τώρα με τρόπο στοχάζομαι λίθου και ξύλου…

1.10.2015

 

Κάνοντας τον λογαριασμό και έχοντας τίποτα πια ν' αποδώσει
η Ελλάδα στον μέλλοντα-
το ύδωρ της λάλον- και όμως ανθίσταται-
παρελθόντος ακμάζουσα σύνεση-
ποιός είμαι 
όταν τώρα με τρόπο στοχάζομαι
λίθου και ξύλου…
Κομίζω μια ανερμήνευτη άνοιξη, ένα ρόδο
γενναία πορφυρό-
βουλευτής στα έδρανα των νεφών και τάζοντας στον κόσμο μια νεφελοκοκκυγία..
Πιστεύω θα ξεγράψω ανθιστάμενος την τραγωδία μου-
ένα ποίημα είναι φως που σπαθίζει- γελώ γαλάζια
θέλω να είμαι μόνος μου μες τον εγωισμό των χρωμάτων.
Έχω δικούς μου θεούς και οι άλλοι γελούν που επιμένω
να λατρεύω τα πάντα ωδικά-
Αλλά όμως είναι παγίδα - θα σε συλλάβουν οι λέξεις σου-
έχασες-
το σαρκίο σου ήδη κρεμασμένο
ανάποδα σήπεται- δεν έχεις
ελπίδα να σε ταριχεύσουν σωστά...
Κάνοντας τον λογαριασμό και έχοντας τίποτα πια ν' αποδώσω στον μέλλοντα-
είναι φως το σκοτάδι μου είναι ύμνος-
με έναν θούριο της Ομορφιάς γράφω
επάνω σε σελίδες λουλουδιών 
το ευφωνικό όνομά της…

 

_

γράφει ο Στρατής Παρέλης

 

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας!

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Η κλεψύδρα

Η κλεψύδρα

Κι έρχεται το πλήρωμα του χρόνου. Και συνειδητοποιείς δεν υπάρχουν περιθώρια για ανοχές. Έζησες, προσπαθώντας όσο γινόταν να καταλαβαίνεις τους άλλους να ανέχεσαι συμπεριφορές λόγια, πράξεις κι όταν αντιλαμβάνεσαι πως η κλεψύδρα τελειώνει κοιτάζεις τον εαυτό σου....

H γνωριμία

H γνωριμία

Δειλό, ξεκίνημα δειλό μ’ ανώριμα στιχάκια στο διάβα σου πλανήθηκα, λαθραία μου πορεία να ξεκουράζομαι γυμνός στης μνήμης τα παγκάκια να καρτερώ την αύρα σου, ονείρων καπηλεία. Στα χέρια σου ανδρώθηκα, φωλιά ελπιδοφόρα στάχυ να ‘ναι η τέρψη σου, το πάθος η τροφή ρόζους...

Μνήμη

Μνήμη

Εκείνο το αύριο που στην πλάτη του κουβαλούσε μια υπόσχεση πως οι μέρες που θα έρθουν θα είναι καλύτερες πλημμυρισμένες φως και όνειρα πού χάθηκε; Τώρα, στη θέση του στέκεται ο φόβος Πλέκει τον ιστό του Τον παρατηρώ από μακριά και τον πολεμώ με κομμάτια μνήμης Μνήμη,...

5 σχόλια

5 Σχόλια

  1. Μάχη Τζουγανάκη

    Νομίζω πως αυτός είναι ο μόνος τρόπος επιβίωσης…και πολύ καλά κάνεις..

    Να κομίζεις μιαν ανερμήνευτη Άνοιξη…να τη βλέπουμε κι εμείς…να κάνουμε παρέα σε εκείνον τον εγωισμό των χρωμάτων…

    Καλημέρα και καλό μήνα Στρατή!

    Απάντηση
  2. Άννα Ρουμελιώτη

    Πολύ ιδιαίτερο και πολύ ωραίο το ποίημά σας Στρατή!Καλό μήνα εύχομαι!

    Απάντηση
  3. Ελένη Ιωαννάτου

    Στρατή το διάβασα τρεις φορές και κάθε φορά έβλεπα διαφορετικές εικόνες, διαφορετικές μελωδίες!!!
    Μοναδικό το ποίημα σου!!! Ιδιαίτερος ο τρόπος σκέψης σου!!!

    Ναι, να χτίσουμε τη νεφελοκοκκυγία, να χρωματίσουμε τα σύννεφα πολύχρωμα και να ζήσουμε με τον εγωισμό μας Στρατή. Αυτό ακριβώς κάνουμε. Άλλωστε, ποια άλλη ασπίδα μπορούμε να έχουμε;;;

    Σ’ ευχαριστούμε πολύ Στρατή για τον προβληματισμό!!!! Όταν ένα ποίημα καταφέρει κάτι τέτοιο, έφτασε στον προορισμό του.

    Απάντηση
  4. ΣΤΡΑΤΗΣ ΠΑΡΕΛΗΣ

    σας ευχαριστώ πολύ όλους!
    καμιά φορά αμελώ να απαντώ στα σχόλια αλλά είναι που το ξεχνάω.
    συγχωρέστε με.
    να είσαστε όλοι καλά..

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου