Είχαν επιστρέψει τα χελιδόνια, λασπωμένη η ακτή, έρημη
ένα πέταγμα φυγής ονειρεύεσαι
κρατάς την πίκρα για το τέλος
σε προδίδει, η ταραχή της φλέβας στο λαιμό.
Με τη λάμψη του περασμένου καιρού
κάτω από τη χρυσαφένια σκόνη στα βλέφαρα,
η αλήθεια ταξιδεύει με τα σύννεφα αλλού
παραστρατημένοι ίσκιοι στην ομίχλη..
Νιώθεις αυτό το τρέμουλο στη συνείδηση,
συγνώμη θέλεις να φωνάξεις, συγνώμη από την ίδια τη ζωή
και μοιάζει μια ακόμη χαμένη δυνατότητα.
Τώρα, αισθάνεσαι πόσο συγγενεύουν οι ψυχές
όταν δακρύζουν γιασεμιά ολόλευκα τα μάτια
όταν δίχως λυγμό μένουν ήρεμα τα πρόσωπα.
Φωτισμένα μεγάλα παράθυρα, ανοικτά στο πέλαγος
σφυρίζει η ανάσα του ανέμου παραμονεύοντας τις αμφιβολίες.
Άργησες, η χαρά καταγγέλλει τη μέρα
οι αισθήσεις συντηρούν τη νοσταλγία τις νύχτες
όταν κοιμάται η θλίψη στα μεταξωτά
ανοίγουν κερκόπορτες στην αιωνιότητα.
Αύριο… μετρώντας την απόσταση
του χωρισμού, κρατάς το κόκκινο μήλο
η πλέον υψωμένη αισθαντικότητα.
Με χέρια τρεμάμενα στην ενσυνείδητη εμπειρία του πόθου
το κρασί περιμένει στο τραπέζι
εικόνα μιας τελευταίας εντύπωσης.
Η μελαγχολία είναι τέχνη τελικά
μέσα από νοτισμένους καθρέπτες
δυσοίωνη η θύελλα της καρδιάς
θα μ’ αρνηθείς… μα θα αντέξεις και χωρίς εμένα.
_
γράφει η Ζωή Δικταίου
Κάθε σας έργο και ένα μαργαριτάρι…Μπράβο!
Νιώθεις αυτό το τρέμουλο στη συνείδηση,
συγγνώμη θέλεις να φωνάξεις, συγγνώμη από την ίδια τη ζωή
και μοιάζει μια ακόμη χαμένη δυνατότητα.
Κάτι σαν …
εχθροί μας γίνονται αυτοί που μισούμε κι όχι αυτοί που μας μισούν.
Χαμένη δυνατότητα ( η συγγνώμη ) και χαμένη ανάσταση μαζί …
Συγχαρητήρια Κυρία Δικταίου!
Πιστεύω αλήθεια πως η ζωή έχει νόημα και ουσία όταν κανείς μπορεί να μοιράζεται το ψωμί, το κρασί, ένα λόγο, τη σκέψη, την Αγάπη.
Όταν ανοίγεις τα μάτια και βλέπεις με καλοσύνη πέρα από το τυπικό της εικόνας, και πέρα από τα σχήματα.
Έχει σημασία να χτίζουμε γέφυρες από καρδιά σε καρδιά, έχει αξία όταν δεν εμποδίζουμε τους άλλους να ονειρεύονται, όταν σε κάνω απλά να χαμογελάς.
Σκοπός μας είναι να εξελιχτούμε συνειδητά, οδηγημένοι από την αλήθεια, την τιμή, την καλοσύνη, το χρέος.
Βρίσκω σημαντικό να απλώσουμε λευκά πανιά κόντρα στα δήθεν και στη λήθη και να επιστρέψουμε στην αθωότητα, να περπατήσουμε απ’ την αρχή σε γνώριμους δρόμους, να ξαπλώσουμε ξανά στα χωράφια με τις παπαρούνες και να αφήσουμε τη μνήμη να αγιάσει τις στιγμές μας.
Κι έχει μια γλύκα κι ένα άρωμα από μέλι η συγνώμη…
Πάντα σκέφτομαι πόσο ανασφαλή αποδεικνύονται τα σχέδια για το αύριο και σωπαίνω… σωπαίνω για να μην ενοχλήσω το φως, αυτό το αληθινό φως που θέλουμε να μεταλάβουμε για να ξεδιψάσουμε όλοι Αύριο.
Συγνώμη θέλω να ζητήσω και από εσένα που καταδέχεσαι με ευγένεια να διαβάζεις τούτες τις γραμμές και εύχομαι ειλικρινά και από καρδιάς καλές αντοχές, μέχρι στα μάτια μας όλα τα άσχημα να γίνουν ασήμαντα και μια καινούρια όραση να δοξάσει με παιδική αφέλεια το θαύμα της αναγέννησης και της αληθινής επανάστασης της Αγάπης στις καρδιές μας.
Ευγνώμων στο φως, ευχαριστώ για την καλοσύνη της σκέψης σας.
Αύριο… εν’ ονόματι της Αγάπης
Τώρα, αισθάνεσαι πόσο συγγενεύουν οι ψυχές
όταν δακρύζουν γιασεμιά ολόλευκα τα μάτια
όταν δίχως λυγμό μένουν ήρεμα τα πρόσωπα.
Tι να πω;; Συγχαρητήρια!!!!!!!!!!
Εξαιρετική διαύγεια στην έκφραση των συναισθημάτων. Μπράβο σου!!
Υπέροχο!!!!! Δεν μπορούσες να περιγράψεις καλύτερα την απομάκρυνση!!!! Τι βάθος…
Ας είμαστε μαζί, συνοδοιπόροι, για να χαλάσουμε αγκαλιασμένοι, το χατίρι του φόβου που μας κρατά καθηλωμένους στη σιγουριά του δήθεν και στην ευτέλεια της ασφάλειας που μας υπόσχονται οι εύσχημες φανταχτερές ετικέτες.
Πίσω απ’ τις λέξεις καμιά φορά κρυμμένη η οδύνη και το παράπονο, εκείνο το αχ που στάθηκε στα χείλη και η αυταπάτη πως τάχα μου, κάτι σώθηκε. Μα ξέρεις καλά πως δεν είναι έτσι, δεν θα ακούσεις φωνές και ψιθύρους παρουσίας και τα λόγια, θα μείνουν μαραμένα ροδοπέταλα ανάμεσα στα λευκά φύλλα της ψυχής, σε πετρωμένες στιγμές εκεί που η μοίρα έρχεται να σε αθωώσει για το ρίσκο σου, εκεί που συμφιλιώνεσαι με όλους τους καιρούς, εκεί που η Ζωή σου ξαναδίνει καινούριο προσκλητήριο στο χέρι.