(Φωτογραφία: © Στράτος Γιαννόπουλος)
Φιλοξενούμενη στη δράση «Ελάτε να μιλήσουμε για τη λογοτεχνία» είναι η συγγραφέας Βαλέρια Β. Κάλφα!
ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ
Η Βαλέρια Β. Κάλφα γεννήθηκε το 1989 και μεγάλωσε στη Χαλκιδική. Τα τελευταία χρόνια ζει και εργάζεται στη Θεσσαλονίκη, σε γνωστή εταιρία τηλεπικοινωνιών ως Περιφερειακή Διευθύντρια. Είναι πτυχιούχος του τμήματος Βαλκανικών, Σλαβικών και Ανατολικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Μακεδονίας και έπειτα εξειδικεύτηκε στη διδασκαλία της ρωσικής γλώσσας ως ξένης για ενήλικες. Από πολύ μικρή ηλικία ασχολήθηκε με τον πρωταθλητισμό στα αθλήματα του Kick Boxing και του Taekwondo, με διακρίσεις μέχρι και σε Παγκόσμιες διοργανώσεις. Γράφει από όταν μπορεί να θυμηθεί τον εαυτό της και το πρώτο της μυθιστόρημα, “Παγωμένα Μονοπάτια – Μέρος Α’ “ εκδόθηκε τον Δεκέμβριο του 2021, από τις εκδόσεις ΕΛΚΥΣΤΗΣ. Έμπνευσή της, τα άγνωστα πρόσωπα στους δρόμους που της αρέσει να παρατηρεί και μελωδίες που πιάνει το αυτί της για πρώτη φορά. Στον ελεύθερό της χρόνο καταπιάνεται με την άθληση, τις ξένες γλώσσες και το γράψιμο πολλών νέων ιστοριών που προετοιμάζει για τα επόμενα βιβλία της.
Το μυθιστόρημά της “Παγωμένα μονοπάτια – Μέρος Β” κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Ελκυστής.
ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ
- Ποιον συγγραφέα ή ποιητή θα ήθελες να συναντήσεις;
Τη Ρόουλινγκ. Ειλικρινά, όσο χρόνια και αν περάσουν, εξακολουθώ ακόμα να νιώθω ως ένα ενθουσιώδες παιδί ξαναδιαβάζοντας τα βιβλία της ή βλέποντας τις ταινίες. Δεν μπορεί να συλληφθεί ακόμη με τίποτα το μυαλό μου το τι γινόταν στο δικό της και κατάφερε με τέτοια επιτυχία να γράψει τη σειρά του Χάρι Πότερ.
- Το είδος γραφής που υπηρετείς σε εκφράζει απόλυτα; Θα μπορούσες να πειραματιστείς γράφοντας κάτι διαφορετικό, κι αν ναι τι θα ήθελες να δοκιμάσεις;
Γράφω αρκετά απλά, με χρήση καθημερινών λέξεων, χωρίς να εμβαθύνω ιδιαίτερα σε περίτεχνες περιγραφές. Είναι ένα ύφος πιο σύγχρονο, κοφτό, ρεαλιστικό και ψυχρό. Έτσι, ταιριάζει απόλυτα σε έργα πιο σκοτεινά, μυστήρια, ίσως και δραματικά. Και για αυτό και συγκαταλέγονται τα παραπάνω στα αγαπημένα μου είδη γραφής. Αν θα μπορούσα να γράψω κάτι ποιητικό, ρομαντικό, κωμικό; Μιας άλλης εποχής; Φαντάζομαι πως ναι. Ίσως απλά δεν θα τα κατάφερνα τόσο καλά, με φόβο πως δεν θα ήταν ιδιαίτερα εύστοχο, ή πιο σίγουρα, δεν θα μου πρόσφερε την ίδια ευχαρίστηση και ικανοποίηση γράφοντάς το.
- Ποια θεωρείς την πιο ξεχωριστή στιγμή στη λογοτεχνική σου διαδρομή ως τώρα;
Όταν μετά την έκδοση του πρώτου μου βιβλίου, οι πρώτες αντιδράσεις και σχόλια που λάμβανα από γνωστούς και μη, ήταν πως τους κράτησα ξάγρυπνους. Πιστεύω είναι από τα καλύτερα συναισθήματα και επιτεύγματα για έναν συγγραφέα. Για τα πρώτα δευτερόλεπτα γελάς και αισθάνεσαι και ένα μικροσκοπικό κύμα τύψεων, που όμως άμεσα επισκιάζεται από ένα διάπλατο χαμόγελο επίτευξης ενός προσωπικού στόχου, αποδοχής και ικανοποίησης.
- Για ποια λογοτεχνική εμπειρία αγωνίζεσαι την οποία και προσδοκάς να ζήσεις στο μέλλον;
Με φόβο να ακουστώ αρκετά κοινότυπη ή βαθιά φαντασμένη, και που ίσως δεν μπορεί να χαρακτηριστεί ως καθαρά «λογοτεχνική εμπειρία», είναι η μετατροπή ενός μυθιστορήματος μου σε ταινία ή σειρά. Θα ήθελα, όσο τίποτε άλλο, να δω τους χαρακτήρες και τα μέρη που έχω δημιουργήσει με τη φαντασία και τις λέξεις μου, να παίρνουν σάρκα και οστά, κυριολεκτικά. Είναι μια τελείως διαφορετική εμπειρία και θα μου πρόσφερε τεράστια συγκίνηση.
- Σε ποια ηλικία εκφράστηκες για πρώτη φορά, γράφοντας το πρώτο σου πεζό ή ποιητικό κείμενο;
Εάν θυμάμαι καλά, πρέπει να ήμουν 6-7 χρονών. Ξεκίνησα με ποιήματα. Όμως ακόμα και σαν παιδί, είδα πως οι ιστορίες που είχα να αφηγηθώ δεν χωρούσαν στα όρια ενός ποιήματος και έτσι γρήγορα βάλθηκα να γράφω παραμύθια.
- Γιατί γράφεις;
Γράφω, γιατί η φαντασία μου τρέχει συνεχώς. Και νιώθω μια έντονη ανάγκη να αποτυπώσω όλες αυτές τις εικόνες, τις ιδέες και τις ιστορίες στο χαρτί. Γράφω, γιατί συχνά, έως και μόνιμα, νιώθω πως κάτι μου λείπει από τον κόσμο μας και από τους ανθρώπους με τους οποίους συναναστρέφομαι και έτσι δημιουργώ δικούς μου. Γράφω, γιατί η ίδια θέλω να διαβάσω κάτι διαφορετικό και φρέσκο σε κάποιες θεματολογίες, που ακόμα δεν το έχω βρει έτοιμο από κάποιον άλλον. Γράφω, γιατί μου αρέσει η μοναξιά, αλλά όχι η ησυχία στο κεφάλι μου.
- Τι είναι για εσένα οι αναγνώστες; Πελάτες, κριτές ή συμβουλάτορες;
Θαρρώ πως μου επιτρέπεται να απαντήσω – και τα τρία. Πελάτες γιατί, ας είμαστε ρεαλιστές, έως ενός βαθμού μας ενδιαφέρουν οι πωλήσεις. Και αν όχι τόσο εμάς – τους συγγραφείς – σίγουρα τους εκδοτικούς οίκους. Κριτές γιατί ναι, θα σε κρίνουν, συχνά και άσχημα, και θα πρέπει να ξέρεις, ή γρήγορα να μάθεις, να παίρνεις την κάθε κριτική ως μάθημα για τα επόμενα εγχειρήματά σου. Αρκεί να είναι πράγματι αντικειμενική και γραμμένη στο σωστό ύφος. Εποικοδομητική. Συμβουλάτορες από την άλλη, γιατί ξανά, μέσω της κριτικής τους – είτε θετική είτε αρνητική – έχεις και πάλι πολλά να κερδίσεις, να αναθεωρήσεις, να αλλάξεις, να βελτιωθείς, ακόμα και να επιβεβαιωθείς και πάει λέγοντας. Να κατανοήσεις το έργο σου, ή ακόμα και τον ίδιο σου τον εαυτό, από μια διαφορετική σκοπιά. Μέσα από τα λόγια ή και τα μάτια των αναγνωστών.
- Η καλύτερη και η χειρότερη κριτική που άκουσες για το έργο σου;
Από τις καλύτερες κριτικές, ήταν όταν αναγνώστρια επί δεκάδες σειρές σχολίαζε το πόσο πολύ είχα μελετήσει το θέμα το οποίο πραγματεύεται το πρώτο μου μυθιστόρημα, καθώς και τη χώρα στην οποία διαδραματίζεται. Ένιωσα τρομερή ανακούφιση και ευγνωμοσύνη προς το πρόσωπό της, διότι πράγματι αναγνώρισε την τεράστια έρευνα που είχα κάνει και για τα δύο θέματα και τον συνολικό κόπο που κατέβαλα. Δεν θα κρατηθώ και θα αναφερθώ και σε άλλου είδους κριτική, όταν πολλοί αναγνώστες τόνισαν πως το ύφος μου είναι πολύ κινηματογραφικό, προσφέροντας πολλές εικόνες και εμπειρίες, και άνετα μπορούν να φανταστούν το έργο μου να γίνεται ταινία.
Η χειρότερη κριτική… δυστυχώς δεν τη διάβασα ποτέ. Τι εννοώ… Σε γνωστή σχετική πλατφόρμα, κάποιος μου έβαλε ένα αστέρι, χωρίς να μπει στον κόπο να μου γράψει έστω δύο λέξεις, να κατανοήσω η ίδια τι πήγε τόσο λάθος. Έχω ακούσει και από άλλους συγγραφείς το ίδιο παράπονο και πραγματικά είναι στενάχωρο όταν συμβαίνει. Να μην παρεξηγηθώ, δεν μιλάω για την κακή βαθμολογία. Μιλάω για τα αναπάντητα «γιατί».
- Ποια λογοτεχνική ερώτηση μισείς να σου κάνουν και γιατί;
Ποιος είναι ο αγαπημένος μου συγγραφέας. Κατανοώ απόλυτα πως η απάντηση μπορεί να δώσει σε έναν γνώστη του χώρου να καταλάβει πολλά, όμως από την άλλη μπορεί να είναι και τρομερά παραπλανητική. Επίσης, κατανοώ πως συνήθως όλοι έχουν ένα πρότυπο (role model) – γραφής, θεματολογίας, πρωτοτυπίας ή οτιδήποτε άλλο. Όμως, δεν κατανοώ γιατί «οφείλω» να έχω κάποιον, ή μονάχα 1-2 αγαπημένους. Με δυσκολεύει πάντα αυτή η ερώτηση, γιατί ακολουθεί ένας πανικός στο κεφάλι μου από ονόματα και τίτλους και συνήθως την αποφεύγω.
- Πιστεύεις πως οι περισσότεροι ομότεχνοί σου γράφουν από εσωτερική ανάγκη ή επιδιώκουν αποκλειστικά το χρήμα και την δόξα;
Πιστεύω πως στη χώρα μας, και στη γενιά μου ειδικότερα, κανείς δεν επιδιώκει το χρήμα. Είμαστε, οι περισσότεροι τουλάχιστον, αρκετά ρεαλιστές και όταν παίρνουμε την απόφαση να ενασχοληθούμε με τον χώρο αυτό, καταλαβαίνουμε πολύ σύντομα με τι και ποιους πάμε να τα βάλουμε και τι συνθήκες επικρατούν. Η δόξα τώρα από την άλλη, είναι ένας κρυφός πόθος όλων, είμαι σίγουρη για αυτό. Οπότε κλείνω κατά έναν μεγάλο βαθμό προς την εσωτερική ανάγκη και έπειτα ένα μεγάλο ερωτηματικό για το που θα καταλήξει όλο αυτό. Προσωπικά, άγνωστο τη δεδομένη χρονική στιγμή αν καταφέρω ποτέ έστω το ένα από τα δύο, μου αρκεί τρομερά πως ότι και αν γίνει, όταν «φύγω», θα έχω αφήσει σίγουρα κάτι δικό μου πίσω μου.
Ελάτε να βάλουμε όλοι μας από ένα λιθαράκι ώστε ο λογοτεχνικός κόσμος να γίνει ακόμη ομορφότερος!
Σημαντική σημείωση: Οι απαντήσεις στις συνεντεύξεις των συγγραφέων και των αναγνωστών δίνονται με το δικαίωμα της ελευθερίας του λόγου και αντιπροσωπεύουν αποκλειστικά τις προσωπικές σκέψεις του εκάστοτε συμμετέχοντα. Ο υπεύθυνος της στήλης, Θεόφιλος Γιαννόπουλος, και η ιστοσελίδα tovivlio.net δε φέρουν καμία νομική ευθύνη.
Με όλη τη θετική μου ενέργεια
Θεόφιλος Γιαννόπουλος
0 Σχόλια