Έτσι όπως στριφογύριζε στο δρόμο, με τις στάλες της βροχής να προσγειώνονται μία προς μία στο κορμί της, ένιωσα τη στιγμή ν’ αγγίζει την αιωνιότητα. Οι δυο μας μόνοι, κάτω απ’ το φως της ημισέληνου να περιπλανιόμαστε στα σοκάκια μιας ξεχασμένης πόλης.

Με το πέρας της ώρας, η βροχή από απαλή γινόταν βίαιη-αυτό δεν μας πτοούσε. Τα ρούχα μας είχαν παραδοθεί στο έλεος της καταιγίδας κι οι ψυχές μα χόρευαν γυμνές κι εκτεθειμένες, έτοιμες ν’ αποκαλύψουν τα βαθύτερά μας μυστικά.

Απολαμβάναμε τη βροχή, γιατί ήμασταν μαζί. Εκείνη, πάντα να προπορεύεται. Να αιωρείται ρυθμικά πάνω απ’ την άσφαλτο δημιουργώντας νέες, ανάρπαστες φιγούρες. Εγώ απλά ν’ ακολουθώ. Δεν ήθελα να χάσω ούτε λεπτό απ’ αυτή την παράσταση, που έδινε τώρα μόνο για μένα.

Χιλιόμετρα μακριά από κάθε έγνοια που μας δηλητηριάζει το μυαλό, χαμένοι στο δικό μας μικρό παράδεισο μπορούσαμε, για λίγο, να ζήσουμε ο ένας τον άλλον. Να μάθουμε ο ένας τον άλλον κι ύστερα, με παραμυθένια φυσικότητα, να ερωτευτούμε. Γίναμε, ξαφνικά, εμείς, οι ήρωες της δικής μας ταινίας κι είναι στο χέρι μας αν θα ‘χει αίσιο τέλος.

_

γράφει ο Έτερος εγώ