μην περιφέρεσαι
στο σκοτάδι που σε χρεώνει ενοχές
και μην χτυπάς το κεφάλι
σε τοίχους που σου έφτιαξαν
δυνατά να γελάς
να σου κάνει το τραύμα μικρό
ο ψίθυρος κι ο ήχος της ψυχής σου.
δυνατά να χτυπά το αίμα
στη φλέβα του λαιμού
και στην καρδιά
μέχρι να τρομάξεις,
γιατί ξέρεις να αντέχεις
δυνατά η κραυγή
να σκίσει τη νύχτα για να νιώσεις ζωντανός άνθρωπος
δυνατά να μιλάς για όνειρα
μέχρι να ξεψυχήσει ο θυμός
δυνατά τα αδύνατα
μέχρι να βρεις άλλη αφορμή να κλάψεις.
Δυνατά όλα
όσα δε φαντάζεσαι
μέχρι το τέλος….
κι αν δεν είναι αυτό που περίμενες
Τώρα μη με ψάχνεις άλλο να πεις με μάτια στεγνά.
Έφυγα…. να πεις .
Τώρα μη με ψάχνεις άλλο….
στο εαυτό μου οφείλω… .το μέλλον
την ευτυχία που περιμένει στη γωνία
θα κρατήσω, στις χούφτες το νερό
να ξεδιψάσει η Αγάπη.
Σκοτείνιασε, παράξενα κι απόψε
και είναι τόσο οικεία η μοναξιά….
και τόσο γνώριμο
το άρωμα της απουσίας…
_
γράφει η Ζωή Δικταίου
[…]δυνατά να γελάς να σου κάνει το τραύμα μικρό ο ψίθυρος κι ο ήχος της ψυχής σου.[…]
Πανέμορφα λόγια από μια ποιήτρια αγάπης!
Καλότάξιδο και από εδώ το έργο σας, σε λίγο καιρό θα το έχω στα χέρια μου να το απολαύσω!!!
την καλημέρα μου
Αρκούν φευγαλέες, έστω, στιγμές αγάπης και επαναπροσδιορισμού της ζωής και της στάσης μας απέναντι στους ανθρώπους, για να ενεργοποιήσουμε εκείνη την απίστευτη δύναμη, τη δύναμη των εξημμένων συναισθημάτων και να γίνουν όλα φως. Αυτό είναι το ωραιότερο και πιο συναρπαστικό παιχνίδι. Αυτή είναι η αισθαντική διασκέδαση με τη σφραγίδα του αληθινού. Αυτή είναι και η χαρά της
δημιουργίας. Την αγάπη μου Μάχη.
Τώρα μη με ψάχνεις άλλο….
στο εαυτό μου οφείλω… .το μέλλον
την ευτυχία που περιμένει στη γωνία
θα κρατήσω, στις χούφτες το νερό
να ξεδιψάσει η Αγάπη.
Πανέμορφοι στίχοι!!!!!!!!!!!!!
Δάκρυ, έρχεται συχνά για να εκφράσει το μέσα μας κόσμο, αυτό που μας θυμίζει όχι μόνο την ανάγκη να είμαστε πιο ανθρώπινοι, αλλά και την επιταγή της συνείδησης για την αναπόφευκτη σύγκρουση στην καθημερινότητα με τα δήθεν και τα εύκολα. Δάκρυ και λέξεις… Σ’ ευχαριστώ Άννα.
Ζωή είσαι υπέροχη!!!
Θαυμαστή η γραφή σου!!
Άψογά δοσμένοι στίχοι!
Ο λυρισμός και η ευαισθησία
ξεχειλίζουν…
Καλή σου ημέρα!!!
Θάλασσα, Ελένη, για να δένεσαι με το ταξίδι, το ρίσκο και τη σημασία του, για να ερωτεύεσαι τα πάντα για πάντα, για να αισθάνεσαι τα φανερά και τα αφανέρωτα, γιατί η αλμύρα είναι η αρχαιότερη μνήμη και γεύση ζωής. Είναι φορές που αισθάνομαι πως γράφω πάνω στο αλάτι, το αλάτι της γης. Θα έχεις προσέξει το χρώμα του… Την αγάπη μου
Δυνατά!!!
Δυνατά να χτυπά το αίμα
στη φλέβα του λαιμού
και στην καρδιά!!!
Πραγματικά είναι υπέροχο…γιατί τότε μόνον ζούμε…
Υπέροχο! Δυνατό! Φτιαγμένο για μεγάλα ταξίδια!!!
Μελαγχολώ διαπιστώνοντας την κατεδάφιση της παλιάς αισθητικής και λυπάμαι γιατί πια τίποτα σχεδόν δεν προσδιορίζεται από τα στοιχεία που έχει αλλά από τα στοιχεία που δεν έχει. Μελαγχολώντας, μουτζουρώνω χαρτάκια και σας ταλαιπωρώ Σοφία…
Υπέροχη δημιουργία!!!
Κάποιοι άνθρωποι, στα δικά μου τα μάτια, είναι πάντα άγιοι νικητές και αφήνομαι σε σκέψεις και προσευχές, γιατί καμιά φορά θα το έχετε νιώσει, έχουμε την αίσθηση ότι μας επιβάλλεται ως αξόφλητο χρέος μια μνήμη, μια εικόνα, μια σκέψη, ένα παράπονο και τα λιτανεύουμε μέσα μας. Ευχαριστώ Μαριάνθη.
!!!