Υγρή η νοσταλγία της αφής δοξάζει και πάλι τα χέρια

26.04.2015

 

 

Τα χείλη σφραγίζουν το τελευταίο αντίο κλειστά

παίρνοντας μαζί τους μυστικά και φιλντισένιες στιγμές.

Μενεξέδες στολίζεται ο ορίζοντας

το δειλινό φοράς τα μωβ του φθινοπώρου

την ώρα που η στερνή αχτίδα του ήλιου τρυπώνει απ’ το φεγγίτη

η μελαγχολία κυματίζει μεσίστια στις κόγχες των ματιών

στα δρώμενα των ουρανών χωρίς εμένα, Αύριο…

Υγρή η νοσταλγία της αφής δοξάζει και πάλι τα χέρια

το μεταξένιο μαντήλι στο μισάνοικτο μπαούλο με τα ενθύμια

το κεχριμπαρένιο κομπολόι κρεμασμένο στο τζάκι

και η πένα γερμένη πάνω στο κιτρινισμένο χαρτί.

Πως γίνεται η πόρτα να ξεκλειδώνει μονάχη της αθόρυβα

ίσκιοι κλέφτες στοιχειώνουν μάταια το σκοτάδι

παρέα με το τικ -τακ του παλιού ρολογιού

για να υψώνεται η μοναξιά καταργώντας τις αισθήσεις.

Ποια μυστηριώδης δύναμη

οδηγεί την καρδιά στην άβυσσο.

Ανοίγεις ένα μαγικό κουτί παραμυθένιο

γεμάτο χαρτάκια με λέξεις

λέξεις θρυμματισμένες και χρησμούς

σαν αυτούς που ορίζουν τη ζωή.

Αλήθεια, τον είδα να έρχεται

τυλιγμένος το μαύρο μανδύα ή μήπως ήταν

εκείνος ο αλχημιστής που απέτυχε το σκοπό του.

” Να βρεις αυτή που υφαίνει τα πεπρωμένα ” είπε,

φωνή βραχνή

κι ύστερα χαμηλόφωνα… ” σε πόθησα… πολύ “.

Φοβήθηκα; Όχι τίποτα δεν ένιωσα

έτσι που είχα αφεθεί στην εξουσία της αναπόλησης.

Ο άνεμος απόψε κυβερνά τη μνήμη.

Ο μίτος της ελευθερίας

ανάμεσα σε αλαργινές θύμησες

και φευγαλέες μοιραίες έλξεις.

Επιμένεις να είσαι αδικαιολόγητα απών.

Κεντημένο τ’ όνειρο λευκά γιασεμιά

λινό σεντόνι στην απλώστρα φουσκώνει καταφρόνεση

κι αντίδραση στο παρελθόν.

Νομίζεις πως δεν υπάρχουν πια σύνορα για να κατακτηθούν

κι ακόμη πως το φως μας προσπέρασε,

μην αλλάξεις,

άφησε τους άλλους να ντύνονται τη στολή της αγέλης.

Πεισματικά αφοσιωμένη ζω την παρούσα στιγμή

τολμώ να σηκώσω τα μάτια απ’ το χώμα

η ευτυχία θέλει να φτάσει πριν τη μοίρα

πριν το λυκόφως των θεών ξεψυχήσει

σβήνοντας τους ιερούς δεσμούς Της Αγάπης

πριν το καινούριο πεπρωμένο

απρόσκλητο, χαράξει τα σημάδια του

σε άλλο μακρινότερο ορίζοντα.

 

_

γράφει η Ζωή Δικταίου

 

 

Ακολουθήστε μας

Κορίτσια και Άνοιξη

Κορίτσια και Άνοιξη

Απρίλης, Μάης καθοδόν.  Κορίτσια στου έρωτα το ρουν.  Έχουν το ένστικτο των λουλουδιών:  να μην ανθίσουν δε μπορούν.   _ γράφει ο Σπύρος...

Στην ωραία Ελένη μας

Στην ωραία Ελένη μας

Στην ωραία Ελένη μας -Στη μνήμη της συμμαθήτριας Ελένης Μ.-    Γλυκούλα και ονειρική,  οι δυο σε ένα θρανίο.  Δεν ήσουν καν ομηρική,  μα άγγιζες το Θείο.    Δεν ήσουνα του Μενελά*, βασίλισσα της Σπάρτης.  χωριατοπούλα, που γελά  και τη γελάει ο Μάρτης....

Η αρένα

Η αρένα

Είμαστε όλοι σε μια αρένα, όπου τέρατα κάθε λογής ορμάνε. Το κοινό ζητωκραυγάζει με την πρώτη σταγόνα αίματος, με το πρώτο σημάδι ήττας. Κρατώντας ένα μικρό σπαθί τι να καταφέρεις; Εχθροί τέτοιας ρώμης πάντα κερδίζουν. Ποιος ο λόγος να αγωνίζεσαι; Ποιος ο λόγος να...

Βαρκάδα

Βαρκάδα

Ξέρεις, μου μοιάζει όλο αυτό σαν βαρκάδα. Στη μέση του σύμπαντος. Κουκίδα ασήμαντη. Να θες να βγεις να ξεσκάσεις. Να πας μια βόλτα στα μαγαζιά. Να μυρίζεις τον αέρα στην Αιόλου, Τα ασβεστωμένα παρτέρια της παλιάς πόλης, Τα πεύκα του Σειχ - Σου, Το μοναστήρι της...

Πεταμένες λέξεις

Πεταμένες λέξεις

Σε μιαν άλλη εποχή, σε ένα παλιό ξεχασμένο βιβλίο, βρέθηκε μια ιστορία. Πεταμένες λέξεις σε σελίδες που ξεθώριασαν βρέθηκε σε ένα κουτί σκονισμένο. Το βρήκες και το σκούπισες, το άνοιξες και το ξεφύλλισες, την σκέφτηκες στο λεπτό.   Όσο Ιστορία μύριζε και το...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Πεταμένες λέξεις

Πεταμένες λέξεις

Σε μιαν άλλη εποχή, σε ένα παλιό ξεχασμένο βιβλίο, βρέθηκε μια ιστορία. Πεταμένες λέξεις σε σελίδες που ξεθώριασαν βρέθηκε σε ένα κουτί σκονισμένο. Το βρήκες και το σκούπισες, το άνοιξες και το ξεφύλλισες, την σκέφτηκες στο λεπτό.   Όσο Ιστορία μύριζε και το...

Κυνηγώντας απολιθώματα

Κυνηγώντας απολιθώματα

Αγαπημένη μου Μούσα Ξύπνησα νωρίς το πρωί στο δωμάτιό μου Δεν πρόκειται να πλύνω τα μαλλιά μου ή να ξυριστώ Πρέπει να πακετάρω γρήγορα και να φύγουμε   Εγώ και εσύ σε ένα μακρινό μέρος Όμορφη μου Μνήμη καταγράφεις τη λαμπερή θάλασσα και τον καταρράκτη που πέφτει...

Σπαράγματα καθημερινής ενημέρωσης

Σπαράγματα καθημερινής ενημέρωσης

Φειδίας και ζωφόρος του Παρθενώνα   Δύο αιώνες βίαιης αποκοπής το μέλλον μια αρχαίας άγνωστης χώρας Άγνωστος ο πλαστουργός Φειδίας ανύπαρκτος ο Παρθενώνας   Ο Δυτικός πολιτισμός λησμόνησε την μήτρα του τη χρήση των Μουσείων ως χώρων αφιερωμένων στις Μούσες   Ελληνίδες...

3 σχόλια

3 Σχόλια

  1. Ελένη Ιωαννάτου

    Ζωή είσαι υπέροχη!!!
    Πως χαίρομαι πάντα να σε διαβάζω.
    Με άγγιξε πάλι η γραφή σου!!!

    Μια απώλεια γεμάτη εικόνες,
    λυρισμό, μυρωδιά γλυκόπικρη
    προσευχής.
    Ως μυστική συμφωνία για το αύριο…

    Απάντηση
  2. Μάχη Τζουγανάκη

    Την καλησπέρα μου Κα Δικταίου και το σεβασμό μου στην κατάθεσή της Ψυχής σας…

    Απάντηση
  3. Ζωή Δικταίου

    Με τα μάτια στο αξόδευτο φως γιατί κάθε μέρα μπορούμε να γίνουμε πιο προσιτοί, πιο οικείοι και σίγουρα αυτό μας φέρνει πιο κοντά στην ανόθευτη και πάντα γεμάτη κούπα της χαράς και στο πρόσφορο της ζωής. Ας είναι να παραμείνουμε όλοι πιστοί στην υπηρεσία της τέχνης των ευγενικών πράξεων, με την αγάπη να αποτελεί προορισμό και χρέος. Σας ευχαριστώ από καρδιάς.

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου