Για τις αλήθειες που μένουν κρυμμένες
στης ψυχής το γαλάζιο βυθό
της ζωής μου στιγμές,
δυο ζωές, δυο φορές προδομένες
οι αλήθειες εκείνες
πόσες νύχτες με καίνε
οι αλήθειες
σημάδια φεγγάρια
που κι αν θέλω
δε μπορώ,
δε μπορώ ν’ αρνηθώ.
Δάκρυ – δάκρυ
μετρώ ότι έχασα
κογχύλια στην άμμο,
αστέρια, χιλιάδες
της νύχτας φιλιά
μας χωρίζει ο χρόνος
μα ποτέ δε σε ξέχασα
μου γελάς κι είσαι μόνος
στης αγάπης το δρόμο,
περιμένοντας
στ’ όνειρο πέρασα
για πάντα, στην άλλη την όχθη,
της μνήμης,
εκεί, που σωπαίνει ο Έρωτας
εκεί, που ποτέ δε γυρνούν τα πουλιά…
_
γράφει η Ζωή Δικταίου
,…δε σωπαινει ούτε στην άλλη όχθη ο έρωτας….
την καλημέρα μου
Για τις αλήθειες που μένουν κρυμμένες
στης ψυχής το γαλάζιο βυθό…
Κρύβουμε τις αλήθειες μας, τις ιδέες μου,
τους εαυτούς μας, μήπως και κερδίσουμε
την οχυρό μας.
Τα μάτια μας ομίχλη στον σπασμένο καθρέφτη,
που βουίζει μήπως και βρει τα κομμάτια της αλήθειας του…
Βαδίζουμε και ευτυχώς είμαστε αρκετοί, κόντρα στη λήθη και στο ρεύμα της ευκολίας με ίσια κατά το φως περπατησιά και γνώμονα την Αγάπη. Κάπως έτσι μας βρίσκει και μας αιφνιδιάζει η καρδιά σαν ξεδιπλώνει τα ροδόφυλλα μετρώντας και ξαναμετρώντας στιγμές ανθρωπιάς και προσμονής ατέρμονης για μια στιγμή καλοσύνης. Ελπίζουμε να αναγνωρίσουμε τους ιερούς δρόμους του αυθεντικού και τους δεσμούς τιμής και περηφάνιας, να συναντήσουμε οδοιπορώντας το Φως, ενιαίο και όχι διασπασμένο σε αμφίβολες δέσμες. Την καληνύχτα μου και σας ευχαριστώ, εν’ ονόματι της Αγάπης πάντα.