έρωτα, έλα μου,

γίνε φανέλα μου,

γέννα μου σκέψεις.

στην άγρια ρότα σου,

με τον ιδρώτα σου

να με μουσκέψεις.

έρωτα λάφυρο,

λυγιέμαι άχυρο

και στάζω μέλι.

σώμα μολύβι μου,

νιώσε την ήβη μου-

γυμνά τα μέλη.

έρωτα φλέβα μου,

Αδάμ και Εύα μου,

ποιος θα ‘σαι, πες μου.

πιες τους ιδρώτες μου,

στερνές και πρώτες μου

υγρές ριπές μου.

πάρ’ τη μασχάλη μου

τη μια, την άλλη μου

να ξαρμυρίσεις

και τ’ ακροδάχτυλα

σαν τριαντάφυλλα

να τα μυρίσεις.

έρωτα θάλασσα,

για σένα χάλασα

του νου τα φρένα.

πλημμύρα γίνε μου,

ποτάμια χύνε μου

ένα προς ένα.

πάρε τα χείλη μου-

ψυχή και ύλη μου

παραδομένα.

καίει το πάτωμα.

γυμνά δυο άτομα

θα γίνουν ένα.

ζωή και θάνατε,

κορμιά που κάνατε

να τ’ αγαπήσω.

έρωτα τύραννε,

κορμιά που πήρανε

τους όρκους πίσω.

σαν είσαι πόνος μου

λερώνω μόνος μου

τους κρύους τοίχους.

και στα σκοτάδια μου

γεμίζω τ’ άδεια μου

χαρτιά με στίχους.

έρωτα δαίμονα,

εγώ τον Αίμονα

τον έχω παίξει

σε κάθε δράμα μου,

σε κάθε γράμμα μου,

σε κάθε λέξη.

και στον πυθμένα μου,

να ξέρεις, ένα μου

το δεκανίκι-

φτερούγισμα καυτό,

να λέω το βράδυ αυτό

πως μας ανήκει.

έρωτα στάλα μου,

έλα και στ’ άλλα μου

τα καρδιοχτύπια.

σε τόσα στρώματα,

ποτάμια σώματα

να λέω πως ήπια.

ανάσες άγγιξα

κι ιδρώτα στράγγιξα

σε μια λεκάνη.

κι ως τα χαράματα

κορμιά για ράμματα

τις είχα κάνει.

της τρέλας έδρα μου,

λύκαινα Φαίδρα μου,

Οθέλλο αράπη.

θερι΄ αθεράπευτα-

Ίκαρος θα ‘πεφτα

για την αγάπη.

έρωτ’ απόλυτε,

θεριό κι Ιππόλυτε-

ποιανού τα βέλη;

κρυφό σεργιάνι μου,

Χριστέ κι Αϊ-Γιάννη μου,

φονιά Νταβέλη.

για σένα κύλησα,

δαίμονες φίλησα-

πήρα το ρίσκο.

ψυχή χαράμισα

σε πόδι’ ανάμεσα

γιατρειά να βρίσκω.

σταυρέ στον ώμο μου,

στραβά το δρόμο μου

για σένα πήρα.

έρωτα δίνη μου,

έρωτα οδύνη μου,

έρωτα μοίρα.

_

γράφει ο Βαγγέλης Ντίνος