Φοβάται ο Γιάννης το θεριό και το θεριό τον Γιάννη

4.04.2019

Αποφασίζεις να ξεμυτίσεις από το κονάκι σου. Έχεις τη διάθεση να ντυθείς και να βγεις να περπατήσεις. Θέλεις να χαρείς την υπέροχη λιακάδα, να βρεθείς με κόσμο και μάλιστα με ανθρώπους που δε γνωρίζεις. Νοιώθεις την ανάγκη να κάνεις κάτι διαφορετικό από όσα κάνεις καθημερινά τον τελευταίο καιρό.

Ντύνεσαι, φοράς τα αθλητικά σου και το άρωμά σου και δρόμο από το σπίτι, σαν να σε κυνηγάνε όλες οι σκοτούρες, τις οποίες θέλεις να αφήσεις, έστω για λίγο, πίσω σου.

“Τι όμορφα που είναι…”, σκέφτεσαι και τραβάς το δρόμο-δρομάκι.

Δυο παλληκαράκια, είναι δεν είναι είκοσι ετών, κρατούν το καθένα από ένα κινητό τηλέφωνο και πάνε κι έρχονται σε μία απόσταση, όχι παραπάνω από πέντε βήματα. Κοιτάζουν σαν χαμένα.

Το μυαλό σου, αυτό που σε έχουν “ποτίσει” οι τηλεοράσεις και το διαδίκτυο, πάει προς το κακό.

“Να, τώρα θα μου πιάσουν, τάχα μου, την κουβέντα και μετά θα με απειλήσουν με κάποιο μαχαίρι για χρήματα ή για το κινητό…”, σκέφτεσαι και προσπαθείς να επιταχύνεις το βήμα σου.

Γύρω-τριγύρω μονάχα αυτοκίνητα με βιαστικούς οδηγούς. Αν τρέξεις, σκέφτεσαι, μπορεί και να κινδυνεύσεις…

«Μαντάμ…», σου λέει ο ένας από αυτούς και σε πλησιάζει.

“Νάτο… Τι κάνω τώρα;… Έλα, μωρέ, τι θα μου πάρουν; Αφού ούτε τσάντα δεν βαστώ…”.

«Μαντάμ…» σου ξαναλέει και χαμηλώνει τα μάτια του, ενώ στο πρόσωπό του ζωγραφίζεται ένα φοβισμένο χαμόγελο.

«Τι είναι, παλληκάρι μου;», ρωτάς ελληνικά.

«Αράμπικ;», σε ρώτα κι εκείνο, πάλι φοβισμένο.

“Φοβάται ο Γιάννης το θεριό και το θεριό τον Γιάννη”, σκέφτεσαι.

«Νο», του απαντάς.

Κάτι σου λέει στη γλώσσα του, μα πού να καταλάβεις… Άτιμη ηλικία… Και τα λίγα αραβικά που ήξερες, τα ξέχασες κι αυτά…

Καταλαβαίνεις πως ψάχνουν για μια διεύθυνση. Κάπου τους είπαν να πάνε κι έχουν χαθεί.

«Αντρές», λες στον έναν που σε έχει πλησιάσει.

Χωρίς δεύτερη κουβέντα και με νόημα “περίμενε”, προφανώς ζητά από το κινητό τους την μετάφραση, γιατί μετά από δευτερόλεπτα, ένα πλατύ χαμόγελο έχει πάρει τη θέση εκείνου του φοβισμένου.

Πάλι νόημα “περίμενε”. Πλησιάζει και ο άλλος. Ξανά στο κινητό του και σου λέει τη διεύθυνση, που και πάλι δεν καταλαβαίνεις. Νόημα δικό σου τούτη τη φορά “να δω”.

Πολύ καλοσυνάτα και ντροπαλά, σου δείχνει το κινητό του. Βλέπεις τη διεύθυνση, κοιτάς ένα γύρω και αντιλαμβάνεσαι πως βρίσκεσαι μπροστά στην οδό και τον αριθμό που σου λέει. Και τους δίνεις να καταλάβουν, με νοήματα εννοείται, πού βρίσκονται. Μόνο τεμενάδες που δεν σου κάνουν…

«Σούκρα…, σούκρα…», σου λένε και οι δύο μαζί, που σημαίνει “ευχαριστώ”…

Δυο παλληκαράκια, που ποιος ξέρει από ποια εμπόλεμη χώρα έχουν έρθει. Δυο παλληκάρια σαν τα κρύα τα νερά. Όμορφα, καθαρά, περιποιημένα και προπάντων ευγενικά.

Χαμογελάς και προσπερνάς. Πας στον δρόμο σου. Περπατάς για λίγο και επιστρέφεις σπίτι σου με το χαμόγελο που σου χάρισαν και μ’ ένα “γιατί”…

Γιατί αυτά τα παιδιά, και τόσα άλλα, να ξεσπιτωθούν, να ξεκληριστούν, να παίξουν τη ζωή τους κορόνα-γράμματα, μέχρι να φτάσουν εδώ; Γιατί να βρεθούν σ’ έναν άγνωστο τόπο, που πολλές φορές αντιμετωπίζονται και εχθρικά;

Γιατί;

Και πολλά άλλα “γιατί” που κατά καιρούς σου τρώνε τα σωθικά…

– 

γράφει η Αθηνά Μαραβέγια

Το σχόλιό σας είναι επιθυμητό!

Ακολουθήστε μας

Βήματα στη γειτονιά

Βήματα στη γειτονιά

Τον φίλο από τα παλιά τον συνάντησα στη γειτονιά του πατρικού. Έμοιαζε φευγάτος. Δεν ξέρω τι είχε καταφέρει από όσα ζητούσε, όμως έμοιαζε να μην τον ενδιαφέρει πια το ρήμα. ''Ζω ανάμεσα στο παρελθόν και στο τώρα'' μου είπε και δεν πολυκατάλαβα. ''Με δένει ένα περίεργο...

Το τηλέφωνο της μοναξιάς

Το τηλέφωνο της μοναξιάς

ΤΟ ΤΗΛΕΦΩΝΟ. Μεγάλη εφεύρεση του ανθρώπου. Εκτός των πολλαπλών χρήσεών του και εφαρμογών, έχει γίνει απαραίτητο συμπλήρωμα, ας το πούμε κι’ έτσι, της καθημερινότητάς μας είτε μέσα στο σπίτι είτε έξω απ΄ αυτό. Αν τύχει και συμβεί κάποια βλάβη στο δίκτυο και δεν...

Το φλερτ

Το φλερτ

_ γράφει ο Νίκος Πουλικίδης _ Η οθόνη του κινητού αναβόσβηνε. Μόλις ήρθε το μήνυμα από το αγόρι της. Περιχαρής πληκτρολόγησε την απάντηση αγάπης. Όλα ήταν τόσο αυτοματοποιημένα πλέον. Η αγάπη μπορούσε να βρει καταφύγιο στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, να γίνει story...

Ανώνυμος τόπος

Ανώνυμος τόπος

Δεν ξέρω πως βρέθηκα εδώ σε αυτήν την παραλία να κοιτάζω τους γλάρους και να γεύομαι την μεθυστική αλμύρα της ατίθασης θάλασσας, το μόνο που επιθυμώ είναι να παραμείνω σε αυτόν τον αλλόκοτο τόπο που μου μιλά μέσα από τα τοπία του. Πριν λίγο τα χέρια μου άγγιξαν τα...

Η μάσκα

Η μάσκα

Μόλις πριν λίγα χρόνια, έβλεπε κανείς αραιά και πού, κανέναν ξένο, κυρίως Κινέζο- εύκολα εντοπίζεις την Εθνικότητά του,- να περιδιαβαίνει τους Αρχαιολογικούς χώρους του τόπου, σαν τουρίστας, φορώντας, περιέργως, χειρουργική μάσκα. Δεν ήξερα τι να υποθέσω. Να ήταν ο...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Η μάσκα

Η μάσκα

Μόλις πριν λίγα χρόνια, έβλεπε κανείς αραιά και πού, κανέναν ξένο, κυρίως Κινέζο- εύκολα εντοπίζεις την Εθνικότητά του,- να περιδιαβαίνει τους Αρχαιολογικούς χώρους του τόπου, σαν τουρίστας, φορώντας, περιέργως, χειρουργική μάσκα. Δεν ήξερα τι να υποθέσω. Να ήταν ο...

Μια αναπάντεχη συνάντηση

Μια αναπάντεχη συνάντηση

- γράφει η Αγάπη Χαριτάκη -   Μ’ αρέσει να φτιάχνω πρωινό για τα παιδιά μου. Έρχονται στο σπίτια πια μόνο τις Κυριακές. Δουλειά, σπουδές, τρεχάματα, που να προλάβουν και αυτά. Τηγανίζω 2 αυγά και βράζω άλλα δύο δίπλα. Έτσι ήταν πάντα οι γιοι μου, ο ένας μέρα, ο...

Η απεργία

Η απεργία

Ο προϊστάμενος βγήκε απ’ το υπερυψωμένο γραφείο του διευθυντή, ακούμπησε στα κάγκελα και κοίταξε τους εργάτες που ήταν μαζεμένοι από κάτω. Όλα τα κεφάλια στράφηκαν στο μέρος του. -Ο κύριος Ηρακλής θέλει να κουβεντιάσει με την αντιπροσωπεία σας, είπε. Τέσσερις εργάτες...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου