Δραπετεύεις από τα σχήματα της ζωής
η καρδιά ακολουθεί την πτώση
στο γεμάτο ποτήρι του πόθου γλιστρούν παράπονα
το σημάδι μιας αστραπής φωτίζει το κρύσταλλο
ή τον Έρωτα
κι ας μην έχει μείνει τίποτα πια
τίποτα, εκτός από την ασπρόμαυρη φωτογραφία
κορνίζα παλιά στο παράθυρο.
Η ανάσα κυκλώνει σαν μουσική την επιθυμία
η ίδια θλίψη κυβερνά τα άστρα πάνω από την έρημη γέφυρα
το κάστρο γέρνει ανεπαίσθητα προς την Άνοιξη
λυπάσαι την παπαρούνα που αγνοήθηκε στην πύλη.
Ρημαγμένοι λαβύρινθοι της Αγάπης
έγιναν απόψε τα στενά καντούνια στην Κέρκυρα.
Αγγίζεις με αφοσίωση της μνήμης το κεντημένο σεντόνι
στη σιωπηλή συγκατάθεση των ήχων της λίμνης
εκεί στο κεδρόδασος, ασημένια ξέφτια της νιότης,
εκεί, κάποτε είχες ανταλλάξει όρκους και φιλιά.
Μαζεύονται αλήθεια όμορφες σκέψεις κι όμορφες λέξεις
όλα όμορφα στο απροσδόκητο της ανάμνησης
μα δεν θέλω να σου γράψω ένα γράμμα.
Επιτάφιο δάκρυ κρατώ τη θύμηση
σκαλίζοντας τις στάχτες του ονείρου για μια σπίθα.
Δε λέει ψέματα ο άνεμος
εκεί που αρχίζει η μοναξιά παύει ο φόβος.
Πόσο αλήθεια σε έχω αγαπήσει
μόλις συμφιλιώθηκα με τον καιρό
μια ζωή μου πήρε, μα ούτε και αυτό με πειράζει.
Οι νύχτες λεπταίνουν κάτω απ΄ τα ρόδα της αυγής,
τώρα πια δε με κυνηγούν
είναι τέχνη να πολεμάς και να χάνεσαι αθόρυβα πριν ηττηθείς.
Ποτέ δε μου ‘φτανε μόνο το βλέμμα
ήθελα πάντα και το πρόσωπο και το σώμα
γιατί κοιμάται ακόμη το παρελθόν στην αγκαλιά σου δεν κατάλαβα.
Έρωτας που τον λησμόνησαν οι αισθήσεις
κουράστηκα βλέπεις να μετρώ,
την απουσία σε κίβδηλες αναπαραστάσεις΄
ξεφυλλίζοντας παλιά βιβλία και ημερολόγια
με κούρασαν τα ασήμαντα λόγια
και τα κρυφά σημάδια που ξυπνούν τη νοθευμένη προσδοκία.
Αύριο… δεν θα ‘χω κάτι να μου λείπει.
_
γράφει η Ζωή Δικταίου
Με άγγιξε βαθύτατα Ζωή!!
Δεν έχω διαβάσει κάτι πιο ωραίο για τη παραίτηση,
τη θύμηση, την ιδέα, την απουσία, τη μοναξιά!!!
Πραγματικά δυνατοί στίχοι! Εξαιρετικό!!
Συγχαρητήρια!!!
Όπως πάντα άκρως γοητευτική η γραφή σας…
Μαριάνθη Παπάδη
Υπέροχες οι πινελιές σας στο λευκό χαρτί!!!!!
Καλημέρα με όση δύναμη έχει το πρωτοξύπνημα στο φως.
Με καλή διάθεση πάντα κι ας έχει μια γλύκα μελαγχολική ο ορίζοντας. Αξιοποιείς τις στιγμές που σου δίδονται γιατί είναι δώρα, εκείνα τα πρωινά που ξυπνούν οι ορτανσίες για ν’ ανατείλει το φως στα μάτια που αγαπάς, εκείνα τα απογεύματα που παραβλέπεις την εκδικητική βιασύνη του χρόνου, εκεί που η θύμηση σε κρατά και σε φυλακίζει σε μια αγκαλιά, εκεί που και η νοσταλγία γίνεται ψίθυρος προσευχής. Ακριβά δώρα και τα όμορφα λόγια σας.
Μη χαθούμε, να βρισκόμαστε κι ας είναι κοντά σε παράθυρα, να βρισκόμαστε στο δρόμο και να περπατάμε αφηρημένα, ξέρεις πως, όπως τότε, με τα μάτια καρφωμένα στον ουρανό γυρεύοντας το φως, να στρέφουμε το βλέμμα ψηλά με κάθε ευκαιρία, να ταξιδεύουμε έτσι απλά με τα σύννεφα, αυτά που περιπλανιούνται και ίσως σταθούμε τυχεροί και να είναι η ώρα σωστή, όταν τα σύννεφα τα προσκυνά ο ήλιος..
Να πούμε απ’ την αρχή τις ίδιες λέξεις, εκείνες που κάνουν τη σκέψη σου να σκοντάφτει πάνω στα γερμένα φύλλα, αυτά που δεν θέλω να μαζέψω για να ‘χει η Ζωή κάπου να γείρει… για να περάσουμε μαζί τη γέφυρα.
Στη θάλασσα της Αγάπης να ταξιδεύετε και να σας ταξιδεύουν οι λέξεις, οι σκέψεις, οι αναμνήσεις και να μένει πάντα αξόδευτο το φως στ΄ ανοικτά της καρδιάς και της σκέψης σας και ας είναι να να ποτίζετε τη ρίζα της μνήμης μέχρι να φτάσετε στην άκρη του κόσμου και του καιρού φορτωμένοι φεγγάρια κι άστρα, έτσι στου χρόνου την αρχή με τα φτερά ανοιγμένα να δηλώσουμε παρούσες ψυχές στο ουράνιο καραβάνι.