Select Page

Το μυστικό μου

Το μυστικό μου

 

Ξύπνησα. Το βλέμμα μου έπεσε στον τοίχο απέναντι από το κρεβάτι μου. Στο κάδρο με τα τριαντάφυλλα. Το αγαπημένο μου λουλούδι. Μικρή όταν έβλεπα τριαντάφυλλα, πρώτα έκοβα τα αγκάθια και μετά τα μύριζα.

Σηκώθηκα. Πήρα το μπαστούνι και περπάτησα. Τα βήματα μου αργά. Κουράστηκα. Κάθισα στην πολυθρόνα έξω από το δωμάτιο μου. Αυτή είναι η πρώτη μου στάση στη διαδρομή για το μπάνιο. Δε ξέρω γιατί, αλλά αυτή η πολυθρόνα μού δίνει ασφάλεια. Νιώθω να παραπονιέται κάθε που την προσπερνώ.

Και τότε τον είδα. Ένας άσπρος φάκελος κάτω από την εξώπορτα. Πώς θα πάω μέχρι εκεί; Πώς θα σκύψω να τον πάρω; Κουράγιο Φανή, είπα μέσα μου.

Τα χάπια των πόνων έκαναν τη δουλειά τους. Πήρα τον φάκελο και τον άνοιξα. Η φωτογραφία ενός πουλιού. Ενός χελιδονιού να πετά στο γαλάζιο του ουρανού. Κοίταξα το πίσω μέρος.

«Εύχομαι να πετάς ακόμα γιαγιά. Το χελιδόνι μπορεί να είναι μαύρο, αλλά η κοιλιά του είναι άσπρη. Αυτό δεν το ξεχνώ.

Σε αγαπώ.

Μάρω».

Τα μάτια θόλωσαν και μούσκεψαν τη φωτογραφία.

Γεννήθηκα δίπλα στη θάλασσα. Τόσο δίπλα της που έτσι να έκανα αντί για γάλα από το βυζί της μάνας μου, θα βύζαινα το αλμυρό νερό της. Θα ήθελα να ζούσα ακόμα εκεί. Η ζωή όμως τα έφερε αλλιώς. Οι σελίδες της γυρνούσαν και εγώ έπρεπε να φύγω μακριά της.

«Φύγε από εδώ παλιοπουτάνα… Με κατέστρεψες… Τι έκανες;… Τώρα πώς να ξεπλύνω το όνομά μου;… Δε με ενδιαφέρει ποιος το έκανε… Εσύ άνοιξες τα πόδια σου… Πάρε το μπάσταρδο και φύγε από εδώ…».

Δε μπόρεσα να απολογηθώ. Τα λόγια του πατέρα μαχαιριές στην καρδιά μου και στο κορμί μου. Τα σημάδια του βιασμού ακόμα στο σώμα μου. Δεν ήθελε να τα δει. Ήθελε το όνομά του καθαρό.

«Μάνα κράτησέ με εσύ, ξέρεις από πόνους»

«Φύγε παιδί μου»

Την είχα γνωρίσει στο σχολείο. Το όνομά της Μάρω. Παίζαμε μαζί από παιδιά. Δεθήκαμε. Περπατήσαμε στο ίδιο χώμα και σηκώσαμε σκόνη. Μας έπνιξε και τις δύο. Η σκόνη και η θηλιά. Πονέσαμε και οι δύο.

«Μην κλαις Φανή… Και εγώ… Αυτός… ο ίδιος… Τι θα κάνουμε τώρα;»

«Εγώ θα το κρατήσω Μάρω. Δε μπορώ πια να το ρίξω. Είναι αργά»

«Εγώ θα το ρίξω»

Και φύγαμε μαζί.

Έφυγα από τη δική μου θάλασσα. Την αποχαιρέτησα αφού πρώτα λούστηκα με το νερό της και έβαλα σε ένα κουτί την ανάμνησή της και την άμμο της. Έκλεισα το καπάκι καλά. Το κουτί το έχω στο ράφι. Πάνω από το κρεβάτι μου. Δίπλα στο ρολόι, που χρόνια κτυπά την ηλικία μου σε δευτερόλεπτα.

Εγώ με την κοιλιά στο στόμα. Το μωρό βάραινε το σώμα μου. Αν το είχα ρίξει, όπως η Μάρω, δεν ξέρω αν θα κοιμόμουν ήσυχα. Βρήκαμε καταφύγιο σε μια σπηλιά στην άκρη μιας παραλίας. Την γέννησα μέσα στο θαλασσινό νερό. Την φώναζα Ζωή. Βύζαξε το γάλα μου. Βύζαξε και την αλμύρα της. Η Μάρω δίπλα μου. Έγινε και δικό της παιδί. Δύο παιδιά και ένα μωρό σε μια σπηλιά. Χρόνια ζούσαμε έτσι. Η ησυχία του τόπου ακόμα στα αυτιά μου.

Μετά ήρθε ο κατασκηνωτής. Η σκηνή του μικρή, αλλά χωρούσαμε η Ζωή και εγώ. Έφυγα μαζί του. Η Μάρω έμεινε εκεί. Το διαμέρισμα του στην πόλη μεγάλο. Δε θα μπορούσα να μείνω σε μικρότερο. Όσο πιο μικρό τόσο λιγότερος και ο αέρας του. Η θάλασσα με κακόμαθε. Θέλω αέρα.

Τι είναι όμως δικαίωμα και τι υποχρέωση; Ποιος αποφασίζει τα δικά μου δικαιώματα;

«Σκάσε» «Εγώ σε έβγαλα από τη σπηλιά» «Ήθελα μια δούλα» «Γιατί βγήκες έξω;» «Που είναι το μπάσταρδο;» «Μου βρωμίζετε το σπίτι»

Τα άκουγε η Ζωή, τα ένιωθε. Τα αγκάθια μπήκαν και στη δική της καρδιά.

«Μαμά δεν αντέχω» «Θα τον σκοτώσω» «Το σώμα σου πάλι μελανιασμένο» «Πάμε να φύγουμε»

«Που θα πάμε;» «Μη φωνάζεις θα γίνει φασαρία πάλι» «Κλείσε την πόρτα του δωματίου σου Ζωή»

«Τι είναι αυτό το κουτί μαμά;»

«Είναι άμμος και θάλασσα. Είναι η καλή ανάμνηση. Μην το ανοίξεις. Θα την πάρει ο αέρας. Δε θέλω να φύγει»

Αλλά το άνοιξε και δεν άντεξε την ομορφιά. Το ρολόι έδειχνε 3 το μεσημέρι. Το μαχαίρι έλαμπε. Ήθελε να κόψει τα αγκάθια από τα δικά της τριαντάφυλλα.

Εγώ δε μίλησα. Το πιάσαμε μαζί. Η σελίδα του βιβλίου μας έγινε κόκκινη. Που είσαι Μάρω; Αν ήσουν εδώ σίγουρα θα το κρατούσαμε και οι τρεις.

«Έρχομαι Φανή… Το ένιωσα… Το έζησα και ας ήμουν μακριά σας»

Στα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων η καταδίκη μας. Το κελί της φυλακής μας παγωμένο.

«Μαμά μη φοβάσαι» «Σκέψου την άμμο» «Θυμήσου τη θάλασσα» «Τα τριαντάφυλλα χωρίς αγκάθια δεν έχουν βάρος» «Θα τα καταφέρουμε» «Έχουμε ελαφρυντικά»

Είδα έξω το χελιδόνι να πετά ελεύθερο, να κουβαλά χώμα και κλαδιά. Η φωλιά του δίπλα στα σίδερα του μικρού παραθύρου μας.

«Πες μου πώς μαύρισες;» του ψιθύριζα «Πόσους πόνους κουβαλάς;»

Η Μάρω πάντα πίσω από τα κάγκελα σε κάθε επίσκεψη.

«Ζηλεύω Μάρω το χελιδόνι»

«Φανή, μέσα στη μαυρίλα του, κουβαλά και το άσπρο» «Το δικό σου άσπρο είναι στον καρπό της κοιλιάς σου».

Γεννήθηκε στη φυλακή. Του έμοιαζε, αλλά τα μάτια ήταν τα δικά μου. Το όνομά της Τριανταφυλλιά. Την έδωσα στη Μάρω.

«Μάρω, Πήγαινέ την στη σπηλιά μας. Εκεί να της κάνεις το πρώτο της μπάνιο. Πρέπει να βυζάξει και αυτή θαλασσινό νερό»

Η φυλακή μας έπνιγε.

«Μάρω, θέλω αέρα»

«Θα κάνω τα πάντα Φανή να βγείτε από εδώ».

Και τα κατάφερε.

Πούλησα το σπίτι. Ήθελα ησυχία. Τη βρήκα μακριά από εκείνο το διαμέρισμα, σε κάποιο χωριό. Σε σπίτι με περισσότερο αέρα μέσα και γύρω γύρω χώμα. Με χώμα, ησυχία και αέρα έχτισα τη δική μου φωλιά. Για πρώτη φορά.

Όταν η Τριανταφυλλιά έγινε δέκα χρονών της χάρισα λίγη από την άμμο που είχα στο κουτί.

«Τι είναι αυτό θεία Φανή;»

«Κράτα το. Όταν θέλεις αέρα θα το ανοίγεις»

Μεγάλωνε η Τριανταφυλλιά. Ποτέ δεν έμαθε. Η Μάρω αρρώστησε βαριά. Όλες ήμασταν εκεί δίπλα της. Εγώ της κρατούσα το χέρι.

«Φεύγω Φανή… Να της μιλήσεις»

Και έφυγε ένα φθινόπωρο μαζί με τα χελιδόνια. Η Τριανταφυλλιά μου απαρηγόρητη.

«Μουδιάζω θεία όταν τη σκέφτομαι κάτω στο χώμα»

«Εγώ είμαι εδώ, μη φοβάσαι. Θα είσαι κόρη μου. Να πετάς όπως το χελιδόνι. Μπορεί να είναι μαύρο, αλλά η κοιλιά του είναι άσπρη. Αυτό μη το ξεχνάς».

Και πέταξαν. Η Τριανταφυλλιά μου και η Ζωή μου. Μαζί σαν αδελφές. Πάτησαν σε άλλο χώμα, σήκωσαν σκόνη και δε λερώθηκαν. Δεν τους έπνιξε. Η ζωή τις χρωστούσε και αυτές την ρούφηξαν. Αγάπησε η Τριανταφυλλιά. Ένοιωσε τον έρωτα της αγάπης και όχι του βιασμού.

«Τον αγαπώ θεία. Θα τον πάρω. Είμαι έγκυος. Θα την ονομάσω Μάρω σαν τη μαμά μου»

Πήρε και αυτή τα μάτια μου. Το γάλα που βύζαξε γλυκό. Κρατήθηκε από το άσπρο του χελιδονιού. Άφησε το μαύρο πίσω της. Σμίγαμε όλοι μαζί. Χόρτασα την αγκαλιά τους. Η μικρή Μάρω μεγάλωνε. Αγαπούσε τη θάλασσα και ας μην έμεινε κοντά της.

«Είσαι η πιο γλυκιά γιαγιά του κόσμου. Θέλω να ταξιδεύω. Θα σου στέλνω κάρτες από όλα τα μέρη του κόσμου»

Σηκώθηκα από την πολυθρόνα. Δεν πήγα στο μπάνιο, πήγα στο ράφι. Άνοιξα το κουτί με την άμμο. Μυρίζει ακόμα θάλασσα. Άκουσα την ησυχία της. Ένοιωσα τον αέρα της. Κοίταξα το ρολόι.

«Κτύπα όσα δευτερόλεπτα θέλεις. Μη σταματάς. Έχω πολλά ακόμα. Θέλω άσπρη σελίδα να γράψω. Θέλω να λευτερωθώ»

 

της Εύας Κασιάρου

Το διήγημα απέσπασε τον γ΄έπαινο στον Γ' πανελλήνιο λογοτεχνικό διαγωνισμό της πνευματικής συντροφιάς της Κύπρου.

 

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Επιμέλεια κειμένου

28 Σχόλια

  1. Αθηνά Μαραβέγια

    Τι όμορφο!!!!!!
    “Το χελιδόνι μπορεί να είναι μαύρο, αλλά η κοιλιά του είναι άσπρη.”
    «Τα τριαντάφυλλα χωρίς αγκάθια δεν έχουν βάρος»
    Δύο έννοιες τόσο χαρακτηριστικά όμορφες!!!!!!
    Ευχαριστώ!!!!!!!!!!

    Απάντηση
  2. Μοσχάνθη Υφαντή

    Υπέροχο!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

    Απάντηση
  3. Εύα Κασιάρου

    Εγώ σας ευχαριστώ πολύ που αφιερώσατε χρόνο για να το διαβάσετε!!!

    Απάντηση
  4. annielivathinou

    Εύα μου!!!Πόσο υπέροχο!!!Αγγίζεις τις ψυχές μας!!!Μου αρέσει πολύ η γραφή και το ύφος σου!!!!Συγχαρητήρια!!!

    Απάντηση
  5. Ιωάννα Νταρίλλη

    … έχεις ένα μοναδικό τρόπο να συγκινείς και να συναρπάζεις!!! Εξαιρετικό!!!!
    Σ ευχαριστούμε!!!

    Απάντηση
    • Εύα Κασιάρου

      Γιάννα μου χίλια μα χίλια ευχαριστώ!!

      Απάντηση
  6. Ανώνυμος

    Πανεμορφο!!!!!Ευχαριστω Ευα…

    Απάντηση
  7. Εύα Κασιάρου

    Ευχαριστώ! Τα λόγια σας μου δίνουν δύναμη να συνεχίσω!!

    Απάντηση
  8. Themi Karageorgou

    Υπέροχα Αισθαντικό Ευάκη μου!!!!!!! Άμεσα συναισθηματικό και βαθιά συγκινησιακό με μια σισιοδοξία που σε γλυκαίνει την καρδιά…. Σ’ευχαριστούμε!!!

    Απάντηση
    • Εύα Κασιάρου

      Όσα ευχαριστώ και να πω είναι λίγα…..

      Απάντηση
  9. Ανώνυμος

    Εύα μου υπέροχο πραγματικά … μου αρέσει και η γραφή σου και ο συναισθηματισμός που εκφράζεις μέσα απο αυτήν … είσαι η Εύα μας που σε αγαπάμε … συνέχισε να γράφεις … σου αξίζουν κι αλλα βραβεία !!!!!!!!!!

    Απάντηση
    • Εύα Κασιάρου

      Πώς να σας εκφράσω τα ευχαριστώ μου!!!!

      Απάντηση
  10. Anastasia

    υπέροχο Εύα μου !!!!!! πολύ όμορφη η γραφή σου και τα συναισθήματα που εκφράζεις μέσα απο αυτήν !!!! συγκινούμαι διαβάζοντας σε … να συνεχίσεις και να σαρώσεις στα βραβεία !!! σου αξίζουν εξ’ αλλου … δηλώνω φανατική αναγνώστριά σου !!!

    Απάντηση
  11. Δημητρης Προδρομου

    Παλι μ’εκανες να συνγκηνηθουμε Ευα μου …. παλι μ’ εκανες να ‘ταξιδεψουμε’ σε τοπους υπεροχους …αν και φανταστικους αλλα υπεροχους.Εμεις απλα σ’ αγαπαμε πολυ !!!!! Ετσι απλα !!!!!!!!!!!!!

    Απάντηση
    • Εύα Κασιάρου

      H αγάπη σας μου δίνει δύναμη! Ευχαριστώ!!!!

      Απάντηση
  12. Εύα Κασιάρου

    Ευχαριστώ τον καθένα σας για την τιμή και την αγάπη σας!!

    Απάντηση
  13. Ανώνυμος

    Kαταπληκτικο!!!!!!!Μπραβο Ευα!!!!!!!!!!!

    Απάντηση
    • Εύα Κασιάρου

      ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ!

      Απάντηση
  14. Βάσω Αποστολοπούλου-Αναστασίου

    Γραφή καταλυτική… κοφτή… σαν την ίδια την ιστορία που αφηγείται… σαν το μαχαίρι που έκοψε τα αγκάθια από τα τριαντάφυλλα…
    Κοφτή σαν το λαχάνιασμά σου στο τέλος – γιατί την διάβασες με μια ανάσα!
    Συγχαρητήρια Εύα μου!

    Απάντηση
    • Εύα Κασιάρου

      Με συγκινείτε και μου δίνετε δύναμη!! Ευχαριστώ!

      Απάντηση
  15. Ελενη Σαμος

    Υπέροχο! Χαίρομαι ειλικρινά που σας γνώρισα έστω και λίγο μέσω της σχολής μας. ‘ τα τριαντάφυλλα χωρίς αγκάθια δεν έχουν βάρος ‘, ‘ κτυπα όσα δευτερόλεπτα θέλεις.Μην σταματάς. Εχω πολλά ακομα. Θέλω άσπρη σελίδα να γράψω.’ Συγχαρητήρια!!

    Απάντηση
    • Εύα Κασιάρου

      Σε ευχαριστώ Ελένη !! Το ότι με θυμάσαι με αγάπη με κάνει χαρούμενη!!

      Απάντηση
  16. Ανώνυμος

    όμορφο, μεστό, δυνατό, άμεσο!
    δεν περισσεύει ούτε λέξη…
    ευχαριστούμε!

    Απάντηση
    • Εύα Κασιάρου

      Εγώ ευχαριστώ που “το μυστικό μου” έγινε και δικό σας.

      Απάντηση
  17. Maria Bikouli

    Πολύ πολύ όμορφο. Μακάρι να κράταγε ακόμα λίγο!!!!!!!!!!

    Απάντηση
    • Εύα Κασιάρου

      Μαρία σε ευχαριστώ!!

      Απάντηση
  18. Χαρά Σαμπανίδου

    “Να πετάς όπως το χελιδόνι. Μπορεί να είναι μαύρο, αλλά η κοιλιά του είναι άσπρη. Αυτό μη το ξεχνάς”.Εύα μου έχεις την ικανότητα μέσα από την ευαισθησία σου να γεμίζεις λευκές σελίδες και να μας συναρπάζεις!!! Σ ευχαριστούμε πολύ γι’ αυτό το μοίρασμα συναισθημάτων!!!!

    Απάντηση
    • Εύα Κασιάρου

      Χαρά σε ευχαριστώ πολύ για το σχόλιο…. οι λευκές σελίδες γεμίζουν όταν νιώθεις και όταν τα συναισθήματα σου θέλουν κάπου να ακουμπήσουν

      Απάντηση

Υποβολή σχολίου

Εγγραφείτε στο newsletter

Έλληνες εκδότες

Έλληνες εκδότες

Υποβολή συμμετοχής!

Αρχείο

Είσοδος