταν η σπεσιαλιτέ του μαγαζιού, το κοτόπουλο που έφτιαχνε η μάνα του Καραγιάννη, αφού το πέρναγε πρώτα απ’ το τηγάνι. Δεν έτυχε ποτέ να το δοκιμάσω, δεν είμαι και σίγουρος αν το έφτιαχνε μετά τη μάνα του. Άλλωστε, εγώ πήγαινα εκεί για τον γαύρο, τον τηγανισμένο, που τον απολάμβανα παρέα με τον φίλο μου, τον Γιάννη τον Κόκκορη, τον Καραγκιοζοπαίχτη, συνοδεία ούζου, με σκηνικό την μεσαιωνική πολιτεία, απέναντι.

Μιλώ για τα τέλη της δεκαετίας του 80, όπου ένα μοναχικό παλαιό ασβεστωμένο κτίσμα, με στέγαστρα λαμαρίνες και βαμμένες θαλασσιές τις μεταλλικές κολόνες, κυκλωμένο από βούρλα και αρμυρίκια, φάνταζε μέσα  στην καρδιά του υδροβιότοπου, σαν σκηνικό ελληνικής ταινίας του ’50.

Είμαι σίγουρος, καθώς ψάχνω μέσα μου τα συναισθήματα που μου γεννούσε ο χώρος εκείνος, πως δεν θα ένοιωθα καμιά έκπληξη αν κάποια στιγμή έβλεπα στο διπλανό μου τραπέζι τον Αυλωνίτη με τον Φωτόπουλο να μου τείνουν τα ποτήρια για το «Εβίβα», καθώς θα επέστρεφε από την ακροθαλασσιά η Ίλυα Λιβυκού, παρέα με την Σπεράντζα Βρανά, χυμώδη και σκερτσόζα.

Το ταβερνείο το είχα ονειρευτεί πολλές φορές με πάλκο, όπου πάνω του θα φώτιζαν χρωματιστά λαμπιόνια και μια ορχήστρα με μπουζούκι θα έπαιζε και θα τραγούδαγε «απόψε στις ακρογιαλιές, αντιλαλούν διπλοπενιές», κάτι που, δυστυχώς, δεν είχα την τύχη να το ζήσω.

Πάει, όμως, κι η «γριά και τα κοτόπουλά» της, πάει και το παραθαλάσσιο στέκι, έγινε θυσία στις επιταγές προστασίας του υδροβιότοπου – να ‘ταν μόνο αυτό που τον… χάλαγε – γκρεμίστηκε και ισοπεδώθηκε, σβήστηκε όπως σβήνουν τα όνειρα και παρέμεινε πια μόνο σαν μια όμορφη θύμηση. Το πάλκο με τα λαμπιόνια τα χρωματιστά, που δεν στήθηκε ποτέ, το αποζητώ από τότε μοναχά στις παλιές ταινίες. Και μαζί με όλα αυτά, πάει και ο φίλος μου ο Κόκκορης…

 

_

γράφει ο Γιώργος Ν. Μουσταΐρας

 

Ακολουθήστε μας

Μια αναπάντεχη συνάντηση

Μια αναπάντεχη συνάντηση

- γράφει η Αγάπη Χαριτάκη -   Μ’ αρέσει να φτιάχνω πρωινό για τα παιδιά μου. Έρχονται στο σπίτια πια μόνο τις Κυριακές. Δουλειά, σπουδές, τρεχάματα, που να προλάβουν και αυτά. Τηγανίζω 2 αυγά και βράζω άλλα δύο δίπλα. Έτσι ήταν πάντα οι γιοι μου, ο ένας μέρα, ο...

Η απεργία

Η απεργία

Ο προϊστάμενος βγήκε απ’ το υπερυψωμένο γραφείο του διευθυντή, ακούμπησε στα κάγκελα και κοίταξε τους εργάτες που ήταν μαζεμένοι από κάτω. Όλα τα κεφάλια στράφηκαν στο μέρος του. -Ο κύριος Ηρακλής θέλει να κουβεντιάσει με την αντιπροσωπεία σας, είπε. Τέσσερις εργάτες...

Μια Φιλία

Μια Φιλία

- γράφει η Αγάπη Χαριτάκη -   Υπάρχει άραγε φιλία ανάμεσα σε έναν άντρα και μια γυναίκα; Αυτό ίσως είναι το πιο αμφιλεγόμενο και σίγουρα ακόμη αναπάντητο ερώτημα της ιστορίας του ανθρώπου. Πιο εύκολα τετραγωνίζεται ο κύκλος. Οι απόψεις χωρίζονται σε ομάδες σαν το...

Συνάντηση στην πολυκατοικία

Συνάντηση στην πολυκατοικία

Η Ρίτα, φοιτήτρια στην Αρχιτεκτονική, στην επαρχιακή πόλη, χαιρόταν το επιτέλους κατάδικό της δωμάτιο, μια γκαρσονιέρα στο ισόγειο κεντρικής πολυκατοικίας. Έξι τα ξημερώματα ανυπόμονη για τις εξελίξεις των τελευταίων ημερών και για τη μέρα που ερχόταν. Ανακουφισμένη...

Θέα Θάλασσα

Θέα Θάλασσα

Εμπνευσμένο από τον πίνακα του Γ. Μόραλη “Έγκυος Γυναίκα”   Καστέλα 1948 Μήνες ολόκληρους καθόταν στην ίδια θέση κάθε απόγευμα. Από την ώρα που απόσωνε το λιγοστό γεύμα της μέχρι που ο ήλιος έδυε και τα μάτια της δεν έβλεπαν παρά μόνο πηχτό μαύρο, καθόταν ακίνητη...

Διαβάστε κι αυτά

Θέα Θάλασσα

Θέα Θάλασσα

Εμπνευσμένο από τον πίνακα του Γ. Μόραλη “Έγκυος Γυναίκα”   Καστέλα 1948 Μήνες ολόκληρους καθόταν στην ίδια θέση κάθε απόγευμα. Από την ώρα που απόσωνε το λιγοστό γεύμα της μέχρι που ο ήλιος έδυε και τα μάτια της δεν έβλεπαν παρά μόνο πηχτό μαύρο, καθόταν ακίνητη...

Στα Μαρμαρένια Αλώνια

Στα Μαρμαρένια Αλώνια

-Όχι ρε πούστη χάρε, δε θα το πάρεις το παιδί! Φώναζε και έβριζε με πάθος καθώς έκανε ανάνηψη στο 12χρονο αγόρι, που είχε φύγει στη μέση του χειρουργείου. Ο ιδρώτας είχε ποτίσει το πρόσωπό του, μα το βλέμμα του, γεμάτο πείσμα κοιτούσε κατάματα τον χάροντα, που έστεκε...

Τα ημερολόγια των τρελών: «Ο περιθωριακός»

Τα ημερολόγια των τρελών: «Ο περιθωριακός»

Ο πίνακας μιας μέρας σου. Πλάσε χαρά, πλάσε ζωή, αξίες και ομορφιά η αύρα σου θ’ αγγίξει ανθρώπους πιο βαθιά ωραία συναισθήματα στη σύνθεση μιας μέρας πομπός ελπίδας, άνοιξης, στο φάσμα μιας εσπέρας. Το κάδρο των αισθήσεων γέμιζε με αγάπη μια θάλασσα χαμόγελα στου ουρανού τον χάρτη.

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου