Υγρή η νοσταλγία της αφής δοξάζει και πάλι τα χέρια

26.04.2015

 

 

Τα χείλη σφραγίζουν το τελευταίο αντίο κλειστά

παίρνοντας μαζί τους μυστικά και φιλντισένιες στιγμές.

Μενεξέδες στολίζεται ο ορίζοντας

το δειλινό φοράς τα μωβ του φθινοπώρου

την ώρα που η στερνή αχτίδα του ήλιου τρυπώνει απ’ το φεγγίτη

η μελαγχολία κυματίζει μεσίστια στις κόγχες των ματιών

στα δρώμενα των ουρανών χωρίς εμένα, Αύριο…

Υγρή η νοσταλγία της αφής δοξάζει και πάλι τα χέρια

το μεταξένιο μαντήλι στο μισάνοικτο μπαούλο με τα ενθύμια

το κεχριμπαρένιο κομπολόι κρεμασμένο στο τζάκι

και η πένα γερμένη πάνω στο κιτρινισμένο χαρτί.

Πως γίνεται η πόρτα να ξεκλειδώνει μονάχη της αθόρυβα

ίσκιοι κλέφτες στοιχειώνουν μάταια το σκοτάδι

παρέα με το τικ -τακ του παλιού ρολογιού

για να υψώνεται η μοναξιά καταργώντας τις αισθήσεις.

Ποια μυστηριώδης δύναμη

οδηγεί την καρδιά στην άβυσσο.

Ανοίγεις ένα μαγικό κουτί παραμυθένιο

γεμάτο χαρτάκια με λέξεις

λέξεις θρυμματισμένες και χρησμούς

σαν αυτούς που ορίζουν τη ζωή.

Αλήθεια, τον είδα να έρχεται

τυλιγμένος το μαύρο μανδύα ή μήπως ήταν

εκείνος ο αλχημιστής που απέτυχε το σκοπό του.

” Να βρεις αυτή που υφαίνει τα πεπρωμένα ” είπε,

φωνή βραχνή

κι ύστερα χαμηλόφωνα… ” σε πόθησα… πολύ “.

Φοβήθηκα; Όχι τίποτα δεν ένιωσα

έτσι που είχα αφεθεί στην εξουσία της αναπόλησης.

Ο άνεμος απόψε κυβερνά τη μνήμη.

Ο μίτος της ελευθερίας

ανάμεσα σε αλαργινές θύμησες

και φευγαλέες μοιραίες έλξεις.

Επιμένεις να είσαι αδικαιολόγητα απών.

Κεντημένο τ’ όνειρο λευκά γιασεμιά

λινό σεντόνι στην απλώστρα φουσκώνει καταφρόνεση

κι αντίδραση στο παρελθόν.

Νομίζεις πως δεν υπάρχουν πια σύνορα για να κατακτηθούν

κι ακόμη πως το φως μας προσπέρασε,

μην αλλάξεις,

άφησε τους άλλους να ντύνονται τη στολή της αγέλης.

Πεισματικά αφοσιωμένη ζω την παρούσα στιγμή

τολμώ να σηκώσω τα μάτια απ’ το χώμα

η ευτυχία θέλει να φτάσει πριν τη μοίρα

πριν το λυκόφως των θεών ξεψυχήσει

σβήνοντας τους ιερούς δεσμούς Της Αγάπης

πριν το καινούριο πεπρωμένο

απρόσκλητο, χαράξει τα σημάδια του

σε άλλο μακρινότερο ορίζοντα.

 

_

γράφει η Ζωή Δικταίου

 

 

Ημερολόγιο 2021 – Πρόσκληση

Ακολουθήστε μας!

Κερδίστε το!

Κερδίστε το!

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Αντιγραφές κι επαναλήψεις

Αντιγραφές κι επαναλήψεις

Προσκλητήριο άγγελμα η ανυπόταχτη ζωή ξέχωρης προσωπικής δημιουργίας και ολοκλήρωσης, με ρήξεις ανοιχτές, ανατροπές και επινοήσεις. Ο χρόνος, αξίωμα αναγνώρισης και δοκιμασία για δραστικές αλλαγές, σχεδιασμούς και υπερβάσεις. Ο τόπος, αναφορά, σπονδή και σημειολογία...

Η σκάρτη υπόσχεση της αθανασίας

Η σκάρτη υπόσχεση της αθανασίας

Οι μαυροφορεμένες γυναίκες είχαν μιαν αύρα αλησμόνητης παιδίσκης (Τα βλήτα ανθούσαν στο άγουρο τριαντάφυλλο) Κι ήταν τα παιδιά που τραγουδούσαν και μας χαρίζαν μια γλυκιά παρερμηνεία του ολεθρίου. Ο σπόρος χάθηκε στο χυλό της μοίρας, η μοίρα μαράθηκε στην ορμή της...

Ακακία

Ακακία

Σαν καταφυγή και σαν όνειρο μοιάζεις  μικρή σύνθεση σε μορφή χλωρίδας Κάποιος επαίτης θηρευτής του άλλου τρόπου Θα σε ονόμασε   Και καθώς σε παρατηρώ -αυτό μόνο αφού διάλογος ανάμεσα  σε φύση και άνθρωπο ουδόλως ευδοκιμεί- Δεν διακρίνω μήτε άνθος μήτε μίσχο Του...

3 σχόλια

3 Σχόλια

  1. Ελένη Ιωαννάτου

    Ζωή είσαι υπέροχη!!!
    Πως χαίρομαι πάντα να σε διαβάζω.
    Με άγγιξε πάλι η γραφή σου!!!

    Μια απώλεια γεμάτη εικόνες,
    λυρισμό, μυρωδιά γλυκόπικρη
    προσευχής.
    Ως μυστική συμφωνία για το αύριο…

    Απάντηση
  2. Μάχη Τζουγανάκη

    Την καλησπέρα μου Κα Δικταίου και το σεβασμό μου στην κατάθεσή της Ψυχής σας…

    Απάντηση
  3. Ζωή Δικταίου

    Με τα μάτια στο αξόδευτο φως γιατί κάθε μέρα μπορούμε να γίνουμε πιο προσιτοί, πιο οικείοι και σίγουρα αυτό μας φέρνει πιο κοντά στην ανόθευτη και πάντα γεμάτη κούπα της χαράς και στο πρόσφορο της ζωής. Ας είναι να παραμείνουμε όλοι πιστοί στην υπηρεσία της τέχνης των ευγενικών πράξεων, με την αγάπη να αποτελεί προορισμό και χρέος. Σας ευχαριστώ από καρδιάς.

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου