Το αστέρι που δεν έζησε

29.10.2018

Ένα βράδυ τα πόδια μου έτρεχαν ψάχνοντας για μια κρυψώνα. Στάθηκα πίσω από έναν φράχτη, κοίταξα πίσω φοβισμένη ώστε να βεβαιωθώ ότι δε με ακολούθησε κανείς και, ανακουφισμένη πια, πήρα μια βαθιά αναπνοή. Ψηλά στον σκοτεινό σαν μελάνι ουρανό, τα αστέρια με κοιτούσαν κρυφά όπως τα παιδιά που διψούν να μαθαίνουν μυστικά. Τους ψιθύρισα με τρεμάμενη φωνή «Κανείς δεν πρέπει να μάθει πως είμαι εδώ. Βοηθήστε με». Ένα αστέρι έπεσε στο κενό και  ευχήθηκα «Χτίστε μου ένα καταφύγιο να μπορώ να ζήσω. Πρέπει να προστατέψω τη ψυχή μου. Φοβάμαι τους ανθρώπους». Τα αστέρια τρεμόσβησαν, λες και με προειδοποιούσαν για κάτι, μα εγώ συνέχισα κοιτάζοντας κάτω. Ασημένιες κορδέλες χόρευαν γύρω μου, δημιουργώντας ένα δωμάτιο με ένα παράθυρο. Ένιωθα ανακουφισμένη που μπορούσα επιτέλους να κοιτάζω τη ζωή από απόσταση ασφάλειας. Έβλεπα τους ανθρώπους να περπατούν, να τρέχουν, να παίζουν, να χορεύουν, να αγκαλιάζονται, να ερωτεύονται, να φιλιούνται. Με τον χρόνο άνθισε μια σπίθα μέσα μου, ανάγκη να ζήσω κι εγώ έτσι. Ήθελα να ανοίξω το παράθυρο και να βγω έξω, αλλά δεν υπήρχε κανένα χερούλι. Συνειδητοποίησα ότι δεν υπήρχε τίποτα μέσα στο δωμάτιο και ήταν κενό, όπως μία θάλασσα χωρίς νερό. Φώναξα αγανακτισμένη στα αστέρια «Ανοίξτε μου. Ανοίξτε το παράθυρο. Πρέπει να βγω, δεν αντέχω άλλο. Πρέπει να ζήσω!». Δεν έδειχναν να με ακούνε, καθώς χάζευαν τους περαστικούς στους δρόμους και τις περιπέτειές τους. Τότε κατάλαβα πως, είχα καταδικάσει τον εαυτό μου να ζει σε μία φυλακή. Τα ρυτιδιασμένα μου χέρια ακούμπησαν απαλά το τζάμι και τότε άρχισαν να το χτυπούν. Ούρλιαξα και τα πονεμένα μου άκρα μάτωσαν. Έπεσα στο πάτωμα ξέσπασα σε λυγμούς. Όταν τα μάτια μου στέγνωσαν από τα δάκρυα, έγινα ένα αστέρι ψηλά στον ουρανό καταδικασμένη να κοιτάζω για μια αιωνιότητα τη ζωή των άλλων. Το άστρο δίπλα είπε σε εμένα «Ο πόνος είναι αναπόφευκτος. Αν όμως αγαπάς και αγαπιέσαι, επουλώνεις τις πληγές που προκαλεί. Αν όμως δε ζεις πραγματικά, αυτός ο πόνος σε εκμηδενίζει». Κι όντως, πονούσα γιατί δεν είχα καταφέρει να προστατέψω τη ψυχή μου. Την είχα φθείρει εγώ η ίδια.

_

γράφει η Ιωάννα Μαγοπούλου

Το σχόλιό σας είναι επιθυμητό!

