Το φλερτ

26.06.2021

_

γράφει ο Νίκος Πουλικίδης

_

Η οθόνη του κινητού αναβόσβηνε. Μόλις ήρθε το μήνυμα από το αγόρι της. Περιχαρής πληκτρολόγησε την απάντηση αγάπης. Όλα ήταν τόσο αυτοματοποιημένα πλέον. Η αγάπη μπορούσε να βρει καταφύγιο στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, να γίνει story συναισθήματος και χαράς, να αγκαλιάσει τις ψυχές των ερωτευμένων. Δεν τελείωνε όμως εκεί. Το ίδιο ίσχυε και για τις παρέες. Κάποτε, παρέα με το κρασάκι τους, συζητούσαν, διαφωνούσαν, τσακώνονταν, άναβαν τα αίματα, ήταν όμως ζωντανοί. Πλέον ήταν ζωντανοί-νεκροί στις οθόνες των υπολογιστών για να μορφωθούν και στις οθόνες των κινητών για να αγαπήσουν.

Η οθόνη του κινητού αναβόσβηνε. Η «καλύτερή» της, σύμφωνα με τις αναρτήσεις, φίλη είχε γενέθλια και έκανε πάρτι μεγάλο και σπουδαίο. Όλα τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης της μικρής τους πόλης είχαν κατακλυστεί από τα μηνύματα-υπόσχεση για ένα πάρτι που θα έμενε στην ιστορία! Έχοντας αγοράσει το ακριβό δώρο – μια ακόμη βιτρίνα της κάλπικης φιλίας τους, είχε κιόλας ανηφορίσει στο διώροφο σπίτι με τη μεγάλη αυλή και την ωραία πισίνα. Προβάλλοντας την αναγκαία – για τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης – εκδήλωση αγάπης, τονιζόταν επανειλημμένα και με έμφαση το «πόσο καλά περνούσαν».

Η οθόνη του κινητού αναβόσβησε. Ο φίλος της, με τον οποίο τόσο καιρό ήταν μαζί, αποφάσισε εν μια νυκτί και, χωρίς προηγούμενη συζήτηση, ότι είχε έρθει το πλήρωμα του χρόνου να τραβήξουν χωριστούς δρόμους. Δεν ήξερε αν αισθάνθηκε κάτι. Το σκέφτηκε. Το ζύγισε. Έπρεπε να νιώθει λυπημένη, δεν έπρεπε; Έπρεπε να κλάψει, δεν έπρεπε; Έπρεπε να υπάρχει τώρα κοντά της μια φίλη να τής συμπαρασταθεί, δεν έπρεπε; Το μήνυμα αυτό ήταν η «αποσύνδεση» που χρειαζόταν από τον κάλπικο κόσμο που είχε στήσει γύρω της. Παρατηρώντας τριγύρω τους συνομηλίκους της, συνειδητοποίησε πόσο απελπιστικά μόνοι και μόνες ήταν τελικά ο καθένας και η καθεμιά τους. Ένα πάρτι…οθονών είχε στηθεί, με την ουσιαστική και ανθρώπινη επικοινωνία να λείπει. Ξάφνου ξεχώρισε μια μορφή, που δε βρισκόταν προσκολλημένη σε μια οθόνη με την επιδίωξη να αναδείξει την χιμαιρική της ευδαιμονία. Την ξεχώρισε μέσα στο πλήθος και ήρθε και τής συστήθηκε: «Αντώνης!»

Η οθόνη του κινητού αναβόσβησε, αλλά πλέον δεν είχε καμιά αξία…

Ακολουθήστε μας

Βροντή

Βροντή

Αθήνα Απαυδισμένοι άνθρωποι βγήκαν στους δρόμους. Αναμένονταν κινητοποιήσεις για το δημοψήφισμα με επίκεντρο την Πλατεία Συντάγματος. Αεροδρόμιο Μακεδονία «Σας μιλάει ο κυβερνήτης από το πιλοτήριο του αεροσκάφους. Αυτή είναι μια πτήση μη καπνιστών. Θερμοκρασία εδάφους...

Σκοτεινή εγγύτητα

Σκοτεινή εγγύτητα

Περπατούσε στο δρόμο σκυφτός, καταβεβλημένος. Ήταν απόγευμα και πριν από λίγη ώρα είχε βγει από το εξαώροφο κτίριο που στεγάζονταν τα γραφεία της εταιρείας που δούλευε. Στο κεφάλι του συνωστίζονταν σκέψεις βαριές, ετερόκλητες, που όλες τους συνηγορούσαν σε μια...

Ο προφήτης

Ο προφήτης

Τράβηξε το κάρο και το ζεύτηκε. Και έφερε και μια και δυο γυροβολιές και πόσες άλλες έφερε μέσα στο κύλισμα των χρόνων. Και έκαμε τον κόσμο του κατά πως τον ήθελε. Και με το βλέμμα έψαχνε να βρει, έβρισκε μονάχα τον εαυτό του.  Κάποτε κουράστηκε και τότε είδε.  Είδε...

Αχρείαστοι ήρωες

Αχρείαστοι ήρωες

- γράφει ο Κώστας Θερμογιάννης - Πάλι ξύπνησα μέσα στην αγκαλιά της μαμάς μου κι είναι ακόμα νύχτα νομίζω. Την αγαπάω τη μαμά μου πολύ αλλά τις τελευταίες μέρες που φύγαμε από το σπίτι και είμαστε σ’ αυτό το υπόγειο δε με αφήνει να κοιμηθώ καλά το βράδυ. Όλο με...

Δεκαοκτώ μήνες

Δεκαοκτώ μήνες

Κανείς δεν επρόκειτο να του πάρει την ελευθερία του. Ο Πέτρος έχει και νομικό οπλοστάσιο στα χέρια του και οργανώνεται μέσα από τη φυλακή. Με τα συντρόφια του επικοινωνεί συνέχεια, καθώς και με την Άννα, που είναι μαζί από το πρώτο έτος της νομικής. Όλοι αυτοί ήταν...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Δεκαοκτώ μήνες

Δεκαοκτώ μήνες

Κανείς δεν επρόκειτο να του πάρει την ελευθερία του. Ο Πέτρος έχει και νομικό οπλοστάσιο στα χέρια του και οργανώνεται μέσα από τη φυλακή. Με τα συντρόφια του επικοινωνεί συνέχεια, καθώς και με την Άννα, που είναι μαζί από το πρώτο έτος της νομικής. Όλοι αυτοί ήταν...

Τζέπε και Αζόρ

Τζέπε και Αζόρ

Είχαμε έναν σκύλο που τον λέγαν Αζόρ. Ο καημένος πίσω από την καγκελόπορτα της διπλανής μονοκατοικίας, με κολάρο, πιστός φύλακας του ηλικιωμένου ζευγαριού που κατοικούσε στο παλιό δίπατο σπίτι. Κάθε φορά που μας έβλεπε κουνούσε χαρούμενα την ουρά του, μιας και μας...

Η βαλίτσα και το αλεξικέραυνο

Η βαλίτσα και το αλεξικέραυνο

Ούτε οι κατασκοπίες μού αρέσουν – χρειάζεται κάποιος να έχει μεγάλες αντοχές, τόσο σωματικές όσο και ψυχικές για ένα τέτοιο μπλέξιμο- ούτε μυστήρια και οι ίντριγκες, τα μαχαιροβγάλματα και τα τρομοκρατικά κτυπήματα πίσω από κατεβασμένες κουκούλες και οδοφράγματα από...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου