Select Page

Της ψυχής τα κρατημένα

Της ψυχής τα κρατημένα

Δόλια μου ψυχή
Μην κλας και μην σπαράζεις
Τα άδικα φερσίματα
Μην τα αναπαράγεις.

Σίμωσε σε εμέ
Σου δίνω εγώ το χέρι
Να στήσουμε τώρα πια
Στα κρατημένα μας καρτέρι

Αυτά που δε μιλούν
Μονάχα ερωτούνε
Σα θα μας βρούνε μόνους μας
Κι απόκριση ζητούνε

Γιατί μας παρατήσατε
Μας βάλατε στην άκρη
Και τώρα βαλαντώνετε
Νυχθημερών στο δάκρυ;

Σωστά αποκρίνονται
Σταράτα μας τα λένε
Μα εμείς τι να κάνουμε
Παρηγοριά θέμε

Να δείξουνε σε εμάς
Μ’ ένα γλυκό τους λόγο
Πως παριστάνουμε απλά
Εμείς το γυρολόγο

Που τρέχει και αναζητά
Απελπισμένα να πάρει
Συντρίμια, κομμάτια και λοιπά
Στης ζήσης του το ζάρι

Που κι αν δεν πέτυχε
Εξάρες ή να σώσει
Το τέρμα επλησίασε
Θέλει μόνο να δώσει

Στον εαυτό του που λυγά
Και ξέρει να ανταμώνει
Τα κρατημένα του αυτού
Μέχρι να ανανεώνει

Συμβάσεις του μυαλού
Του τότε και του τώρα
Αποφυγής δε γένηκαν
Της οντότητας τα δώρα

Αποκτώντας οστά και σάρκα
Σαλπάροντας επιτυχώς στων θέλων τους τη βάρκα.

-

γράφει η Άννα Ζανιδάκη

Επιμέλεια κειμένου

2 Σχόλια

  1. Πλοκαμάκη Χρυσούλα

    Πόσα κρύβει η πονεμένη ψυχή μας!Θησαυρό συναισθημάτων….!Ας της δώσουμε τον τρόπο να τα εκφράσει!!!
    Μπράβο Άννα!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου

Ακολουθήστε μας!

Follows

Ημερολόγιο 2018 – Πρόσκληση

Εγγραφείτε στο newsletter

Εκδηλώσεις

Φόρτωση περισσότερων

Διαγωνισμοί σε εξέλιξη

Υποβολή συμμετοχής!

Αρχείο

Είσοδος

Pin It on Pinterest

Αν σας άρεσε...

κοινοποιήστε το στους φίλους σας!