ΤΗΣ ΕΙΡΗΝΗΣ

Φόρεσα το πράσινο

της ελιάς

κάτω απ’ το στέμμα του ήλιου

περπάτησα

σ’ Ακροπόλεις και κάστρα ανάμεσα

να αγκαλιάσω ανθρώπους
ονειρεύτηκα

ήρεμες  θάλασσες

με ανεξίτηλα χρώματα

στης γης τον καμβά

την ελπίδα  της νίκης

ζώστηκα

και ύψωσα λάβαρο

τη ζωή χαρισάμενη
το σχήμα του φύλλου

ντύθηκα

στα βουνά των ανέμων

στους κάμπους

στα δάση ολόδροσα

ηχώ να χαρίσω

στις χαράδρες

μονάχη

μια χρυσή ανεμώνη

ψάλλει

την ειρήνη επί γης
και τη δύναμη της φωτιάς

στο κορμί μου φόρεσα

στα ποτάμια της ιστορίας

τον ρου να αλλάξω

να δώσω ορμή

στην παγκόσμια πηγή
ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ

και ανθρωπιά ντύθηκα

παρηγοριά

στους κόρφους

των πονεμένων μανάδων

μετανάστες

στα σύνορα της ανάγκης

στις  αετοράχες ψηλά

μάτια υγρά

ψάχνουν μωρά
κάτω απ’ τον ίσκιο

μιας ανταριασμένης εκκλησιάς

ενός Δωρικού κιονόκρανου

μετώπες χρυσές

καμίνι θρήνων

και σπαραγμών

του πολέμου το πέπλο

το βλέπω στο χιόνι

ματώνει
δριμύ κρύο

τρίζουν τα δόντια στο φόβο

τα άστρα

ψάχνουν το φως τους

την ανατολή να στείλουν

στις μέρες
η Ανατολή φλέγεται

κι εκείνη του όπλου η κάνη

από Δυτικά

φυσάει μπαρούτι
ο χτύπος της καρδιάς ρολόι

ανασαίνει

νιώθει

διψάει

για Παρθενώνες

ανθρώπους αδέλφια

ζωή.

_

γράφει η Καλλιόπη Δημητροπούλου