Δράμα, 14 Ιανουαρίου
Αγαπημένη μου μητέρα,
Οι μέρες κυλούν γρήγορα και ο αδίστακτος χρόνος δεν καρτερά στους σταθμούς της ζωής τις ευτυχισμένες στιγμές. Η πάλη για την επιβίωση είναι δύσκολη και δεν σταματά να μου υπενθυμίζει πως είμαι άνθρωπος με αδυναμίες. Τα πρωινά με βρίσκουν αγκαλιά με φυγόπονες επιθυμίες να γυρίσω πίσω στο χρόνο, τότε που με ξυπνούσες με όμορφα τραγούδια γεμάτα ελπίδα για τη ζωή.
Σαν σηκώνομαι από το κρεβάτι μου, οπλίζομαι με υπομονή και δύναμη για να αντιμετωπίσω την ωχρότητα της καθημερινότητας. Άνθρωποι περνούν από δίπλα μου σκυθρωποί και απρόσιτοι καθώς βιάζονται να προλάβουν κάτι. Στέκομαι κάποιες φορές μέσα στο πλήθος και αναρωτιέμαι τι είναι αυτό το οποίο βιάζονται να προλάβουν πάντα. Τότε θυμάμαι πως βιάζομαι κι εγώ να προλάβω το σχολείο, το πανεπιστήμιο, την αποφοίτηση, το επαγγελματικό ραντεβού με τον εργοδότη, το γεύμα με τον σύζυγο, τη συνάντηση γονέων και κηδεμόνων…
Άλλη μια μέρα τελείωσε και πριν αποκοιμηθώ ακούω τη φωνή σου, μητέρα, σαν εκκωφαντικό ψιθύρισμα.
«Παιδί μου, πρόλαβες να ζήσεις;»
«Κι αύριο μέρα είναι, μητέρα. Καληνύχτα!», σου απαντώ και χάνομαι για άλλη μια νύχτα στην υποκρισία.
Μου λείπεις,
Η κόρη σου
_
γράφει η Κατερίνα Μεταξοπούλου
“Παιδί μου πρόλαβες να ζήσεις;” …. Όταν η ευχή η ωραιότερη για εμένα ευχή, που μπορεί να δώσει ο γονιός στο παιδί του…. γίνεται ερώτηση …. πολύ όμορφο και γεμάτο ευαισθησία το γράμμα σας!!!!!
Υπέροχο…τρυφερό……αληθινό…….μπράβο
Πόση αλήθεια κρύβει το γράμμα σας! Πόση σοφία η ερώτηση της μάνας. Και ένα μούδιασμα για όλους εμάς που ..τρέχουμε να προλάβουμε να ζήσουμε…
Εξαιρετικός γραπτός λόγος, που εκφράζει την σύγχρονη καθημερινότητα του ανθρώπου. Ένα κείμενο γεμάτο ευαισθησίες και ίχνη νοσταλγίας. Πόσο σοφή η ερώτηση της μητέρας “Παιδί μου, πρόλαβες να ζήσεις;” και πόσο δύσκολο, δυστυχώς, να πραγματοποιηθεί αυτό στις μέρες μας. Συγχαρητήρια για το κείμενο σας!
Μπραβο Κατεριναααα!!
Πολυ ομορφο και τοσο αληθινο κειμενο !!!!
“Κι αύριο μέρα είναι..” : Ξεχνώντας το σήμερα, το τώρα, εναποθέτουμε την ευτυχία μας μόνο στο μέλλον!! Εξαιρετικό και πολύ συγκινητικό το “Γράμμα στη μητέρα”!! Μπράβο!!
Stavrianos Stavros (Σταυρος Χατζη’ι’ωαννιδης)……Μητερα . Ο φυλακας αγγελος του καθενος μας . Συμβουλες – αγωνιες – φτερουγες παντοτε ανοιχτες…….Και η αγωνια του παιδιου . Να τις αφομοιωσει και να πορευτει οσο το δυνατον καλυτερα , ειδικα τουτες τις δυσκολες μερες . Να εισαστε ολες σας δυνατες…..Συνεχισε να κανεις αυτο που αγαπας…!!!
Μητερα . Ο φυλακας αγγελος του καθενος μας . Συμβουλες – αγωνιες – φτερουγες παντοτε ανοιχτες…….Και η αγωνια του παιδιου . Να τις αφομοιωσει και να πορευτει οσο το δυνατον καλυτερα , ειδικα τουτες τις δυσκολες μερες . Να εισαστε ολες σας δυνατες…..Συνεχισε να κανεις αυτο που αγαπας…!!!
Υπέροχο κείμενο!! Συγχαρητήρια, Κατερίνα!!!
Θεέ μου τι ευαισθησία!!! Μπράβο κορίτσι μου!!! Συνέχισε να γράφεις….. άφησε την ψυχούλα σου να μιλήσει και σίγουρα θα δικαιωθείς!!!!!!
Μου άρεσε πάρα πολύ! Διδακτικό μήνυμα!
Μεγάλες αλήθειες μπράβο Κατερίνα !!!
Με συγκίνησε πολύ το κείμενο σου, συγχαρητήρια!!!
Εξαιρετικό δεν εχω κάτι άλλο μπράβο.
Μπραβο κοριτσι μου.Οτι και να πω ειναι λιγο..
Εξαιρετικο κειμενο..Και παλι μπραβο.
Το γράμμα αυτό δείχνει την ευλογία να είσαι μάνα και να δίνεις σωστές συμβουλές στην κόρη και την ευλογία του να είσαι κόρη μιας τέτοιας τρυφερής μάνας.Συγχαρητήρια!
Ανατριχιαστικό και πολύ αληθινό.. Μπράβο!