Τόκιο 22

17.09.2016

number_22

Ήθελα να σου γράψω ένα γράμμα και να σου πω ότι μετακόμισα μόνιμα στο Τόκιο και ότι η αποψινή νύχτα είναι από εκείνες που η απουσία σου με κομματιάζει. Αλλά δεν γνωρίζω τη διεύθυνσή σου, ούτε σε ποια χώρα βρίσκεσαι.

Είσαι πάντα στην καρδιά μου αλλά αυτό δεν μου αρκεί. Θέλω να χαϊδέψω τα μαλλιά σου, ν’ ακουμπήσω επάνω στους ώμους σου, όπως τότε. Στέκομαι στο μπαλκόνι του ξενοδοχείου με τον αριθμό 22 και κοιτάζω τις πινακίδες με τα πολύχρωμα νέον φώτα μέχρι που να πονέσουν τα μάτια μου. Πάντα σου άρεσε να τις παρατηρείς και ποτέ δεν κατάλαβα το γιατί. Δεν σε ρώτησα. Μου αρκούσε που εσύ κοιτούσες και εγώ κρατούσα το χέρι σου σφιχτά στο δικό μου. Τώρα κρατάω ένα μπουκάλι ουίσκι κι ένα τσιγάρο. Αφήνω τις στάχτες να σκορπίσουν στον παγωμένο αέρα.

Φυσάει και κρυώνω αλλά δεν με νοιάζει. Φοράω το πουκάμισό σου και τίποτα άλλο. Θυμάσαι την πρώτη φορά που μου το δάνεισες; Ένιωσα σαν να μου χάρισες το χαμόγελό σου, εκείνο που ποτέ δεν μου φανέρωσες. Δεν είπα τίποτα, δεν ήθελα να χαλάσω την όμορφη εκείνη στιγμή. Αλλά θα σε ρωτήσω τώρα, στο μυαλό μου: Ποιο γεγονός ήταν αυτό που σε έκανε τόσο δυστυχή; Ποια ευτυχία κυνηγούσες;          

Ευτυχία! Τι μου ήρθε τώρα στο μυαλό, δεν θα το πιστέψεις. Εκείνη η μέρα που αφήσαμε την τύχη να καθορίσει το πού θα πάμε και βρεθήκαμε σε μια παραλία. Έβγαλες τα ρούχα σου και βούτηξες στη θάλασσα χωρίς να το σκεφτείς. Τα γκρίζα μάτια σου αντανακλούσαν μπλε στα νερά που βούτηξες και εγώ σε χάζευα. Στεκόμουν όρθια στην άμμο - πόσο το μετανιώνω τώρα! - και προσπαθούσα να κατεβάσω το φόρεμά μου που μου σήκωνε ο αέρας. Ήταν το αγαπημένο σου, εκείνο το λευκό με τη δαντέλα. Εσύ με κοίταζες παρακλητικά και μου έλεγες: “μπες, μπες μην φοβάσαι” κι εγώ... εγώ να φοβάμαι μην τυχόν και μπω και βρέξω τα μαλλιά μου. Τώρα τα ’χω κόψει. Τώρα θα ήθελα να ήσουν εδώ και να μπαίναμε στη θάλασσα. Σου ορκίζομαι θα το έκανα.

Ξέρεις, για σένα έκοψα τα μαλλιά μου. Τα έλουσα, τα έκοψα και τ’ άφησα να τα παρασύρει ο αέρας. Σκέφτηκα ότι η μυρωδιά απ’ το σαμπουάν θα φτάσει ως εσένα και ίσως με σκεφτείς. Ίσως με πάρεις τηλέφωνο και μου πεις... δεν ξέρω... Κάτι. Ότι εκεί που είσαι έχει ωραίο καιρό ή ότι η αγαπημένη σου ομάδα κέρδισε. Οτιδήποτε, αρκεί να ήταν δικές σου λέξεις. Κι εγώ θα τις έπαιρνα και θα τις έκλεινα σε πολύχρωμες φούσκες που δεν σκάνε και θα τις κοίταζα κάθε φορά που θα ήθελα να πιστέψω ότι βρίσκεσαι κοντά. Θα μου θύμιζαν τις πινακίδες με τα νέον φώτα που σου άρεσαν τόσο πολύ να κοιτάς και ίσως καταλάβαινα γιατί σε γοήτευαν περισσότερο απ' ό,τι σε γοήτευσα ποτέ εγώ. 

 

(πηγή εικόνας)

 

_

γράφει η Κατερίνα Κρυστάλλη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Η ορθογραφία του σταχυού

Η ορθογραφία του σταχυού

Το σχολείο μας πάταγε στα πέλαγα. Ούτε γαλότσες, ούτε τίποτα: οι τοίχοι του βουλιάζαν αξυπόλυτοι στις άμμους των βυθών, κι εκεί δανά γλυκόβραζαν μέρα-νύχτα μέσα στ’ αλατοζούμι1 του Ιονίου. Χτισμένο ίσα-ίσα πάνω στα ριζά μιας πλαγιάς μούχλικης2, πέτσινης και καμένης,...

Περιστέρια

Περιστέρια

Όταν πιάνω να γράψω κάτι τις, το κύριο μέλημά μου είναι, αυτό το κάτι τις να μην είναι δυσάρεστο και γεμάτο μουρτζούφλα. Δεν το αντέχω αυτό το εμπόριο της θανατολατρείας και της απονιάς. Τα ξέρουμε όλα αυτά. Τα ζούμε στο πετσί μας επί καθημερινής βάσης και δεν είναι...

Σχέδια εξόντωσης

Σχέδια εξόντωσης

Τον κοίταξε βαθιά στα μάτια του τα μελιά και εκείνο που διέκρινε, πραγματικά την κατατρόμαξε. Αυτός από τη μεριά του, κατέβαλε προσπάθειες να κρύψει τις μύχιες σκέψεις και σχέδια που έκανε όχι επί χάρτου, αλλά κατ’ ευθείαν στο δόξα πατρί. Είναι πράγματι αλήθεια αυτό...

Ο τελευταίος Νουρέγιεφ της χρονιάς

Ο τελευταίος Νουρέγιεφ της χρονιάς

Θα ‘τανε τώρα μια δεκαριά μέρες, που οι αέρηδες δεν είχανε βάλει γλώσσα μέσα. Σκλήριζαν1, ετσακώνουνταν, στενάζανε, σφυρίζανε, παίζανε και τα πνευστά τους: και δώστου φλογέρα η Τραμουντάνα, και δώστου φυσαρμόνικα η Όστρια, ο Λεβάντες το σαξόφωνο κι ο Πουνέντες το...

Τα Χριστούγεννα της Ασφοδελιανής

Τα Χριστούγεννα της Ασφοδελιανής

-Και πες ότι τα πλάθω σαν καμπάνες ή σα σύννεφα ή σαν αστέρια. Πειράζει; -Πειράζει. Γιατί θα βγούνε παντόφλες, θα μείνουν άψητα και -μετά που θα τα τρως- μάντεψε ποιο κοριτσάκι θα γκρινιάζει ότι το πόνεσε η κοιλιά του. -Εγώ δεν είπα για παντόφλες. Κι αν, αντί για...

Διαβάστε κι αυτά

Τα Χριστούγεννα της Ασφοδελιανής

Τα Χριστούγεννα της Ασφοδελιανής

-Και πες ότι τα πλάθω σαν καμπάνες ή σα σύννεφα ή σαν αστέρια. Πειράζει; -Πειράζει. Γιατί θα βγούνε παντόφλες, θα μείνουν άψητα και -μετά που θα τα τρως- μάντεψε ποιο κοριτσάκι θα γκρινιάζει ότι το πόνεσε η κοιλιά του. -Εγώ δεν είπα για παντόφλες. Κι αν, αντί για...

Τα πεντόβολα

Τα πεντόβολα

Τρεις μικροί φίλοι, ο Κωστής, ο Μανολιός και ο Γιωργής, ήταν αφοσιωμένοι εδώ και ώρα στο παιχνίδι τους, πού έλκυε την καταγωγή του από τα παλιά, στο πολύ βαθύ του χρόνου, εκείνον τον αρχαίο χρόνο και καθώς όλα έδειχναν, δεν θα είχε και πολλή ζωή πια. Ε, νισάφι πια,...

Καλό Παράδεισο

Καλό Παράδεισο

Ευθύς εξ αρχής το ξεκαθαρίζω, προς αποφυγήν παρερμηνειών: Δεν πιστεύω στα όνειρα σαν πηγή προφητείας των μελλούμενων. Μετ’ εμφάσεως έχω κατά καιρούς υποστηρίξει ότι τα όνειρα δεν είναι άλλο από ένα αποκύημα τού υποσυνειδήτου και εμείς οι σκηνοθέτες του, ακούσιοι μεν...

3 σχόλια

3 Σχόλια

  1. sofia25164

    Τρυφερές οι λέξεις και οι αναζητήσεις σας … γέμισαν τα μάτια μου με εικόνες!!!!!! Υπέροχος ο μονόλογός σας μπράβο σας!!!

    Απάντηση
  2. Ανώνυμος

    Ενα δακρυ κυλησε…

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου