Το φλερτ

26.06.2021

_

γράφει ο Νίκος Πουλικίδης

_

Η οθόνη του κινητού αναβόσβηνε. Μόλις ήρθε το μήνυμα από το αγόρι της. Περιχαρής πληκτρολόγησε την απάντηση αγάπης. Όλα ήταν τόσο αυτοματοποιημένα πλέον. Η αγάπη μπορούσε να βρει καταφύγιο στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, να γίνει story συναισθήματος και χαράς, να αγκαλιάσει τις ψυχές των ερωτευμένων. Δεν τελείωνε όμως εκεί. Το ίδιο ίσχυε και για τις παρέες. Κάποτε, παρέα με το κρασάκι τους, συζητούσαν, διαφωνούσαν, τσακώνονταν, άναβαν τα αίματα, ήταν όμως ζωντανοί. Πλέον ήταν ζωντανοί-νεκροί στις οθόνες των υπολογιστών για να μορφωθούν και στις οθόνες των κινητών για να αγαπήσουν.

Η οθόνη του κινητού αναβόσβηνε. Η «καλύτερή» της, σύμφωνα με τις αναρτήσεις, φίλη είχε γενέθλια και έκανε πάρτι μεγάλο και σπουδαίο. Όλα τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης της μικρής τους πόλης είχαν κατακλυστεί από τα μηνύματα-υπόσχεση για ένα πάρτι που θα έμενε στην ιστορία! Έχοντας αγοράσει το ακριβό δώρο – μια ακόμη βιτρίνα της κάλπικης φιλίας τους, είχε κιόλας ανηφορίσει στο διώροφο σπίτι με τη μεγάλη αυλή και την ωραία πισίνα. Προβάλλοντας την αναγκαία – για τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης – εκδήλωση αγάπης, τονιζόταν επανειλημμένα και με έμφαση το «πόσο καλά περνούσαν».

Η οθόνη του κινητού αναβόσβησε. Ο φίλος της, με τον οποίο τόσο καιρό ήταν μαζί, αποφάσισε εν μια νυκτί και, χωρίς προηγούμενη συζήτηση, ότι είχε έρθει το πλήρωμα του χρόνου να τραβήξουν χωριστούς δρόμους. Δεν ήξερε αν αισθάνθηκε κάτι. Το σκέφτηκε. Το ζύγισε. Έπρεπε να νιώθει λυπημένη, δεν έπρεπε; Έπρεπε να κλάψει, δεν έπρεπε; Έπρεπε να υπάρχει τώρα κοντά της μια φίλη να τής συμπαρασταθεί, δεν έπρεπε; Το μήνυμα αυτό ήταν η «αποσύνδεση» που χρειαζόταν από τον κάλπικο κόσμο που είχε στήσει γύρω της. Παρατηρώντας τριγύρω τους συνομηλίκους της, συνειδητοποίησε πόσο απελπιστικά μόνοι και μόνες ήταν τελικά ο καθένας και η καθεμιά τους. Ένα πάρτι…οθονών είχε στηθεί, με την ουσιαστική και ανθρώπινη επικοινωνία να λείπει. Ξάφνου ξεχώρισε μια μορφή, που δε βρισκόταν προσκολλημένη σε μια οθόνη με την επιδίωξη να αναδείξει την χιμαιρική της ευδαιμονία. Την ξεχώρισε μέσα στο πλήθος και ήρθε και τής συστήθηκε: «Αντώνης!»

Η οθόνη του κινητού αναβόσβησε, αλλά πλέον δεν είχε καμιά αξία…

Ακολουθήστε μας

Βήματα στη γειτονιά

Βήματα στη γειτονιά

Τον φίλο από τα παλιά τον συνάντησα στη γειτονιά του πατρικού. Έμοιαζε φευγάτος. Δεν ξέρω τι είχε καταφέρει από όσα ζητούσε, όμως έμοιαζε να μην τον ενδιαφέρει πια το ρήμα. ''Ζω ανάμεσα στο παρελθόν και στο τώρα'' μου είπε και δεν πολυκατάλαβα. ''Με δένει ένα περίεργο...

Το τηλέφωνο της μοναξιάς

Το τηλέφωνο της μοναξιάς

ΤΟ ΤΗΛΕΦΩΝΟ. Μεγάλη εφεύρεση του ανθρώπου. Εκτός των πολλαπλών χρήσεών του και εφαρμογών, έχει γίνει απαραίτητο συμπλήρωμα, ας το πούμε κι’ έτσι, της καθημερινότητάς μας είτε μέσα στο σπίτι είτε έξω απ΄ αυτό. Αν τύχει και συμβεί κάποια βλάβη στο δίκτυο και δεν...

Ανώνυμος τόπος

Ανώνυμος τόπος

Δεν ξέρω πως βρέθηκα εδώ σε αυτήν την παραλία να κοιτάζω τους γλάρους και να γεύομαι την μεθυστική αλμύρα της ατίθασης θάλασσας, το μόνο που επιθυμώ είναι να παραμείνω σε αυτόν τον αλλόκοτο τόπο που μου μιλά μέσα από τα τοπία του. Πριν λίγο τα χέρια μου άγγιξαν τα...

Η μάσκα

Η μάσκα

Μόλις πριν λίγα χρόνια, έβλεπε κανείς αραιά και πού, κανέναν ξένο, κυρίως Κινέζο- εύκολα εντοπίζεις την Εθνικότητά του,- να περιδιαβαίνει τους Αρχαιολογικούς χώρους του τόπου, σαν τουρίστας, φορώντας, περιέργως, χειρουργική μάσκα. Δεν ήξερα τι να υποθέσω. Να ήταν ο...

Μια αναπάντεχη συνάντηση

Μια αναπάντεχη συνάντηση

- γράφει η Αγάπη Χαριτάκη -   Μ’ αρέσει να φτιάχνω πρωινό για τα παιδιά μου. Έρχονται στο σπίτια πια μόνο τις Κυριακές. Δουλειά, σπουδές, τρεχάματα, που να προλάβουν και αυτά. Τηγανίζω 2 αυγά και βράζω άλλα δύο δίπλα. Έτσι ήταν πάντα οι γιοι μου, ο ένας μέρα, ο...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Μια αναπάντεχη συνάντηση

Μια αναπάντεχη συνάντηση

- γράφει η Αγάπη Χαριτάκη -   Μ’ αρέσει να φτιάχνω πρωινό για τα παιδιά μου. Έρχονται στο σπίτια πια μόνο τις Κυριακές. Δουλειά, σπουδές, τρεχάματα, που να προλάβουν και αυτά. Τηγανίζω 2 αυγά και βράζω άλλα δύο δίπλα. Έτσι ήταν πάντα οι γιοι μου, ο ένας μέρα, ο...

Η απεργία

Η απεργία

Ο προϊστάμενος βγήκε απ’ το υπερυψωμένο γραφείο του διευθυντή, ακούμπησε στα κάγκελα και κοίταξε τους εργάτες που ήταν μαζεμένοι από κάτω. Όλα τα κεφάλια στράφηκαν στο μέρος του. -Ο κύριος Ηρακλής θέλει να κουβεντιάσει με την αντιπροσωπεία σας, είπε. Τέσσερις εργάτες...

Μια Φιλία

Μια Φιλία

- γράφει η Αγάπη Χαριτάκη -   Υπάρχει άραγε φιλία ανάμεσα σε έναν άντρα και μια γυναίκα; Αυτό ίσως είναι το πιο αμφιλεγόμενο και σίγουρα ακόμη αναπάντητο ερώτημα της ιστορίας του ανθρώπου. Πιο εύκολα τετραγωνίζεται ο κύκλος. Οι απόψεις χωρίζονται σε ομάδες σαν το...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου