Πέρασε δίπλα που κάποιος που σε θύμιζε πολύ.
Καθόλου δεν του έμοιαζες.
Περπατούσατε το ίδιο μελαγχολικά και ταυτόχρονα έντονα.
Η μυρωδιά του-
Η μυρωδιά σου-
Ακόμα την έχω στα ρουθούνια μου.
Μου εμπνέει τόση ασφάλεια..
Ήθελα να τον πάρω μια αγκαλιά,
μόνο κ μόνο επειδή ήξερα ότι δεν ήσουν εσύ.
Αλλά να έβλεπα εσένα στο πρόσωπο του.
Με τα ίδια καφέ σκοτεινά μάτια,
που σε μένα φαίνονται τόσο λαμπερά.
Και τα ξεχωρίζω από κάθε πράσινο ή ιδιαίτερο γαλάζιο.
Να δω τους ίδιους χαλκάδες στο φρύδι.
Να μου θυμίσουν λίγο παραπάνω εσένα.
Τίποτα από αυτά όμως δεν έγινε.
Και όσο γράφω,
αυτό το άρωμα έχει μείνει στις άκρες των ρουθουνιών μου.
Και είναι το μόνο που έχω από εσένα αυτή τη στιγμή.
Και ένα χαρτί με μια καρδιά στο σπίτι,

πολύ απρόσωπο για έναν άνθρωπο σαν εμένα…
Τουλάχιστον ελπίζω όταν σε ξαναδώ,
και κυρίως,
όταν σε ξανά μυρίσω και αγγίξω,
να θυμηθώ αυτό το δήθεν ποίημα,
αυτές τις σκόρπιες γραμμές,
και να σκέφτομαι πως κάποια στιγμή

και οι μαξιλαροθήκες μου έτσι θα μυρίζουν…

_

γράφει η Έλλη Λυγερού