τώρα με τρόπο στοχάζομαι λίθου και ξύλου…

1.10.2015

 

Κάνοντας τον λογαριασμό και έχοντας τίποτα πια ν' αποδώσει
η Ελλάδα στον μέλλοντα-
το ύδωρ της λάλον- και όμως ανθίσταται-
παρελθόντος ακμάζουσα σύνεση-
ποιός είμαι 
όταν τώρα με τρόπο στοχάζομαι
λίθου και ξύλου…
Κομίζω μια ανερμήνευτη άνοιξη, ένα ρόδο
γενναία πορφυρό-
βουλευτής στα έδρανα των νεφών και τάζοντας στον κόσμο μια νεφελοκοκκυγία..
Πιστεύω θα ξεγράψω ανθιστάμενος την τραγωδία μου-
ένα ποίημα είναι φως που σπαθίζει- γελώ γαλάζια
θέλω να είμαι μόνος μου μες τον εγωισμό των χρωμάτων.
Έχω δικούς μου θεούς και οι άλλοι γελούν που επιμένω
να λατρεύω τα πάντα ωδικά-
Αλλά όμως είναι παγίδα - θα σε συλλάβουν οι λέξεις σου-
έχασες-
το σαρκίο σου ήδη κρεμασμένο
ανάποδα σήπεται- δεν έχεις
ελπίδα να σε ταριχεύσουν σωστά...
Κάνοντας τον λογαριασμό και έχοντας τίποτα πια ν' αποδώσω στον μέλλοντα-
είναι φως το σκοτάδι μου είναι ύμνος-
με έναν θούριο της Ομορφιάς γράφω
επάνω σε σελίδες λουλουδιών 
το ευφωνικό όνομά της…

 

_

γράφει ο Στρατής Παρέλης

 

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Οι προσφορές των εφημερίδων

Οι ταινίες της εβδομάδας

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Η μνήμη της ποίησης

Η μνήμη της ποίησης

Η άγνοια γιγαντώνει το άγνωστο. Τα κύματα που σου γνέφουν, το άγνωστο που καραδοκεί. Το σκοτάδι ανασταίνει τους ξεχασμένους. Καθώς σε αφήνουν όλα, απομεινάρια μιας ζωής σε καλούν. Οι μνήμες του παρελθόντος άφωνες σε συνοδεύουν. Αυτό που έφυγε  δεν έχει λησμονηθεί....

Εγκαίνια του καλοκαιριού

Εγκαίνια του καλοκαιριού

Τα τζάμια του παραθύρου ένα χέρι καθαρίζει, λες καθαρίζει τον ουρανό, τα σύννεφα του χειμώνα.   Το ημερολόγιο κρέμεται στον τοίχο.  Η μαθήτρια σε ένα τετραγωνάκι εκεί γράφει: «μέρα με ήλιο!».   Φυσάει αέρας δροσερός και ο ανεμοδείχτης τιμόνι που στριφογυρνάει στης...

Το λάφυρο!

Το λάφυρο!

Θέλω βρε ζωή πολύ να σε παινέψω τα καλά σου να διαλαλήσω, με άνθη αμυγδαλιάς, με κρίνους και φύλλα ελιάς να σε στολίσω.   Μα δεν στεριώνει λόγος γλυκός, ούτε χάδι τρυφερό  Σε δέρνουν βάσανα πολλά,  τρικυμίες   καταιγίδες   Ψηλές θερμοκρασίες αρρώστιες φοβερές...

5 σχόλια

5 Σχόλια

  1. Μάχη Τζουγανάκη

    Νομίζω πως αυτός είναι ο μόνος τρόπος επιβίωσης…και πολύ καλά κάνεις..

    Να κομίζεις μιαν ανερμήνευτη Άνοιξη…να τη βλέπουμε κι εμείς…να κάνουμε παρέα σε εκείνον τον εγωισμό των χρωμάτων…

    Καλημέρα και καλό μήνα Στρατή!

    Απάντηση
  2. Άννα Ρουμελιώτη

    Πολύ ιδιαίτερο και πολύ ωραίο το ποίημά σας Στρατή!Καλό μήνα εύχομαι!

    Απάντηση
  3. Ελένη Ιωαννάτου

    Στρατή το διάβασα τρεις φορές και κάθε φορά έβλεπα διαφορετικές εικόνες, διαφορετικές μελωδίες!!!
    Μοναδικό το ποίημα σου!!! Ιδιαίτερος ο τρόπος σκέψης σου!!!

    Ναι, να χτίσουμε τη νεφελοκοκκυγία, να χρωματίσουμε τα σύννεφα πολύχρωμα και να ζήσουμε με τον εγωισμό μας Στρατή. Αυτό ακριβώς κάνουμε. Άλλωστε, ποια άλλη ασπίδα μπορούμε να έχουμε;;;

    Σ’ ευχαριστούμε πολύ Στρατή για τον προβληματισμό!!!! Όταν ένα ποίημα καταφέρει κάτι τέτοιο, έφτασε στον προορισμό του.

    Απάντηση
  4. ΣΤΡΑΤΗΣ ΠΑΡΕΛΗΣ

    σας ευχαριστώ πολύ όλους!
    καμιά φορά αμελώ να απαντώ στα σχόλια αλλά είναι που το ξεχνάω.
    συγχωρέστε με.
    να είσαστε όλοι καλά..

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου