Select Page

Υγρή η νοσταλγία της αφής δοξάζει και πάλι τα χέρια

Υγρή η νοσταλγία της αφής δοξάζει και πάλι τα χέρια

 

 

Τα χείλη σφραγίζουν το τελευταίο αντίο κλειστά

παίρνοντας μαζί τους μυστικά και φιλντισένιες στιγμές.

Μενεξέδες στολίζεται ο ορίζοντας

το δειλινό φοράς τα μωβ του φθινοπώρου

την ώρα που η στερνή αχτίδα του ήλιου τρυπώνει απ’ το φεγγίτη

η μελαγχολία κυματίζει μεσίστια στις κόγχες των ματιών

στα δρώμενα των ουρανών χωρίς εμένα, Αύριο…

Υγρή η νοσταλγία της αφής δοξάζει και πάλι τα χέρια

το μεταξένιο μαντήλι στο μισάνοικτο μπαούλο με τα ενθύμια

το κεχριμπαρένιο κομπολόι κρεμασμένο στο τζάκι

και η πένα γερμένη πάνω στο κιτρινισμένο χαρτί.

Πως γίνεται η πόρτα να ξεκλειδώνει μονάχη της αθόρυβα

ίσκιοι κλέφτες στοιχειώνουν μάταια το σκοτάδι

παρέα με το τικ -τακ του παλιού ρολογιού

για να υψώνεται η μοναξιά καταργώντας τις αισθήσεις.

Ποια μυστηριώδης δύναμη

οδηγεί την καρδιά στην άβυσσο.

Ανοίγεις ένα μαγικό κουτί παραμυθένιο

γεμάτο χαρτάκια με λέξεις

λέξεις θρυμματισμένες και χρησμούς

σαν αυτούς που ορίζουν τη ζωή.

Αλήθεια, τον είδα να έρχεται

τυλιγμένος το μαύρο μανδύα ή μήπως ήταν

εκείνος ο αλχημιστής που απέτυχε το σκοπό του.

” Να βρεις αυτή που υφαίνει τα πεπρωμένα ” είπε,

φωνή βραχνή

κι ύστερα χαμηλόφωνα… ” σε πόθησα… πολύ “.

Φοβήθηκα; Όχι τίποτα δεν ένιωσα

έτσι που είχα αφεθεί στην εξουσία της αναπόλησης.

Ο άνεμος απόψε κυβερνά τη μνήμη.

Ο μίτος της ελευθερίας

ανάμεσα σε αλαργινές θύμησες

και φευγαλέες μοιραίες έλξεις.

Επιμένεις να είσαι αδικαιολόγητα απών.

Κεντημένο τ’ όνειρο λευκά γιασεμιά

λινό σεντόνι στην απλώστρα φουσκώνει καταφρόνεση

κι αντίδραση στο παρελθόν.

Νομίζεις πως δεν υπάρχουν πια σύνορα για να κατακτηθούν

κι ακόμη πως το φως μας προσπέρασε,

μην αλλάξεις,

άφησε τους άλλους να ντύνονται τη στολή της αγέλης.

Πεισματικά αφοσιωμένη ζω την παρούσα στιγμή

τολμώ να σηκώσω τα μάτια απ’ το χώμα

η ευτυχία θέλει να φτάσει πριν τη μοίρα

πριν το λυκόφως των θεών ξεψυχήσει

σβήνοντας τους ιερούς δεσμούς Της Αγάπης

πριν το καινούριο πεπρωμένο

απρόσκλητο, χαράξει τα σημάδια του

σε άλλο μακρινότερο ορίζοντα.

 

_

γράφει η Ζωή Δικταίου

 

 

Επιμέλεια κειμένου

3 Σχόλια

  1. Ελένη Ιωαννάτου

    Ζωή είσαι υπέροχη!!!
    Πως χαίρομαι πάντα να σε διαβάζω.
    Με άγγιξε πάλι η γραφή σου!!!

    Μια απώλεια γεμάτη εικόνες,
    λυρισμό, μυρωδιά γλυκόπικρη
    προσευχής.
    Ως μυστική συμφωνία για το αύριο…

    Απάντηση
  2. Μάχη Τζουγανάκη

    Την καλησπέρα μου Κα Δικταίου και το σεβασμό μου στην κατάθεσή της Ψυχής σας…

    Απάντηση
  3. Ζωή Δικταίου

    Με τα μάτια στο αξόδευτο φως γιατί κάθε μέρα μπορούμε να γίνουμε πιο προσιτοί, πιο οικείοι και σίγουρα αυτό μας φέρνει πιο κοντά στην ανόθευτη και πάντα γεμάτη κούπα της χαράς και στο πρόσφορο της ζωής. Ας είναι να παραμείνουμε όλοι πιστοί στην υπηρεσία της τέχνης των ευγενικών πράξεων, με την αγάπη να αποτελεί προορισμό και χρέος. Σας ευχαριστώ από καρδιάς.

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου

Εγγραφείτε στο newsletter

Έλληνες εκδότες

Έλληνες εκδότες

Υποβολή συμμετοχής!

Αρχείο

Είσοδος