Μια ησυχία εκκωφαντική,

μια φωνή

σπαρακτική

καλά θαμμένη μέσα μου.

Μια ελπίδα ανύπαρκτη,

ποιά ελπίδα,

για ποιά ζωή;

Για αυτήν που κρέμεται

από μια κλωστή,

που ο αέρας

την παρασύρει,

που γίνεται έρμαιο των πολλών.

Μια κραυγή

που ποτέ δε θα ακουστεί,

θα μείνει καλά κρυμμένη,

μετέωρη,

να προσπαθεί να βγει στην επιφάνεια

μα πάντα ο κόμπος στο λαιμό

θα την φιμώνει.

_

γράφει η Νικολέτα Τζιμπούκα

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!