Τα μέλη που ελάτρεψα
Σκέφτομαι και κοιτάω
Πως τάχα εκατήντησαν
Και το θεό ρωτάω.

Πώς τα καταφέρανε
Και πήραν αποφάσεις
Ρητές και αναπόφευκτες
Δεν έζησαν τις ενστάσεις;

Αυτές που επροβλήθηκαν
Και δώσανε αξία
Μα αργότερα συνεπήρανε
Θαυμασμού τους αναλγησία;

Δεν στοχαστήκανε θαρρώ
Κινδύνους και αντάρες
Μα μόνο αποδέχθηκαν
Των απόντων τις κατάρες

Μελών που διαδραμάτησαν
Ηγέτες πυροσβέστες
Λαίλαπας ήταν πύρινης
Τη δεχθήκαν σαν καταθέτες

Συνδιαλλαγών πολλαπλών
Αυθεντικών κι αν τύχαν
Επιταγών και προσταγών
Υπαίτια αποτύχαν

Διαδηλώσεις των ψυχών
Δε θέλησαν να ακούσουν
Μονάχα εξετρύπωσαν
Παρανομίες μην παρακούσουν.

Κι έτσι τα χρόνια πέρασαν
Λυγήσαν τα κορμιά τους
Κανείς δε συμπαραστάθηκε
Στην έρμη τη θωριά τους

Που έψαχναν για να βρούν
Λίγο και ξαποστάσαν
Μα βλέπετε δυσάρεστα
Νέα τους πλησιάσαν

Στη ζωή μας τη λιγοστή
‘Οποιος πολλά ζητάει
Εγωιστικά και ανελλιπώς
Το άδικό του αναζητάει

Παραστράτημα θαρρώ
Που τρέχουν να προϋπαντήσουν
Λες και τη μοίρα ολονών
Σκέφτηκαν να την κλείσουν.

Σε κλουβί δε χώραγε
Αφού της είχαν τάξει
Πλούτη κανακέματα
Είχανε άλλοι πράξει

Μεγαλεπίβολα αυτά
Ήταν τα σχέδιά τους
Όνειρα πάμπολλα
Μέσα στα συγκαλά τους

Αφού τους εσυνέφερε
Βοήθεια και αλήθεια
Από τότε και στο εξής
Δράκοι στα παραμύθια

Φαντάζανε επέβλεπαν
Την τύχη τους στο μέλλον
Τώρα κι αν αποστάτησαν
Ήταν ενδιαφέρον

Μόνο να ζούνε έντιμα
Πάντα να υπογράφουν
Με λόγο έντιμο σωστό
Αυτό να καταγράφουν

Γεγονότα σημαντικά
Τρανής μεγίστης ελπίδας
Περιχαρείς όλοι εμείς
Που ζούμε εντός Πατρίδας

Μα όσο και να προσπαθώ
Το χρόνο σιμά μου να φέρω
Κοντοστέκομαι θρηνώ
Και πάλι υποφέρω.

Όλοι αυτοί οι άνθρωποι
Που θέλησαν να ζήσουν
Το όνειρο της αξιοπρέπειας
Τώρα θα το τιμήσουν

Με περηφάνεια στην καρδιά
Αντρεία στην ψυχή τους
Ευγένεια και σεβασμό
Των αλλόγιστων συμβιβασμών η αμοιβή τους.

Που κάνει διαδήλωση
Και ευθύς κατοχυρώνει
Το σεπτό και το ορθό
Κι έτσι μας επιβεβαιώνει

Πως λάθη στη ζωή
Δικαίωμα έχουμε όλοι
Αρκεί εν τάχει να εξαγνιστεί
Στης καλοσυνάτης μας αποδοχής το περιβόλι.

–

γράφει η Άννα Ζανιδάκη