Ανάμεσα σε θαλασσινούς ορίζοντες
ζεστά απομεσήμερα
και σκόνη Μαγιάτικου ουρανού
πλησιάζεις αργά,
σκαλίζοντας το γαλάζιο
αγγίζεις το χρόνο την ώρα που
ξανθαίνουν ηλιοδαχτυλιές στα μάγουλα
καταρρέει ο μπαγιάτικος κόσμος.
Ο φόβος βελούδινος στ’ ακροδάχτυλα
άγνωστες λέξεις και ερωτήματα
σύμμαχος και μάρτυρας ο ανατολικός άνεμος
παίζει με τις σκέψεις
πόσος καιρός πέρασε αλήθεια
από εκείνη την τυχαία συνάντηση.
Στόλισα τα αχτένιστα μαλλιά μαβιά ανθάκια
κοιτάζεις κατάματα
το στοιχειωμένο καρδιοχτύπι σε προδίδει
δρόμος στενός, απότομος και αδιέξοδος
στη θέα μιας παπαρούνας ματώνοντας
χελιδόνι αφτέρουγο ο χωρισμός.

Ψηλά γυάλινα ποτήρια
μισοτελειωμένο κόκκινο κρασί

στο ψεύτικο τοπίο του νησιού

ξεχασμένα τα όνειρα στο σεντούκι
και παραμύθια που δεν πιστέψαμε.
Μαγεμένη η πυξίδα της αλήθειας
δείχνει στιγμές της παλιάς ζωής
αυτές που δε μπόρεσες να αντέξεις
κρατάς ακόμη φυλακτό σου

το πρώτο φιλί.
Χάνεσαι, μισόκλειστα παραθυρόφυλλα,
χάνεσαι, στην οικειότητα της μνήμης
στο άρωμα της κανέλλας,
στα μουτζουρωμένα ημερολόγια
ρισκάρεις θαρρείς και είναι

η πρώτη φορά
στη νυσταγμένη πόλη
κοιμήθηκε άλλος έρωτας

στην ίδια αγκαλιά.
Το κλειδί πλάι στη σκουριά σε καλεί,
να ανοίξεις την καινούρια φυλακή
κομπάρσος πάντα στο ίδιο

ανεκπλήρωτο όνειρο.

Δεν πρόκειται να ξεφύγεις
απλά θ’ αλλάξει διαδρομή
ο επινοημένος πόνος πάντα

παρών στην ψυχή, για να ξοδεύεσαι
σε κεχριμπαρένια βλέμματα και λέξεις

απ’ το παγκάκι της προκυμαίας
ατενίζοντας τα βαπόρια φυγαδεύεις την Αγάπη
μακρινά ακούσματα αρχαίας λύρας
ανοίγεις τα μάτια

στραφταλίζει η απόγνωση
…αργεί η ψυχή.

_

γράφει η Ζωή Δικταίου