Ακολουθήστε μας

Λευκό πέπλο

Λευκό πέπλο

Δροσάτη νύχτα, αέρινη, Απριλίου. Στη λεωφόρο θόρυβος αυτοκινήτων. Χθες αρραβωνιάστηκαν δυο νέα παιδιά.  Το επόμενο Σάββατο, σε μια εξόρμησή τους στην εξοχική Ιερά Ανδρώα Μονή, περνούν τη μεγάλη πύλη με τον Σταυρό. Στην είσοδο του καθολικού δίπλα στο μανουάλι, ένας...

«ΑΓΑΠΗ, ΑΓΑΠΗ…»

«ΑΓΑΠΗ, ΑΓΑΠΗ…»

Φίλες, γειτόνισσες, συμμαθήτριες, αγαπημένες και κολλητές, η Σύλβια και η Μαρία, μακράν καλύτερες και από αδερφές, μοιράζονταν τη ζωή και τις ομορφιές της, σε ίσα μερίδια. Όλη την ημέρα μαζί, η μία στο σπίτι της άλλης και μόνο τη νύχτα, με βαριά καρδιά πήγαιναν για...

Βροντή

Βροντή

Αθήνα Απαυδισμένοι άνθρωποι βγήκαν στους δρόμους. Αναμένονταν κινητοποιήσεις για το δημοψήφισμα με επίκεντρο την Πλατεία Συντάγματος. Αεροδρόμιο Μακεδονία «Σας μιλάει ο κυβερνήτης από το πιλοτήριο του αεροσκάφους. Αυτή είναι μια πτήση μη καπνιστών. Θερμοκρασία εδάφους...

Σκοτεινή εγγύτητα

Σκοτεινή εγγύτητα

Περπατούσε στο δρόμο σκυφτός, καταβεβλημένος. Ήταν απόγευμα και πριν από λίγη ώρα είχε βγει από το εξαώροφο κτίριο που στεγάζονταν τα γραφεία της εταιρείας που δούλευε. Στο κεφάλι του συνωστίζονταν σκέψεις βαριές, ετερόκλητες, που όλες τους συνηγορούσαν σε μια...

Ο προφήτης

Ο προφήτης

Τράβηξε το κάρο και το ζεύτηκε. Και έφερε και μια και δυο γυροβολιές και πόσες άλλες έφερε μέσα στο κύλισμα των χρόνων. Και έκαμε τον κόσμο του κατά πως τον ήθελε. Και με το βλέμμα έψαχνε να βρει, έβρισκε μονάχα τον εαυτό του.  Κάποτε κουράστηκε και τότε είδε.  Είδε...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Ο προφήτης

Ο προφήτης

Τράβηξε το κάρο και το ζεύτηκε. Και έφερε και μια και δυο γυροβολιές και πόσες άλλες έφερε μέσα στο κύλισμα των χρόνων. Και έκαμε τον κόσμο του κατά πως τον ήθελε. Και με το βλέμμα έψαχνε να βρει, έβρισκε μονάχα τον εαυτό του.  Κάποτε κουράστηκε και τότε είδε.  Είδε...

Αχρείαστοι ήρωες

Αχρείαστοι ήρωες

- γράφει ο Κώστας Θερμογιάννης - Πάλι ξύπνησα μέσα στην αγκαλιά της μαμάς μου κι είναι ακόμα νύχτα νομίζω. Την αγαπάω τη μαμά μου πολύ αλλά τις τελευταίες μέρες που φύγαμε από το σπίτι και είμαστε σ’ αυτό το υπόγειο δε με αφήνει να κοιμηθώ καλά το βράδυ. Όλο με...

Δεκαοκτώ μήνες

Δεκαοκτώ μήνες

Κανείς δεν επρόκειτο να του πάρει την ελευθερία του. Ο Πέτρος έχει και νομικό οπλοστάσιο στα χέρια του και οργανώνεται μέσα από τη φυλακή. Με τα συντρόφια του επικοινωνεί συνέχεια, καθώς και με την Άννα, που είναι μαζί από το πρώτο έτος της νομικής. Όλοι αυτοί ήταν...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου