Μένουν μονάχα τα κόκκινα μήλα κρεμασμένα στα κλαδιά

να μου θυμίζουν εσένα

και να αντανακλούν την προσδοκία

να βρεις πάλι το δρόμο...

να γυρίσεις...

τους ωροδείκτες στην αυγή.

Τόσο εύκολα

παραδώσαμε την αγάπη

στη σκόνη της λήθης.

Να φυσήξει ο άνεμος

περιμένω χρόνια.

Κι ο άγγελος κοιμάται ξένοιαστα

θαρρείς και είσαι ακόμη εδώ.

Να μην τρομάξει.

Ξέχασα ανοικτό το παράθυρο

αυτό με το βασιλικό στο περβάζι.

Ψάχνω απεγνωσμένα το χέρι σου

για να συνεχίσω να ονειρεύομαι.

Ένα κόκκινο μήλο

θα είναι πάντα η καρδιά σου

στη σκέψη μου.

Να δεις που τελικά...

δε φοβάμαι. Αντίο.

 

_

γράφει η Ζωή Δικταίου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!