Την Παρασκευή εξαφανίστηκε όλη μέρα. Δεν έβγαλε το σκύλο βόλτα, δεν μαγείρεψε, δεν έστρωσε τα κρεβάτια, δεν απαντούσε στα τηλέφωνα, αλλά πήγε γυμναστήριο, κομμωτήριο, έκανε μασάζ, χαλάουα, απολέπιση, μανικιούρ, πεντικιούρ, περμανάντ, ανταύγειες, ρεφλέ, κερατίνη, μπότοξ, υαλουρονικό, ραδιοσυχνότητες, κρυολιπόλυση, υπέρηχους, νήματα, λεύκανση δοντιών κλπ. Μόνο γενική ούρων δεν έκανε. Έτσι, όταν εγώ γύρισα σπίτι, κατά τις τέσσερις, μετά τη δουλειά, βρήκα ένα χάος. Δεν το σχολίασα. Την έπεσα για έναν υπνάκο μέχρι τις έξι. Μετά έκανα ντους, ετοίμασα μια ομελέτα και ντύθηκα για τη βραδινή έξοδο. Η ώρα ήταν ήδη οχτώ και μισή.
Η Ευανθία φυσικά, ακόμα ετοιμαζόταν.

– Ευανθία, πρέπει να φύγουμε το αργότερο στις εννέα, αλλιώς δεν θα προλάβουμε το θέατρο. Η παράσταση αρχίζει εννιάμισι, την προειδοποίησα.
– Κατέβα εσύ και βάλε μπρος το αυτοκίνητο… Έρχομαι σε πέντε.

Κατέβηκα. Άνοιξα το αυτοκίνητο κι έκατσα στη θέση του οδηγού. Έψαξα τα cd μουσικής και βρήκα ένα ξεχασμένο αγαπημένο, το Tubular bells του Mike Oldfield.
Περιμένοντας, αφέθηκα στη γοητεία της ονειρικής μουσικής.

Πέρασε ένα τέταρτο. Πέρασε μισή ώρα. Πέρασε μια ώρα. Μια μέρα. Μια βδομάδα. Ένας μήνας. Ένας χρόνος. Τον δεύτερο χρόνο ερωτεύτηκα και παντρεύτηκα. Αποκτήσαμε σχεδόν αμέσως μια πανέμορφη κόρη. Δεκατρία χρόνια αργότερα χώρισα και ξαναπαντρεύτηκα. Αυτή τη φορά το παιδί ήταν γιος. Η κόρη ήταν ήδη δεκατεσσάρων. Ενθουσιάστηκε με το καινούργιο αδελφάκι της. Τώρα κοντεύω στη σύνταξη. Σήμερα μάλιστα έχω τα γενέθλιά μου. Όλα τα αγαπημένα μου πρόσωπα είναι μαζί μου στο γιορτινό τραπέζι. Η δεύτερη γυναίκα μου είναι φοβερή μαγείρισσα. Μόλις έχουμε τελειώσει το φαγητό και μου έφεραν την γενέθλια τούρτα. Κι ενώ όλοι τραγουδούσαν το ‘’Να ζήσεις μπαμπά, και χρόνια πολλά…’’ κι εγώ ήμουν έτοιμος να σβήσω τα κεριά, άκουσα μια γνώριμη φωνή.

– Ηλία, ξύπνα…!!

Άνοιξα τα μάτια μου και τι αντίκρισα; Την Ευανθία όπως δεν την είχα δει για 20 ολόκληρα χρόνια. Αν κι όλα αυτά τα έκανε στην ουσία για τον Χρυσικάκο, εν τούτοις ένιωσα πολύ καλά. Ήταν πανέμορφη, αν εξαιρέσουμε την λίγο πληθωρική περιφέρεια και το υπερβολικά φανταχτερό φόρεμα, λες και δραπέτευσε από το ”Όσα παίρνει ο άνεμος”.

– Τι ώρα είναι; ρώτησα αυθόρμητα.
– Εννέα και μισή…
– Λίγο ακόμα ν’ αργούσες και το φόρεμα σου δεν θα ήταν πια της μόδας για να μην πω ότι χάσαμε το θέατρο….
– Ανόητα αστειάκια. Σαν να μην ξέρεις τι τραβάμε εμείς οι γυναίκες. Όσο για το θέατρο δεν το χάσαμε. Υπάρχει το ακαδημαϊκό τέταρτο…
– Υπάρχει, μόνο που εμείς για να πάμε χρειαζόμαστε ένα ακαδημαϊκό ημίωρο… χωρίς να υπολογίσω πόσο ακόμα ακαδημαϊκό ημίωρο θα κάνουμε να βρούμε πάρκινγκ.
– Ωραία… και τι κάνουμε τώρα;

Δεν ήθελα να της θυμώσω. Έκανε τόσο κόπο να βαφτεί και να καλλωπιστεί που θα ήταν κρίμα να της το χαλάσω.

– Πάμε για φαγητό σε κάποιο ταβερνάκι και μετά βλέπουμε…
– Αν είναι έτσι ν’ ανεβώ ένα λεπτό ν’ αλλάξω…
– Ευανθία μη…, την πρόλαβα στο τσακ. Μέχρι ν’ αλλάξεις θα έχουν κλείσει όλα τα φαγάδικα, άσε που έχω και δουλειά νωρίς τη Δευτέρα….

Μια ώρα αργότερα δειπνούσαμε στις «Πόρτες». Ένα υπόγειο ταβερνάκι στην κεντρική αγορά. Μετά βίας βρήκαμε τραπέζι. Ο μαγαζάτορας, ένας εύθυμος τυπάς, μας σέρβιρε αυτοπροσώπως. Τα μεζεδάκια ήταν καταπληκτικά. Το κρασί, αν και χύμα, καλόπιοτο. Πέσαμε με τα μούτρα στο φαγητό και πάνω που μας έφεραν το επιδόρπιο, χαλβά σπιτικό με καρύδι τριμμένο, εμφανίστηκε ένας τυπάκος μ’ ένα χαρτί κι ένα στυλό και ζήτησε αυτόγραφο από την Ευανθία. Αυτή χωρίς να κομπλάρει, με την άνεση κάποιου που είναι συνηθισμένος να μοιράζει αυτόγραφα σ’ όλη του τη ζωή, τον ρώτησε…

– Πώς είπαμε ότι σε λένε;
– Απόστολο, απάντησε αυτός.

Η Ευανθία έγραψε: ‘’Στον καλό μου φίλο Απόστολο, με αγάπη’’, λες και ήταν κολλητάρια. Έβαλε και μια τζίφρα φαρδιά πλατιά και του έδωσε το αυτόγραφο.
Πριν προλάβω να σχολιάσω, σχηματίστηκε μια ολόκληρη ουρά με τους θαμώνες για αυτόγραφα. Αυτό κράτησε αρκετή ώρα καθώς η Ευανθία ρωτούσε τα ονόματά τους και σκόρπιζε χαμόγελα ολόγυρα. Όταν τελικά ξεμπερδέψαμε, φάγαμε βιαστικά το χαλβά, γιατί όλοι μας κοιτούσαν και σχολίαζαν διάφορα και φωνάξαμε το μαγαζάτορα να μας φέρει το λογαριασμό. Αυτός μας πλησίασε χαμογελώντας και μας ανακοίνωσε ότι κερνάει το κατάστημα.

– Σπάνια έρχονται στο μαγαζί μας τόσο γνωστές τραγουδίστριες, σχολίασε. Και τι φόρεμα!  συμπλήρωσε με θαυμασμό.

Φύγαμε γελώντας και συνεχίσαμε τη βραδιά μας σε ένα μπαρ στο Μοναστηράκι. Εκεί πέσαμε πάνω σ’ έναν συνάδελφο μου, που μας είπε πόσο τυχεροί ήμασταν γιατί η παράσταση ήτανε μάπα.

– Αποκλείεται ο Τάκης να έκανε κακή παράσταση. Ο φίλος σου ή ζηλεύει ή είναι τελείως μαλάκας, μου είπε η Ευανθία με πάθος και παράγγειλε την τέταρτη μαργαρίτα.

Για να μην τα πολυλογώ, μετά απ’ αυτό όλα κύλισαν καλά καθώς χαθήκαμε στον καπνό των τσιγάρων και στις αναθυμιάσεις του αλκοόλ. Ξεχάσαμε τον Χρυσικάκο και γυρίσαμε σπίτι με ταξί, αφού προνόησα να σημειώσω πίσω από μια απόδειξη το δρόμο που πάρκαρα το αυτοκίνητο. Πρόλαβα και τη δουλειά της Δευτέρας.
Σήμερα είναι Τετάρτη, κι ακόμα προσπαθώ να θυμηθώ πού στο διάβολο έβαλα την καταραμένη απόδειξη με το δρόμο που πάρκαρα το αυτοκίνητο.

_

γράφει ο  Νίκος Γιαννόπουλος
             Σκηνοθέτης – Παραγωγός

(Πηγή εικόνας)