Το σύννεφο κι ο ήλιος

8.09.2016

sky_clouds

Ο ήλιος πισωγύρισε στον ουρανό μου επάνω
σαν είδε πως συννέφιασε στης ζήσης μου το πλάνο.
Το σύννεφο γκριζάρισε του ορίζοντα την άκρη
κι εφόρτωσε στην πλάτη του πέντε καντάρια δάκρυ.
Ο άνεμος το γύριζε στου στρόβιλου τη δίνη
κι ο ήλιος ο βιγλάτορας ένα φιλί του δίνει.
“Μέριασε, λέω, να διαβώ, τον κόσμο να φωτίσω
μη με ξαργείς το λόγο μου να μην τον αθετήσω.
Με καρτερούν οι γέροντες στο λιόγερμα της ζήσης
να τους χαρίσω ζεστασιά, το γκρίζο πριν χαρίσεις.”
Το σύννεφο τον άκουσε και σκύβει το κεφάλι
και με λαλιά ανθρώπινη στον ήλιο μας ελάλει.
“Δε φεύγω, λέω, μάθε το. Ίδια εδώ θα μείνω.
Το έργο που μ’ ανάθεσε στη μέση δεν αφήνω.
Άμε να πεις της Μοίρας σας πως τα ’χω μαζεμένα
πέντε καντάρια δάκρυα στην πλάτη φορτωμένα.
Θα τ’ αποθέσω ευλαβικά σ’ ένα μικρό σοκάκι
σε μιας ψυχής την κάμαρα που ’χει χρυσό κλειδάκι.”
Σαν είδ’ ο ήλιος ο χρυσός του νέφους το γινάτι
γύρισε προς το μέρος μου και μου ’κλεισε το μάτι.
“Άστο, σου λέω, το σύννεφο, μούσκεμα να σε κάνει
μα η πιο ζεστή αχτίδα μου θα ’ρθει να σε ζεστάνει.
Το όνομά της όμορφο, Ελπίδα τη φωνάζουν
αυτή που κάνει τους καημούς μια στάλα να κοπάζουν.”
Το σύννεφο είναι βαρύ μα ’γώ ’χω την ελπίδα
πως θα γενείς πιο όμορφος ’πο τότες που σε είδα.
Τότε που έγινες για με αγάπη και λατρεία
εκείνον τον Σεπτέμβριο του εβδομήντα τρία.
Ήλιε μου, φεγγοβόλησε κι έλα να με ζεστάνεις
τούτη τη μαύρη τη ζωή όμορφη να την κάνεις.

-

γράφει η Χρυσούλα Πλοκαμάκη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Μια ήσυχη φιγούρα

Μια ήσυχη φιγούρα

Ήσυχη φιγούρα, ήσυχη προσωπικότητα που ταράζει άλλων τα νερά. Όχι και τόσο κοινωνική, ανήκει χωρίς να είναι ολόκληρη εκεί. Θέλησε να ζήσει διαφορετικά, με όνειρα και χωρίς σταθμά. Μα μάταιες σκέψεις ξεπρόβαλαν και μια πραγματικότητα αναπόφευκτη, Και στερνή της γνώση...

Σείριος

Σείριος

Σε είδα σήμερα Μυστική μου ερωμένη. Μικρή μελαγχολική απροστάτευτη με έψαχνες χωρίς να ξέρεις το γιατί σε έψαχνα σε έβρισκα σε έχανα. Και ήσουν παντού δεν ήθελα να σου μιλώ να σε αρπάξω ήθελα να καταστρέψω τη εύθραυστη ηρεμία σου Να σου γυμνώσω τα στήθη Να τα δαγκώσω...

Το φως δεν επαιτεί…

Το φως δεν επαιτεί…

- γράφει η Θεοδοσία Αργυράκη - Ασαργιωτάκη - Με αλαζονεία λεηλατήθηκε, δε νικήθηκε  ότι αναστήθηκε στο φως είναι εκεί  στις παγωμένες αίθουσες κραυγάζει με τέχνης ρωμαλέα, αιώνια φωνή. __Δεν σου ανήκω, δεν είμαι εδώ θρηνούν τα ακρωτηριασμένα μέλη μου  με το ρυθμό της...

Ο Γέρος και η Θάλασσα

Ο Γέρος και η Θάλασσα

Πού να ’ξερες γέρο Έρνεστ πως θα γινόμασταν συμμαθητές   στην Αίθουσα του Ανοιχτού Ορίζοντα μαζί να έρπουμε με μάτια δακρυσμένα   Και εγώ σαν ένας από σένα να βλέπω, να μιλώ και  να απορώ Τι Λάθος Έκανα  όταν ξεκίνησα να Ζω και να Aγαπώ τη Θάλασσα   Ω!...

Μοναχικά Χριστούγεννα

Μοναχικά Χριστούγεννα

Έστρωσε το πιο όμορφο, χριστουγεννιάτικο τραπέζι  το γέμισε με καλούδια, τίποτα να μην λείπει έβαλε και την μουσική, στη διαπασών να παίζει να μην ακούγονται τόσο πολύ, της μοναξιάς οι χτύποι.   Γέμισε τα ποτήρια μέχρι πάνω, με κρασί κι ελπίζει πως κάποιος απόψε...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Μοναχικά Χριστούγεννα

Μοναχικά Χριστούγεννα

Έστρωσε το πιο όμορφο, χριστουγεννιάτικο τραπέζι  το γέμισε με καλούδια, τίποτα να μην λείπει έβαλε και την μουσική, στη διαπασών να παίζει να μην ακούγονται τόσο πολύ, της μοναξιάς οι χτύποι.   Γέμισε τα ποτήρια μέχρι πάνω, με κρασί κι ελπίζει πως κάποιος απόψε...

Κάθε Δεκέμβρη

Κάθε Δεκέμβρη

Περπατούσες κι εσύ στο στενό εκείνο δρόμο το Δεκέμβρη, με τα μάτια σου ανοικτά.  Ονειροπολώντας ένα κατευθυνόμενο χρωματιστό Χριστουγεννιάτικο μέλλον. Διατάζοντας, την ευτυχία που περιμένεις, κάθε Δεκέμβρη. Όλα τα σχέδια σου συσκευασμένα, τυλιγμένα με το γυαλιστερό...

Ωδή στο κτήνος / Κτηνωδία

Ωδή στο κτήνος / Κτηνωδία

Τίνος λες να ‘ναι το κτήνος Που γρατσουνάει το μέσα σου κι ανοίγει κουφάλες στην καρδιά σου Που στο κοπιαστικό χαμόγελό σου κεντάει μια Ατέρμονη γραμμή Που τα χέρια σου διπλώνει σαν να ‘σαι μαριονέτα ανήμπορη. Τίνος λες να ‘ναι το κτήνος Που –σαν αλλοτινό τσογλάνι της...

4 σχόλια

4 Σχόλια

  1. sofia25164

    Χρυσούλα μου αγαπημένη μας ζέστανε ο ήλιος της αγάπης σου, μας γέμισε με φως και αισιοδοξία!!!!!!! Που από το εβδομήντα τρία παραμένει το ίδιο φωτεινός, το ίδιο λαμπερός με τότε… και είθε να παραμείνει έτσι ως το τέλος της ζωής σας!!!!!!! Εκτός από ποίηση μας διδάσκεις και την μορφή της αγάπης και της συντροφικότητας που μένει αναλλοίωτη στο πέρασμα του χρόνου!!!!!! Την αγάπη μου σε όλους σας!!!!!!!!!!!!

    Απάντηση
    • Ανώνυμος

      Πόσο σε ευχαριστώ αγαπημένη μου Σοφία….
      Μια τέτοια αγάπη ευχήθηκα και στα παιδιά μου!
      Να είσαι πάντα καλά….κι εσύ και η όμορφη οικογένειά σου!
      Την αγάπη μου!

      Απάντηση
  2. Βάσω Καρλή

    Πολύ ωραίος ο διάλογος μεταξύ του σύννεφου και του ήλιου. Μακάρι να έχουμε πάντα “ήλιο” στη ζωή μας.

    Απάντηση
  3. ΧΡΥΣΟΥΛΑ ΠΛΟΚΑΜΑΚΗ

    Ευχαριστώ πολύ Βάσω μου!!!!!!!!!!!!!!!!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου