bridge-sunset-sea

Ναι. Δηλαδή όχι. Καλά δε θα αλλάξω γνώμη ξανά. Τελευταία φορά. Κάτι όμως δε μου κολλάει. Σαν κάτι να λείπει… Μετά αυτό το κάτι μοιάζει και περιττό. Ίσως αν σκεφτόμουν αλλιώς, έξω από μένα, χωρίς τα δικά μου μέτρα και σταθμά, αλλιώς ρε παιδί μου, αλλιώς!
Μα πάλι νομίζεις πέφτω σε τέλμα. Βουλιάζω, ναυαγώ και σαν ο διασώστης να λείπει απ’ τη θέση του πάλι. Γιατί να συμβαίνει αυτό; Δυσκολεύομαι, παραπαίω, φτάνω απ’ το αδύνατο στο δυνατό και θέλω να γυρίσω πίσω, να ξαναζήσω το αδύνατο. Το βρίσκω πιο ενδιαφέρον… πιο ελκυστικό…. Είναι νομίζω, να πολεμάς, να αγωνίζεσαι. Ενώ ο προορισμός είναι πάντα προορισμός, είναι εκεί. Είναι μια έκρηξη χαράς και τίποτα άλλο. Η διαδρομή είναι όλο το ταξίδι… Οι πιο πολλοί καταλήγουν εκεί, έτσι δεν είναι; Ή δεν είναι έτσι κι εκεί καταλήγει η μειοψηφία;
Όπως και να ’χει πιστεύω ότι πάντα πρέπει να γυρνάμε εκεί απ’ όπου ξεκινήσαμε… Nα έχουμε πάντα τη βάση μας. Δεν είναι κακό να γυρνάς. Λένε κοίτα μόνο μπροστά. Κι όμως, πίσω πρέπει να κοιτάς. Να κάνεις πάντα έναν απολογισμό. Να ξέρεις τα σωστά σου και τα λάθη σου. Να ξαναγίνεσαι όπως ήσουν και μετά να προχωράς για νέες περιπέτειες. Αλλιώς παραμορφώνεσαι… Xάνεις αυτό που κάποτε υπήρξες, χάνεις κι αυτό το καλύτερο που θα μπορούσες να γίνεις.

-

γράφει η Πόπη Κλειδαρά