Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα της αναζήτησης
Φεύγεις…
Το νιώθω φεύγεις. Κι ας είσαι εδώ.
Τα μάτια σου θέλω να δω,
να τα φιλήσω. Μα εκείνα κρύβουν χωρισμό.
Και πώς θα ζήσω; Πώς να διώξω τον καημό;
Μείνε για λίγο. Όσο μας αντέξει το σκοινί.
Μέχρι την τελευταία μας σκηνή,
πριν ξεψυχήσω. Μη φύγεις…
Να αισθανθώ το άγγιγμά σου
τα μάτια μου σαν κλείνεις.
Αντίο…
–
γράφει η Χρυσούλα Πλοκαμάκη
Ακολουθήστε μας
Real News https://youtu.be/dPDmeCKrFgYΚαθημερινή https://youtu.be/M5olH586s2s Πρώτο Θέμα Το Βήμα της Κυριακής Τα ΝΕΑ Δώστε μας το email σας και κάθε Παρασκευήθα έχετε στα εισερχόμενά σας τις προσφορές των εφημερίδων (Δεν στέλνουμε...
Πώς τα φέρνει ο καιρός. Εποχή φέρνεις καινούργια, θυμίζεις παλιά. Μ’ αρέσει να την αισθάνομαι που έρχεται, με χαϊδεύει απαλά. Γνώριμη η φυγή. Και πάλι ο χρόνος θα κυλήσει. Ζωή αίνιγμα, γαργαλάς αισθήματα, πράξεις φτάνουν σε κύματα. Εμείς ζαλισμένοι ζητάμε κάτι. Μη μας...
Είμαι ο κύκλος Που κινείται διαρκώς Κι όλο ανοίγεται Ο κύκλος Που δεν είναι ποτέ κλειστός Είμαι ο κύκλος Αυτός που όλο ανοίγει Με τρόπο άστατο, άτακτο Και που πάντοτε ξεκινά τη διάλυση της ζωής αυτής, τη δυσφήμιση της σκέψης αυτής και βάζει μπροστά την προβολή της...
Ακολουθήστε μας στο Google News
Διαβάστε κι αυτά
Είμαι ο κύκλος Που κινείται διαρκώς Κι όλο ανοίγεται Ο κύκλος Που δεν είναι ποτέ κλειστός Είμαι ο κύκλος Αυτός που όλο ανοίγει Με τρόπο άστατο, άτακτο Και που πάντοτε ξεκινά τη διάλυση της ζωής αυτής, τη δυσφήμιση της σκέψης αυτής και βάζει μπροστά την προβολή της...
Τον κοίταξα.Για πρώτη φορά κατάλαβα,πως ο ήλιος μπορεί να κατοικήσειμέσα στα μάτια ενός ανθρώπου. Τα μαλλιά του έμοιαζαν με κύματαπου έσκαγαν απαλά στις πιο ήσυχεςακτές της ψυχής μου. Τα χέρια του με γαλήνευανκαι η ψυχή του …ήταν το μοναδικό όνειροαπό το οποίοδεν...
Ξέρεις, ήμουν πάντα μοναχικό άτομο,μετρημένοι οι φίλοι μου στα δάχτυλα του ενός χεριού.Ξέρεις, δεν μιλούσα ποτέ πολύκαι πάντα έλεγα «δεν με αφορά».Κι όμως με αφορούσαν όλα.Οι άνθρωποι που έφευγαν βιαστικά το πρωί για τη δουλειά,τα πρόσωπα πίσω από τα τζάμια των...
“Το νιώθω φεύγεις. Κι ας είσαι εδώ.” Δε υπάρχει χειρότερο. Πολύ ωραίο, Χρυσούλα.
Καλημέρα Βάσω μου,
Όντως δεν υπάρχει τίποτε πιο επώδυνο….
Η μισή ζωή χάνεται όταν συνειδητοποιούμε το *φεύγα* που γίνεται ΑΘΕΛΑ μας!!!
ΣΕ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΠΟΛΥ….
ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΚΑΛΑ!!!
Συγκλονιστικό Χρυσούλα μου…Δεν ξέρω γιατί αλλά πόνεσα όταν το διάβασα, όταν σε διάβασα!!! Καλό βράδυ και μια όμορφη εβδομάδα για όλους μας!!!
Πολυαγαπημένη μου Σοφία…
Πολύ σε ευχαριστώ για το σχόλιό σου!
Πολύ σε ευχαριστώ που πάντα με ενημερώνεις!
Πολύ σε ευχαριστώ που με νιώθεις!!!!
Ο Θεός να σας βλέπει!
ΚΑΛΗ ΕΒΔΟΜΑΔΑ…
Να έχετε την ΥΓΕΙΑ ΣΑΣ….ΚΙ ΑΓΑΠΗ ΠΕΡΙΣΣΗ…
Τόσο δυνατό, τόσο αληθινό όσο η ζωή κι θάνατος. Συγχαρητήρια και να έχετε υγεία, αντοχές και δύναμη. Καλή εβδομάδα.
Σε ευχαριστώ πολύ ΜΑΡΘΑ μου!
Όταν έχει κανείς περάσει από τις Συμπληγάδες πέτρες της (κατά)θλιψης και καταφέρνει να βγει * σώος – όσο το δυνατόν- ζυγιάζει τη ζωή και το θάνατο στην ίδια παντα ζυγαριά!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
ΚΑΛΗ ΣΟΥ ΣΥΝΕΧΕΙΑ!
Και πάλι ευχαριστώ σε!
Τόσο αληθινό με αγάπη και πόνο κυρια Χρυσούλα…
ΣΕ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΜΑΧΗ ΜΟΥ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!