απαίδευτα τα λόγια μου για σένα
μοιάζουν με λέξεις με σημάδια στο χαρτί
μοιάζουν με τρένα που τους σπάσανε τα φρένα
με μιαν αγάπη που δεν έχει διαδρομή
απαίδευτο στου κοριτσιού το στόμα
ήρθε κ’ απόψε τ’ άγουρο φιλί
μια τόση στάλα κι όμως έβρεξε το χώμα
μια τόση στάλα και πλημμύρισε ζωή
απαίδευτη απόμεινε κι σκέψη
μεσ’ τους αιώνες που με χρόνια τους μετρούν
απ’ την καρδιά μου τι μπορεί κανείς να κλέψει
από χείλη άγουρα που τα βλέφαρα φιλούν
άστοχες μοιάζουν πλέον οι κινήσεις
δίχως ταυτότητα χωρίς υπογραφή
αναρωτιέμαι σαν θα σβήσουν οι αναμνήσεις
αν η ψυχή μου στη ζωή θα κρατηθεί
_
γράφει η Σοφία Ντούπη
0 Σχόλια