Ξημέρωσε,
με μιa επιθυμία αμετεώριστη
όπως κάθε φορά… Αύριο θα φύγω…
Φουσκώνουν τα λευκά πανιά του ονείρου
αθωώνοντας το παρόν.
Η επόμενη πράξη ζωής
ίσως θεμελιώσει το μέλλον
ειρηνεύοντας τις μνήμες
και το παρελθόν.
Ο νους,
αρέσκεται να ταξιδεύει αλλού
αναζητώντας την ουσία των πραγμάτων
κι όχι τα πράγματα.
Η ψυχή,
σ’ ένα μοναδικό
και ανεξάντλητο κρυμμένο κόσμο καταδύεται
γυρεύοντας ένα σημάδι ανέσπερο φως.
Ανασαίνω βαθιά
κλειστά τα μάτια
λύτρωση, η λάμψη μιας αστραπής.
Βρέχει…
στη μοναξιά χορεύουν σταγόνες χαράς
το χώμα μυρίζει Έρωτα…
η αγωνία άνοιξε τα φτερά και πέταξε.
Τρέχεις να προλάβεις
έχεις ακόμη εκείνο το ποδήλατο
και την ίδια ομπρέλα. Από τότε.
Ποτέ δεν κατάλαβα
γιατί φοβάσαι τη βροχή
ποτέ δεν έμαθα
γιατί δεν αντέχεις
ότι αγαπώ.
…αύριο φεύγω
κι όμως… είμαι πάντα εδώ…
λαθρεπιβάτης της Ζωής
περιμένω, μ’ ευγνωμοσύνη
την τύχη που τρεμοσβήνει στον ορίζοντα.
Πραγματεύεσαι την Αγάπη
οδοιπορεί ένα άστρο στην έρημο.
Έξω από τη φυλακή της σάρκας
πιο δυνατή.
_
γράφει η Ζωή Δικταίου
… η ψυχή,
σ’ ένα μοναδικό
και ανεξάντλητο κρυμμένο κόσμο καταδύεται
γυρεύοντας ένα σημάδι ανέσπερο φως …
σαν μια βουτιά στον κόσμο
που δε φαίνεται …
μα ούτε η ψυχή φαίνεται
ούτε κι ο άνεμος
ούτε και ο νους
ούτε και το πνεύμα
μα αισθάνεσαι την
ένταση της ορμής τους και
την άπειρη αισθαντικότητά τους,
όταν εκείνη ξεπροβάλλει
σαν ανέσπερο φως, για
να μαστιγώνει τα σταχτώματα
της ψυχής, του νου,
του κόσμου όλου …
Αλοίμονο σ᾽ αυτούς
που πιστεύουν μόνο
σ᾽ ό, τι βλέπουν.
Χάνουν τα πάντα!
Όχι μόνο
αυτό που δε φαίνεται.
Μα κι αυτό που
νομίζουν ότι βλέπουν …
Ζωή μου σ᾽ ευχαριστούμε …
Τα μαθια δε καλοθωρουν στο μακρεμα του τοπου
μα πλια καλά και πλιο μακριά θωρει η καρδιά του ανθρώπου
εκείνη βλέπει στα μακρια και στα κοντά γνωρίζει
κι εις ένα τόπο βρίσκεται και σε πολλούς γυρίζει
Χίλια ματιά χει ο λογισμός μερονυχτα βιγλιζουν
Χίλια η καρδιά και πλιοτερα μα ουδέποτε σφαλιζουν…
Βιτσεντζος Κορναρος – Ερωτοκριτος
Όταν η καρδιά γίνεται ναός τ’ ουρανού, κατανοούμε το πέρα από τα ανθρώπινα και τα μυστήρια της Αγάπης μεταλαβαίνοντας την ομορφιά της ζωής στο άγιο δισκοπότηρο του Σύμπαντος.
Ταξιδεύουμε, με μια εικόνα, με μια ανάμνηση, με όχημα τις λέξεις και τις σκέψεις καμιά φορά. Ταξίδι αναψυχής ή ταξίδι στην πληγή, με την πληγή κρυμμένη δεν έχει σημασία και δεν έχει, γιατί αναζητώντας την αφετηρία της ψυχής ανακαλύπτουμε την αξία της ελευθερίας αναγνωρίζοντας την αδυναμία της ανθρώπινης συνείδησης να τιθασεύσει το χρόνο. Ειλικρινά σας ευχαριστώ για την πολύτιμη συντροφιά και συνηγορία σε τούτο το ταξίδι.
Ευγνώμων αισθάνομαι για κάθε καλό λόγο που εκφράζετε, όταν με ιδιαίτερη συγκίνηση και ευαισθησία, εστιάζετε τη σκέψη σας και την καρδιά σας, πάνω από τις λέξεις, που αφού με τυράννησαν ταξιδεύοντας στο λαβύρινθο του νου, λευτερώθηκαν στο χαρτί για να βάλουν και άλλους σε περιπέτεια αναζητώντας την ταπεινή ιέρεια και τον αρχαίο μίτο στο σύγχρονο κόσμο.
Συγχωρέστε μου την παράλειψη κύριε Σκοπετέα. Ειλικρινά σας ευχαριστώ από καρδιάς.
Ειρηνευοντας τις μνήμες….και το παρελθόν…
κάθε σας φράση οδηγεί σε μονοπάτια σκέψεων και εικόνων…
σας ευχαριστώ για το ταξίδι…
Μουτζουρώνω χαρτάκια και ανακαλύπτω πως τα δικά μου ταλαιπωρημένα μικρά σημαδάκια γίνονται χελιδόνια στη σκέψη σου, και πηγαίνεις με τον καλό σου λόγο την Άνοιξη της καρδιάς μου πιο μακριά. Ευχαριστώ από καρδιάς Μάχη.