Το άλλο μου εγώ

9.10.2016

woman_crying_b

Τρέχω ασταμάτητα, χωρίς ν’ αλλάζω θέση,
ζω μα δεν είμαι πουθενά, τίποτα δεν μ’ αρέσει.
Ουρλιάζω μες στη νύχτα μα δεν ακούει κανείς,
ίσως γιατί δεν βγαίνει άχνα καμιάς φωνής.
Μόνο για ψέμα ακούγομαι, αναγκαίο κακό,
σε μια λίμνη μ’ αίμα πνίγεται το άλλο μου εγώ.
Αυτό που μ’ αγαπάει αλλά και με μισεί,
μα αν φύγει έρμαιο θα πάρει τη ψυχή.
Μου ρίχνει τόνους ευθύνης και άδικο δεν έχει.
Στο κρύο και στα κάτεργα το έβαλα να τρέχει.
Το βάφτησα μες σε πυρά ενός κακού αγγέλου,
το ανάγκασα να σέρνεται σα πόρνη ενός μπουρδέλου.
Και ψάχνοντας στον ουρανό ενός Θεού σημάδια,
άγρυπνο τον εκράταγα, ατέλειωτα τα βράδια.
Συνέχεια τον επότιζα τ’ αγγέλου τ’ ακριβά,
χειραγωγώντας τον, πως ειν’ όλα σωστά.
Πως δεν υπάρχει επιλογή και λύση για τον πόνο,
χαρά στην απογοήτευση και παύση για τον φθόνο.
Με τον καιρό απέκτησα ένα άχρηστο ταλέντο,
με μια πειθώ για όπλο μου, το κάνω ό,τι κι αν θέλω.
Στα σωθικά μας η φωτιά είναι ο κάλυκάς μου.
Η ανακούφιση μετά, είναι ο κόλακάς μου.
Κατά καιρούς ερχόμαστε κι οι δυο στα σύγκαλά μας
και τις κουβέντες ψάχνουμε ενός βαλέ ή μιας ντάμας.
Μα όταν αρχίσουν κήρυγμα και νιώσω δυσκολία,
αμέσως με κυριαρχεί μια εφιαλτική μανία.
Και κάνω σα σχιζοφρενής, σα σεληνιασμένος,
ένα τεράστιο κενό νιώθω και κουρασμένος.
Φιλικά τον θάνατο αρχίζω να τον βλέπω,
και σε αφιερώσεις του μαθαίνω να διαπρέπω.
Μα ετούτος επικίνδυνα συνέχεια με κορτάρει,
το λόγο αν διανοηθώ, ο νους μου θα σαλτάρει.
Κουράστηκα όμως να κουβαλώ τους παρελθόντος βάρη.
Μακάρι ν’ άλλαζα το εγώ κι αυτό εμέ, μακάρι...

-

γράφει η Δώρα Βαξεβανοπούλου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Πόσες φορές θα αρνηθώ να πεθάνω

Πόσες φορές θα αρνηθώ να πεθάνω

Πόσες φορές θα αρνηθώ να πεθάνω, Θα θολώσω τα νερά της λιμνάζουσας θλίψης Θα κοπιάζω να βρω έναν λόγο χαράς    Πόσες φορές θα αρνηθείς να πεθάνεις, Ένα λουλούδι θα κόψεις, θα το μυρίσεις  Θέλεις να κλέψεις την ουσία, του παραπάνω εσύ για να ζήσεις.   Μια ώρα...

Γλυκό μου Άλγος

Γλυκό μου Άλγος

Δεν παραδόθηκα στον Έρωτα Σε αυτόν που σε τρελαίνει  Που σου βυθίζει το κορμί σε κόκκινη άμμο Που σε γεμίζει με αισθήσεις μυστήρια όμορφες Δεν έχω παραδοθεί  Στον έρωτα εκείνο που σου γεμίζει μακάβριο φως τις νύχτες  Και σε σκεπάζει σαν δειλινό τα πρωινά Δεν έχω...

