Το άλλο μου εγώ

9.10.2016

woman_crying_b

Τρέχω ασταμάτητα, χωρίς ν’ αλλάζω θέση,
ζω μα δεν είμαι πουθενά, τίποτα δεν μ’ αρέσει.
Ουρλιάζω μες στη νύχτα μα δεν ακούει κανείς,
ίσως γιατί δεν βγαίνει άχνα καμιάς φωνής.
Μόνο για ψέμα ακούγομαι, αναγκαίο κακό,
σε μια λίμνη μ’ αίμα πνίγεται το άλλο μου εγώ.
Αυτό που μ’ αγαπάει αλλά και με μισεί,
μα αν φύγει έρμαιο θα πάρει τη ψυχή.
Μου ρίχνει τόνους ευθύνης και άδικο δεν έχει.
Στο κρύο και στα κάτεργα το έβαλα να τρέχει.
Το βάφτησα μες σε πυρά ενός κακού αγγέλου,
το ανάγκασα να σέρνεται σα πόρνη ενός μπουρδέλου.
Και ψάχνοντας στον ουρανό ενός Θεού σημάδια,
άγρυπνο τον εκράταγα, ατέλειωτα τα βράδια.
Συνέχεια τον επότιζα τ’ αγγέλου τ’ ακριβά,
χειραγωγώντας τον, πως ειν’ όλα σωστά.
Πως δεν υπάρχει επιλογή και λύση για τον πόνο,
χαρά στην απογοήτευση και παύση για τον φθόνο.
Με τον καιρό απέκτησα ένα άχρηστο ταλέντο,
με μια πειθώ για όπλο μου, το κάνω ό,τι κι αν θέλω.
Στα σωθικά μας η φωτιά είναι ο κάλυκάς μου.
Η ανακούφιση μετά, είναι ο κόλακάς μου.
Κατά καιρούς ερχόμαστε κι οι δυο στα σύγκαλά μας
και τις κουβέντες ψάχνουμε ενός βαλέ ή μιας ντάμας.
Μα όταν αρχίσουν κήρυγμα και νιώσω δυσκολία,
αμέσως με κυριαρχεί μια εφιαλτική μανία.
Και κάνω σα σχιζοφρενής, σα σεληνιασμένος,
ένα τεράστιο κενό νιώθω και κουρασμένος.
Φιλικά τον θάνατο αρχίζω να τον βλέπω,
και σε αφιερώσεις του μαθαίνω να διαπρέπω.
Μα ετούτος επικίνδυνα συνέχεια με κορτάρει,
το λόγο αν διανοηθώ, ο νους μου θα σαλτάρει.
Κουράστηκα όμως να κουβαλώ τους παρελθόντος βάρη.
Μακάρι ν’ άλλαζα το εγώ κι αυτό εμέ, μακάρι...

-

γράφει η Δώρα Βαξεβανοπούλου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Σάββατο

Σάββατο

Πλησιάζω το σκοτάδι οπλισμένος με το φως, σκαλίζοντας δυο λόγια σ’ ένα χαρτί ως τη χαραυγή που απορώ αν τελικά θα έρθει. Στυλό βαρύ, σκέψεις χωρίς συνοχή, μια μουσική χωρίς κοινό και στο αυτί μια εμβοή που δίνει χώρο στην οργή. Γενιά με άγχη και προβλήματα μα πάνω απ’...

Κασσάνδρα V

Κασσάνδρα V

Υπάρχουν άνθρωποι που η μοίρα τους έχει επιλέξει  για να δοκιμάσει επάνω τους όλα τα δεινά της. Ο κόσμος είναι τόσο μεγάλος όσο ένα μαξιλάρι και η απάντηση που πρέπει να έχω για όλα  με πληγώνει περισσότερο. Ο ουρανός αυτό το Καλοκαίρι, τόσο γαλάζιος  που θέλεις να...

Εποχικό

Εποχικό

Το φούντωμα του Απριλομαγιού που κοκκινίζει πάλλευκους καρπούς, θόλους γαλάζιους, του Ιούνη τα ερωτόπληκτα ιστία, τα ξέσκεπα του Ιούλη στήθη που τα ρουφούν Αυγούστου χείλη φλόγινα, η μελωδία του Σεπτέμβρη διαδέχεται ενώ τα φύλλα λυπημένα μουρμουρίζουν το αναπότρεπτο....

Όταν γυρίσεις

Όταν γυρίσεις

Όταν γυρίσεις στο κρυφό μας ακρογιάλι μετά από χρόνια όταν τα πάντα έχουν χαθεί δίπλα στον βράχο που καθόμαστε το βράδυ θα θυμηθείς του έρωτα μας το φιλί . Λόγια και όρκοι που δώσαμε μαζί τους πήρε ο άνεμος τους πήρε κι η βροχή μόνο το κύμα θα αγγίζει τη γωνιά εκεί...

Μία Χιονονιφάδα

Μία Χιονονιφάδα

Με αποκαλούν Χιονονιφάδα γιατί τα δάκρυα μου σαν χιόνι πέφτουν. Ενώπιον εκείνου που ταπεινά ζητά την προστασία από τους ανέμους. Εκείνου που οι υπόλοιποι ξέχασαν μα εμείς καθημερινά βλέπουμε στους δρόμους. Και με ένα κύπελο ζητά το κάτι λίγο για να εξοπλιστεί με μία...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Μία Χιονονιφάδα

Μία Χιονονιφάδα

Με αποκαλούν Χιονονιφάδα γιατί τα δάκρυα μου σαν χιόνι πέφτουν. Ενώπιον εκείνου που ταπεινά ζητά την προστασία από τους ανέμους. Εκείνου που οι υπόλοιποι ξέχασαν μα εμείς καθημερινά βλέπουμε στους δρόμους. Και με ένα κύπελο ζητά το κάτι λίγο για να εξοπλιστεί με μία...

Αστρόσκονη

Αστρόσκονη

Παίρνεις το κάρβουνο και σχεδιάζεις. Τι σχεδιάζεις παιδί; Σχεδιάζεις ό,τι ζωντανό βλέπεις, με το κάρβουνο τα χέρια σου βάφονται, όμως όχι μαύρα. Γεμίζουν χρώματα. Παίρνεις τις ξυλομπογές και ζωγραφίζεις. Τι ζωγραφίζεις μικρέ άνθρωπε; Ζωγραφίζεις βουνά, λίμνες, κι...

Πρώτη επαφή

Πρώτη επαφή

Το μυαλό τα συνδέει περίεργα τα βιώματα. Οι στιγμές είναι σαν γυμνά σώματα, που ντρέπονται για την γύμνια τους.   Ένα πρόσωπο ξαφνικά σου φέρνει αναγούλα. Οι στιγμές μαζί του είναι σαν πληγές στα ούλα, που πονούν όταν αγγίζεις τις πτυχές τους.   Ένα μέρος...

2 σχόλια

2 Σχόλια

  1. sofia25164

    Υπέροχος ο μονόλογος- ποίημα σου Δώρα μου. Μου άρεσε πάρα πολύ το θέμα αλλά και η γραφής σου!!! Καλό απόγευμα!!!

    Απάντηση
  2. Μάχη Τζουγανάκη

    τι ποιητική πάλη γεμάτη ένταση και δυνατή ρίμα ανάμεσα στον εαυτό που θέλουμε να έχουμε και σε εκείνον που κουβαλήσαμε απο το παρελθόν…και πόσο δύσκολο να του κλείσουμε την πόρτα. Αλλο ένα ωραίο και γεμάτο ένταση ποιήμα σου Δώρα. Καλή σου μέρα

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου