Φιμωμένη κραυγή, της Νικολέτας Τζιμπούκα

6.02.2015

 

 

Μια ησυχία εκκωφαντική,

μια φωνή

σπαρακτική

καλά θαμμένη μέσα μου.

Μια ελπίδα ανύπαρκτη,

ποιά ελπίδα,

για ποιά ζωή;

Για αυτήν που κρέμεται

από μια κλωστή,

που ο αέρας

την παρασύρει,

που γίνεται έρμαιο των πολλών.

Μια κραυγή

που ποτέ δε θα ακουστεί,

θα μείνει καλά κρυμμένη,

μετέωρη,

να προσπαθεί να βγει στην επιφάνεια

μα πάντα ο κόμπος στο λαιμό

θα την φιμώνει.

_

γράφει η Νικολέτα Τζιμπούκα

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Οι προσφορές των εφημερίδων

Κερδίστε το!

Κερδίστε το!

Οι ταινίες της εβδομάδας

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Η μοναξιά της απόστασης

Η μοναξιά της απόστασης

Και ύστερα από το ξάφνιασμα και την απορία, την αίσθηση απειλής και τον έκδηλο φόβο στο βέβηλο αναρώτημα για τη σκιά της πανδημίας, προσέτρεξαν ομόλογοι οι πρεσβευτές της γνώσης, της συγκροτημένης σκέψης και επώδυνης αλήθειας, ως ώριμη ανάγκη των καιρών και της...

Έρως

Έρως

Η ψευδαίσθηση της μοναδικότητας της ανθρώπινης ύπαρξης, όταν έρχεται σε σύγκρουση με τον πραγματικό ψυχισμό.
Η “πτώση” είναι αναπόφευκτη, όταν η ματαιότητα συναντά το κενό και όταν η πληρότητα δεν αποτελεί προορισμό, αλλά πρόσκαιρη στάση μέσα στο ταξίδι.

Μια πληγωμένη ελπίδα

Μια πληγωμένη ελπίδα

Στις γειτονιές των ανθρώπων του μόχθου πλανιέται μια πληγωμένη ελπίδα, ψυχής η κραυγή ένα παιδί πεινασμένο που μόλις κρατιέται σ' ένα τραπέζι που κάποιος μοιράζει λιγοστό το ψωμί   Τη μέρα εκείνη της κρίσης λαμπρός ο ήλιος καλεί αδικημένους, θλιμμένους στο κόσμο...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου