Υγρή η νοσταλγία της αφής δοξάζει και πάλι τα χέρια

26.04.2015

 

 

Τα χείλη σφραγίζουν το τελευταίο αντίο κλειστά

παίρνοντας μαζί τους μυστικά και φιλντισένιες στιγμές.

Μενεξέδες στολίζεται ο ορίζοντας

το δειλινό φοράς τα μωβ του φθινοπώρου

την ώρα που η στερνή αχτίδα του ήλιου τρυπώνει απ’ το φεγγίτη

η μελαγχολία κυματίζει μεσίστια στις κόγχες των ματιών

στα δρώμενα των ουρανών χωρίς εμένα, Αύριο…

Υγρή η νοσταλγία της αφής δοξάζει και πάλι τα χέρια

το μεταξένιο μαντήλι στο μισάνοικτο μπαούλο με τα ενθύμια

το κεχριμπαρένιο κομπολόι κρεμασμένο στο τζάκι

και η πένα γερμένη πάνω στο κιτρινισμένο χαρτί.

Πως γίνεται η πόρτα να ξεκλειδώνει μονάχη της αθόρυβα

ίσκιοι κλέφτες στοιχειώνουν μάταια το σκοτάδι

παρέα με το τικ -τακ του παλιού ρολογιού

για να υψώνεται η μοναξιά καταργώντας τις αισθήσεις.

Ποια μυστηριώδης δύναμη

οδηγεί την καρδιά στην άβυσσο.

Ανοίγεις ένα μαγικό κουτί παραμυθένιο

γεμάτο χαρτάκια με λέξεις

λέξεις θρυμματισμένες και χρησμούς

σαν αυτούς που ορίζουν τη ζωή.

Αλήθεια, τον είδα να έρχεται

τυλιγμένος το μαύρο μανδύα ή μήπως ήταν

εκείνος ο αλχημιστής που απέτυχε το σκοπό του.

” Να βρεις αυτή που υφαίνει τα πεπρωμένα ” είπε,

φωνή βραχνή

κι ύστερα χαμηλόφωνα… ” σε πόθησα… πολύ “.

Φοβήθηκα; Όχι τίποτα δεν ένιωσα

έτσι που είχα αφεθεί στην εξουσία της αναπόλησης.

Ο άνεμος απόψε κυβερνά τη μνήμη.

Ο μίτος της ελευθερίας

ανάμεσα σε αλαργινές θύμησες

και φευγαλέες μοιραίες έλξεις.

Επιμένεις να είσαι αδικαιολόγητα απών.

Κεντημένο τ’ όνειρο λευκά γιασεμιά

λινό σεντόνι στην απλώστρα φουσκώνει καταφρόνεση

κι αντίδραση στο παρελθόν.

Νομίζεις πως δεν υπάρχουν πια σύνορα για να κατακτηθούν

κι ακόμη πως το φως μας προσπέρασε,

μην αλλάξεις,

άφησε τους άλλους να ντύνονται τη στολή της αγέλης.

Πεισματικά αφοσιωμένη ζω την παρούσα στιγμή

τολμώ να σηκώσω τα μάτια απ’ το χώμα

η ευτυχία θέλει να φτάσει πριν τη μοίρα

πριν το λυκόφως των θεών ξεψυχήσει

σβήνοντας τους ιερούς δεσμούς Της Αγάπης

πριν το καινούριο πεπρωμένο

απρόσκλητο, χαράξει τα σημάδια του

σε άλλο μακρινότερο ορίζοντα.

 

_

γράφει η Ζωή Δικταίου

 

 

Ακολουθήστε μας

Βασιλικός ίσον αναμνήσεις

Βασιλικός ίσον αναμνήσεις

  Ένα κλωνάρι βασιλικό κρατεί το παιδί την πρώτη του μέρα στο σχολειό• για να πάρει κουράγιο τ' άμοιρο, του τ’ έδωσε η μάνα του• για μια καλή νέα αρχή.  Το ίδιο και η Αρετούλα. Ένα κλωνάρι βασιλικό κρατά περιχαρής στ' αρραβωνιάσματά της. Ένα κλωνάρι βασιλικό...

Του πεπρωμένου σκάλες

Του πεπρωμένου σκάλες

Ανηφοριές, κατηφοριές έχει η ζωή μεγάλες κύκλους διαγράφουν οι στιγμές όμορφες, γκρίζες κι άλλες του πεπρωμένου σκάλες . Όταν η λύπη σου χτυπά απρόσκλητη την πόρτα δοκιμασία που ζητά υπομονής την νότα . Πολλών σου στόχων το βουνό απότομο κι οδυνηρό θα το ανεβείς...

Βερούκης

Βερούκης

ΒΕΡΟΥΚΗΣ Ο μάστορας Βερούκης, συνεργείο ονομαστό,  μόνος ήρθε απ’ το χωριό, 17 στα 18, έφτυσε αίμα, να το ανοίξει, δούλευε σαν το σκυλί, μα η ζωή καλή μαζί του, έγινε κάποιος και αυτός, έχει πια 6 υπαλλήλους, χρειάζεται και έβδομο, του προτείνανε παιδί, πατριώτη, απ’...

πλάκες – συγγράμματα

πλάκες – συγγράμματα

  Στην ακατάστατη μάντρα των αζήτητων αναμνήσεων θα βρεις τις πλάκες με τα συγγράμματα, τα ρητά  που ανακατεμένα πια δε βγάζουν νόημα. Μόνο σε μπερδεύουν, το μηδέν και το άγαν, το τίποτα με το άπαν, η δόξα συναντά τη λόξα και οι προσευχές τις κατάρες. Τα ονόματα...

Στην ερημιά της ελπίδας

Στην ερημιά της ελπίδας

Η μέρα τελειώνει, το φως χαμηλώνει η δύση αρπάζει φωτιά και ματώνει ο ήλιος βαθιά στον ορίζοντα γέρνει στην μοναξιά της ελπίδας μια αχτίδα του στέλνει   Η νύχτα που φέρνει μια μπόρα θυμώνει η αγάπη μονάχη στο κρύο παγώνει της βροχής οι ριπές αντηχούν στο περβάζι...

Διαβάστε κι αυτά

Στην ερημιά της ελπίδας

Στην ερημιά της ελπίδας

Η μέρα τελειώνει, το φως χαμηλώνει η δύση αρπάζει φωτιά και ματώνει ο ήλιος βαθιά στον ορίζοντα γέρνει στην μοναξιά της ελπίδας μια αχτίδα του στέλνει   Η νύχτα που φέρνει μια μπόρα θυμώνει η αγάπη μονάχη στο κρύο παγώνει της βροχής οι ριπές αντηχούν στο περβάζι...

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

γράφει η Άντια Αδαμίδου - Οι μικροί γαλαξίες Του Νικηφόρου Βρεττάκου Πᾶνε κι ἔρχονται οἱ ἄνθρωποι πάνω στὴ γῆ. Σταματᾶνε γιὰ λίγο, στέκονται ὁ ἕνας ἀντίκρυ στὸν ἄλλο, μιλοῦν μεταξύ τους. Ἔπειτα φεύγουν, διασταυρώνονται, μοιάζουν σὰν πέτρες ποὺ βλέπονται. Ὅμως, ἐσύ, δὲ...

Απογραφή

Απογραφή

Απόψε είχαμε απογραφή. Με επισκέφθηκαν όλες μου απελπισίες μαζεμένες.  Εγώ δεν είχα ιδέα – ποτέ δεν με ενημέρωσε καμία πριν έρθει. Με έπιασαν απροετοίμαστο. Πώς επισκέπτεσαι τον άλλο τέτοια ώρα κυρά μου; Είχα τροχιοδρομήσει να ζήσω μια ευτυχία – στον ύπνο μου....

3 σχόλια

3 Σχόλια

  1. Ελένη Ιωαννάτου

    Ζωή είσαι υπέροχη!!!
    Πως χαίρομαι πάντα να σε διαβάζω.
    Με άγγιξε πάλι η γραφή σου!!!

    Μια απώλεια γεμάτη εικόνες,
    λυρισμό, μυρωδιά γλυκόπικρη
    προσευχής.
    Ως μυστική συμφωνία για το αύριο…

    Απάντηση
  2. Μάχη Τζουγανάκη

    Την καλησπέρα μου Κα Δικταίου και το σεβασμό μου στην κατάθεσή της Ψυχής σας…

    Απάντηση
  3. Ζωή Δικταίου

    Με τα μάτια στο αξόδευτο φως γιατί κάθε μέρα μπορούμε να γίνουμε πιο προσιτοί, πιο οικείοι και σίγουρα αυτό μας φέρνει πιο κοντά στην ανόθευτη και πάντα γεμάτη κούπα της χαράς και στο πρόσφορο της ζωής. Ας είναι να παραμείνουμε όλοι πιστοί στην υπηρεσία της τέχνης των ευγενικών πράξεων, με την αγάπη να αποτελεί προορισμό και χρέος. Σας ευχαριστώ από καρδιάς.

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου