Άνδρες παλαιάς κοπής,

πατεράδες, διευθυντές, σύζυγοι, φίλοι, πολιτικοί,

βρίσκονται παντού.

Γυρίζουμε το κεφάλι μας και τους βλέπουμε

Είναι στο γραφείο μας,

έρχονται στο σπίτι μας,

κοιμούνται στο κρεβάτι μας.

Ανδρικές σκιές που

φωτίζουν τα σκοτάδια μας,

προσδίδουν λογική στην παράνοιά μας,

εκλογικεύουν τις επιλογές μας,

μας δικαιώνουν.

Κι όταν ο παράδεισος γίνεται κόλαση

και η χαρά γίνεται θλίψη,

δεν μας αφήνουν να φύγουμε,

με ένα αόρατο σκοινί μας κρατούν δεμένες,

ώσπου η ζωή να γίνει θάνατος.

Αλλά και τότε, δεν φεύγουν

στοιχειώνουν τη μνήμη μας,

αλλοιώνουν τη ζωή μας.

Σαν τοίχος το σώμα της μιας,

πλάι στο σώμα της άλλης θα σταθεί,

γύρω από αυτήν που κινδυνεύει,

απ’ τη σκιά του να χαθεί

και θα τον σταματήσει.

Φωνή δυνατή και γυναικεία πυγμή,

τον φόβο αυτό θα σπάσει,

κι ύστερα με σεβασμό και θάρρος

δικαίωση σε εκείνες που μας στερήσατε,

απλόχερα θα δώσουμε. 

_

γράφει η Μαρία Ναταλία Κωνσταντινίδου