Υγρή η νοσταλγία της αφής δοξάζει και πάλι τα χέρια

26.04.2015

 

 

Τα χείλη σφραγίζουν το τελευταίο αντίο κλειστά

παίρνοντας μαζί τους μυστικά και φιλντισένιες στιγμές.

Μενεξέδες στολίζεται ο ορίζοντας

το δειλινό φοράς τα μωβ του φθινοπώρου

την ώρα που η στερνή αχτίδα του ήλιου τρυπώνει απ’ το φεγγίτη

η μελαγχολία κυματίζει μεσίστια στις κόγχες των ματιών

στα δρώμενα των ουρανών χωρίς εμένα, Αύριο…

Υγρή η νοσταλγία της αφής δοξάζει και πάλι τα χέρια

το μεταξένιο μαντήλι στο μισάνοικτο μπαούλο με τα ενθύμια

το κεχριμπαρένιο κομπολόι κρεμασμένο στο τζάκι

και η πένα γερμένη πάνω στο κιτρινισμένο χαρτί.

Πως γίνεται η πόρτα να ξεκλειδώνει μονάχη της αθόρυβα

ίσκιοι κλέφτες στοιχειώνουν μάταια το σκοτάδι

παρέα με το τικ -τακ του παλιού ρολογιού

για να υψώνεται η μοναξιά καταργώντας τις αισθήσεις.

Ποια μυστηριώδης δύναμη

οδηγεί την καρδιά στην άβυσσο.

Ανοίγεις ένα μαγικό κουτί παραμυθένιο

γεμάτο χαρτάκια με λέξεις

λέξεις θρυμματισμένες και χρησμούς

σαν αυτούς που ορίζουν τη ζωή.

Αλήθεια, τον είδα να έρχεται

τυλιγμένος το μαύρο μανδύα ή μήπως ήταν

εκείνος ο αλχημιστής που απέτυχε το σκοπό του.

” Να βρεις αυτή που υφαίνει τα πεπρωμένα ” είπε,

φωνή βραχνή

κι ύστερα χαμηλόφωνα… ” σε πόθησα… πολύ “.

Φοβήθηκα; Όχι τίποτα δεν ένιωσα

έτσι που είχα αφεθεί στην εξουσία της αναπόλησης.

Ο άνεμος απόψε κυβερνά τη μνήμη.

Ο μίτος της ελευθερίας

ανάμεσα σε αλαργινές θύμησες

και φευγαλέες μοιραίες έλξεις.

Επιμένεις να είσαι αδικαιολόγητα απών.

Κεντημένο τ’ όνειρο λευκά γιασεμιά

λινό σεντόνι στην απλώστρα φουσκώνει καταφρόνεση

κι αντίδραση στο παρελθόν.

Νομίζεις πως δεν υπάρχουν πια σύνορα για να κατακτηθούν

κι ακόμη πως το φως μας προσπέρασε,

μην αλλάξεις,

άφησε τους άλλους να ντύνονται τη στολή της αγέλης.

Πεισματικά αφοσιωμένη ζω την παρούσα στιγμή

τολμώ να σηκώσω τα μάτια απ’ το χώμα

η ευτυχία θέλει να φτάσει πριν τη μοίρα

πριν το λυκόφως των θεών ξεψυχήσει

σβήνοντας τους ιερούς δεσμούς Της Αγάπης

πριν το καινούριο πεπρωμένο

απρόσκλητο, χαράξει τα σημάδια του

σε άλλο μακρινότερο ορίζοντα.

 

_

γράφει η Ζωή Δικταίου

 

 

Ακολουθήστε μας

Σείριος

Σείριος

Σε είδα σήμερα Μυστική μου ερωμένη. Μικρή μελαγχολική απροστάτευτη με έψαχνες χωρίς να ξέρεις το γιατί σε έψαχνα σε έβρισκα σε έχανα. Και ήσουν παντού δεν ήθελα να σου μιλώ να σε αρπάξω ήθελα να καταστρέψω τη εύθραυστη ηρεμία σου Να σου γυμνώσω τα στήθη Να τα δαγκώσω...

Το φως δεν επαιτεί…

Το φως δεν επαιτεί…

- γράφει η Θεοδοσία Αργυράκη - Ασαργιωτάκη - Με αλαζονεία λεηλατήθηκε, δε νικήθηκε  ότι αναστήθηκε στο φως είναι εκεί  στις παγωμένες αίθουσες κραυγάζει με τέχνης ρωμαλέα, αιώνια φωνή. __Δεν σου ανήκω, δεν είμαι εδώ θρηνούν τα ακρωτηριασμένα μέλη μου  με το ρυθμό της...

Ο Γέρος και η Θάλασσα

Ο Γέρος και η Θάλασσα

Πού να ’ξερες γέρο Έρνεστ πως θα γινόμασταν συμμαθητές   στην Αίθουσα του Ανοιχτού Ορίζοντα μαζί να έρπουμε με μάτια δακρυσμένα   Και εγώ σαν ένας από σένα να βλέπω, να μιλώ και  να απορώ Τι Λάθος Έκανα  όταν ξεκίνησα να Ζω και να Aγαπώ τη Θάλασσα   Ω!...

Μοναχικά Χριστούγεννα

Μοναχικά Χριστούγεννα

Έστρωσε το πιο όμορφο, χριστουγεννιάτικο τραπέζι  το γέμισε με καλούδια, τίποτα να μην λείπει έβαλε και την μουσική, στη διαπασών να παίζει να μην ακούγονται τόσο πολύ, της μοναξιάς οι χτύποι.   Γέμισε τα ποτήρια μέχρι πάνω, με κρασί κι ελπίζει πως κάποιος απόψε...

Κάθε Δεκέμβρη

Κάθε Δεκέμβρη

Περπατούσες κι εσύ στο στενό εκείνο δρόμο το Δεκέμβρη, με τα μάτια σου ανοικτά.  Ονειροπολώντας ένα κατευθυνόμενο χρωματιστό Χριστουγεννιάτικο μέλλον. Διατάζοντας, την ευτυχία που περιμένεις, κάθε Δεκέμβρη. Όλα τα σχέδια σου συσκευασμένα, τυλιγμένα με το γυαλιστερό...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Κάθε Δεκέμβρη

Κάθε Δεκέμβρη

Περπατούσες κι εσύ στο στενό εκείνο δρόμο το Δεκέμβρη, με τα μάτια σου ανοικτά.  Ονειροπολώντας ένα κατευθυνόμενο χρωματιστό Χριστουγεννιάτικο μέλλον. Διατάζοντας, την ευτυχία που περιμένεις, κάθε Δεκέμβρη. Όλα τα σχέδια σου συσκευασμένα, τυλιγμένα με το γυαλιστερό...

Ωδή στο κτήνος / Κτηνωδία

Ωδή στο κτήνος / Κτηνωδία

Τίνος λες να ‘ναι το κτήνος Που γρατσουνάει το μέσα σου κι ανοίγει κουφάλες στην καρδιά σου Που στο κοπιαστικό χαμόγελό σου κεντάει μια Ατέρμονη γραμμή Που τα χέρια σου διπλώνει σαν να ‘σαι μαριονέτα ανήμπορη. Τίνος λες να ‘ναι το κτήνος Που –σαν αλλοτινό τσογλάνι της...

Έρως

Έρως

Από την πλούσια γενιά του πατρός σου  Στην μίζερη μεριά της μητρός σου...   Πώς γίνεται να κάνεις τέτοιο σαματά  Όταν μπαίνεις στην ψυχή βαθιά, Να χτυπάς βαριά την καρδιά και το μυαλό  Το μόνο που μ΄ αφήνεις· τον αναστεναγμό.   Να τρέμω σαν το ψάρι, να...

3 σχόλια

3 Σχόλια

  1. Ελένη Ιωαννάτου

    Ζωή είσαι υπέροχη!!!
    Πως χαίρομαι πάντα να σε διαβάζω.
    Με άγγιξε πάλι η γραφή σου!!!

    Μια απώλεια γεμάτη εικόνες,
    λυρισμό, μυρωδιά γλυκόπικρη
    προσευχής.
    Ως μυστική συμφωνία για το αύριο…

    Απάντηση
  2. Μάχη Τζουγανάκη

    Την καλησπέρα μου Κα Δικταίου και το σεβασμό μου στην κατάθεσή της Ψυχής σας…

    Απάντηση
  3. Ζωή Δικταίου

    Με τα μάτια στο αξόδευτο φως γιατί κάθε μέρα μπορούμε να γίνουμε πιο προσιτοί, πιο οικείοι και σίγουρα αυτό μας φέρνει πιο κοντά στην ανόθευτη και πάντα γεμάτη κούπα της χαράς και στο πρόσφορο της ζωής. Ας είναι να παραμείνουμε όλοι πιστοί στην υπηρεσία της τέχνης των ευγενικών πράξεων, με την αγάπη να αποτελεί προορισμό και χρέος. Σας ευχαριστώ από καρδιάς.

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου