Δεύτερη ζωή δεν έχει·

πλάστη και Δημιουργέ

φρόντισε να ‘χουν

παιδιά, μεγάλοι και πολλοί

δύναμη να κατέχουν.

Τη ζωή που έστησε

θέατρο η σκέψη

η γνώση απαράμιλλη

στροφή τής έχει πέμψει.

Πορείες να χαράξουνε

να πάρουνε τις στράτες

σεπτοί κι αξιοσέβαστοι

του νου τους επιβάτες.

Να ανεβούν ταχιά γοργά

στην άμαξα, στο τρένο

αυτό της ειλικρίνειας

το λέω, δεν το προφταίνω.

Να στοιβάσω ένα σωρό

θελήματα και πρέπει

τυχοδιώκτης να γενώ

μην είμαι καθώς πρέπει.

Στην ώρα της ευθύνης μου

διάλογο να κάνω

το πού, το πώς και το γιατί

σε όλους να το βγάνω.

Καπέλο που θα ήθελα

το ίδιο να το ζήσω

όνειρο πραγματικότητα

πριν να ξεψυχήσω.

Δεύτερη εδίνεται

στον κόσμο ευκαιρία

μα, της ζωής μας ο λαχνός

μια δείχνει πορεία.

Φάροι ασυγκράτητοι

του Είναι, του λογισμού μας

αδιάψευστοι αυτοί

στα έγκατα του μυαλού μας.

Να δίνει, να αποτελεί

παράδειγμα για πάντα

ποτέ προς αποφυγή

μιμήσεως να στήσουν ανδριάντα.

_

γράφει η Άννα Ζανιδάκη