Ίσως

Ίσως

Ίσως αν πονούσα λιγότερο, να μπορούσα να μιλήσω για τα μαχαίρια. Ίσως αν δεν ήξερα όσα ξέρω, να μαχαίρωνα κι εγώ με την κάθε ευκαιρία. Ίσως τα μαχαίρια να φτιάχτηκαν για τα χέρια μου, για να καταφέρω να μάθω τα όρια μου. Και ίσως το αίμα της πληγής, που αναβλύζει από...

Μικρό παιδί

Μικρό παιδί

Ήτανε χρόνια δύσκολα Άκουγα απ τη γιαγιά μου Ζήσανε περάσανε  Και ήταν τα δικά μου.   Ευχετήρια ψυχής  Που θελα να της δώσω Να γυρίσει πίσω ευθύς Χαλί για να της στρώσω.   Να συναντήσει έλεγε Τα Άγια Χώματά τους  Να προσκυνήσει ζήταγε Κάθε στιγμή κοντά τους....

Ψαλμωδία του μοναδικού

Ψαλμωδία του μοναδικού

Εκείνο το βράδυ  Δεν στο κρύβω, δάκρυζα στο φεγγάρι Πώς γίνεται να δακρύζω σε κάτι μακρινό;΄ Πώς γίνεται να πονάω για κάτι άπιαστο και φευγαλέο; Δάκρυζα για μένα ή για σένα; Ή και για τους δυο; Έβλεπα εμένα στο πόνο και εσένα στο σκοτάδι Μα η ψυχή πονούσε στο σκοτάδι ...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Ψαλμωδία του μοναδικού

Ψαλμωδία του μοναδικού

Εκείνο το βράδυ  Δεν στο κρύβω, δάκρυζα στο φεγγάρι Πώς γίνεται να δακρύζω σε κάτι μακρινό;΄ Πώς γίνεται να πονάω για κάτι άπιαστο και φευγαλέο; Δάκρυζα για μένα ή για σένα; Ή και για τους δυο; Έβλεπα εμένα στο πόνο και εσένα στο σκοτάδι Μα η ψυχή πονούσε στο σκοτάδι ...

Γυναίκα του Αιώνα

Γυναίκα του Αιώνα

Ηλιοβασίλεμα και ξάπλωσες σ' ένα λιβάδι με κόκκινες παπαρούνες… Κουράστηκες πολύ να τρέχεις Η φλόγα της ημέρας σβήνει,  η σπίθα του κεριού τρεμοπαίζει  και εσύ βυθίζεσαι όλο και πιο πολύ στον κόσμο των σκιών… Ακούς την ανάσα σου να γροθοκοπάει τα στήθη σου  και...

Διερμηνείς του Πάθους

Διερμηνείς του Πάθους

Ξεδιπλώνοντας την ήρεμη ηλιαχτίδα το ουράνιο τόξο διαπερνά  τη ραχοκοκαλιά μας. Δεν απέχουμε παρά έτη φωτός  από τους συντοπίτες μας και θέλγουμε την άσχετη σχετικότητα της σχέσης μας Αιώνιο Άπειρο και εμπορική συναλλαγή Το Τρεχούμενο είμαστε εμείς εσαεί και διαπρεπώς...

2 σχόλια

2 Σχόλια

  1. sofia25164

    Υπέροχος ο μονόλογος- ποίημα σου Δώρα μου. Μου άρεσε πάρα πολύ το θέμα αλλά και η γραφής σου!!! Καλό απόγευμα!!!

    Απάντηση
  2. Μάχη Τζουγανάκη

    τι ποιητική πάλη γεμάτη ένταση και δυνατή ρίμα ανάμεσα στον εαυτό που θέλουμε να έχουμε και σε εκείνον που κουβαλήσαμε απο το παρελθόν…και πόσο δύσκολο να του κλείσουμε την πόρτα. Αλλο ένα ωραίο και γεμάτο ένταση ποιήμα σου Δώρα. Καλή σου μέρα

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου