Σ’ έναν κόσμο θολό,
κόσμο Κυκλώπων,
βρήκα άνθρωπο
με γνώση πως τυφλώθηκε.
Κατά το ήμισυ νύχτα
παρατάξαμε από κοινού τ’ ένα μας μάτι.
Ένας θα κοιτούσε δεξιά,
ο άλλος θα κάλυπτε τ’ αριστερά της πλάσης.
Κάπως να διαβούμε με ασφάλεια τις όχθες.
Δεν ελλοχεύει στη ροή ο φόβος
στις άκρες παραμονεύει.

Σε γη με στενό πλάτωμα
κινούμαστε τόσοι γίγαντες
με τεράστια πόδια.
Πώς στο καλό ορίστηκε εξέλιξη
το μεγάλο σώμα
σε μια σπιθαμή αυλή;

Έτσι, βρήκα έναν άνθρωπο.
Συμφωνήσαμε.
Θα περπατάμε πλάτη πλάτη.
Τέσσερα πέλματα στις πέτρες
να κρατούν σ’ ελιγμούς ιλίγγων,
να μειώσουμε τον κίνδυνο της πτώσης.
Δεν είναι στο πόνεμα της γης η λύση.
Δεν εκφοβίζεται το χώμα
με το μέγεθος των ίσκιων.
Η γιατρειά στην ισορροπία
των αποστάσεων.
Από τη λάσπη
από τα νέφαλα του ύψους μας.
Θάνατος, το μονοκόμματο ανάστημα.

Σε μιας λίμνης παλάμη
το νερό κοστίζει.
Αν πιεις πολύ, ξοδεύεται.
Πεθαίνεις αύριο
από τον ήλιο.
Αν πιεις λίγο
πεθαίνεις σήμερα
και το νερό το τρώει
η λιακάδα.
Έτσι, βρήκα έναν άνθρωπο.
Αποφασίσαμε.
Ο άλλος το μέτρο της δίψας μας
στο λιοπύρι.
Η χούφτα του το μέτρημα της ανάγκης.
Δίνει αυτός, πίνω.
Σταματάει, παύει η λύσσα.
Δίνω εγώ, θηλάζει.
Παύω, λήγει ο πυρετός.

Αλλά ήρθε ο Οὖτις και μαντάλωσε
το ημίφως της ζωής μου.
Μόλις που συνάντησα έναν άνθρωπο
στο σκοτάδι. Ίσως, δώρο του Λαερτιάδη;
Τώρα δεν ξεχωρίζω πια το αλφάβητο
της ρυθμικής ροής.
Αλλά ανέσυρα άνθρωπο από το νερό
με τις στερνές
αναγνώσεις της μονοφθλαλμίας μου.
Παιδιά της θαλάσσης, οι ευχές μου.
Ζούνε στα βράχια και συναρμολόγησαν εσένα.
Πως να στερηθεί κανείς το μάτι του,
το χνάρι της διαδρομής του;
Το δροσερό παγούρι
στο καμένο στόμα;

Πήρες, πες, κωπηλάτη για βάρκα με διπλά κουπιά.
Σου κόπηκε, όμως, το χέρι. Τι γυρεύεις
δηλαδή στο πέλαγος, στεριά
για να πεθάνεις μόνος, χωρίς ταξίδι;
Πώς να στερηθώ
μια τέτοια ανακάλυψη
πρωινού
στα δειλινά των Κυκλώπων;

Φοβάμαι να ρωτήσω πού με πηγαίνει.
Λυπάμαι
για τον εγωισμό μου.
Της φυλής μου
στοίχειωμα.

_

γράφει ο Τάσος Μιχαηλίδης