Εκπαίδευση από παιδιά

Εκπαίδευση από παιδιά

bell-school
Αρχές καλοκαιριού. Μια-δυο τα σχολεία κλείνουν. Οι πρόβες των παιδιών της έκτης τάξης, για την παράσταση που θ’ ανεβάσουν στο τέλος της χρονιάς, για ν’ αποχαιρετίσουν το Δημοτικό, έχουν φτάσει στο ζενίθ. Η «δασκάλα» τους, μα πάνω απ’ όλα φίλη τους, έχει χτυπήσει κόκκινο –νεανική φράση που υιοθετήθηκε, όπως και πολλές άλλες, από την «γηραιά» κυρία, η οποία αρνείται να γεράσει, χάρη σε τούτα τα παιδιά.
Οι πρόβες την περίοδο αυτή πρέπει να γίνονται σε ρυθμό παράστασης. Οι ατάκες πρέπει να έχουν το ρυθμό του πινγκ-πονγκ, όπως τους έχει πει από τις πρώτες πρόβες, ο ρυθμός που οφείλει να έχει μια κωμωδία, ειδικά από «άμεστους ηθοποιούς». Εκτός από τα λόγια και τις κινήσεις, που πάντοτε πρέπει να είναι ίδια και ίδιες – για να μην μπερδεύονται οι συμπαίκτες – υπάρχει το σκηνικό, το φροντιστήριο, η μουσική, τα κοστούμια. Όλα αυτά πρέπει να ταιριάξουν και να δέσουν μεταξύ τους, για να βγει ένα όμορφο αποτέλεσμα, που ίσως να ζήλευαν κάποιοι επαγγελματίες ηθοποιοί.
Η σχέση των παιδιών αυτών με την «κυρία» τους έχει γίνει πλέον σχέση αγάπης, σεβασμού και εκτίμησης. Εκείνη βρίσκεται κάθε μεσημέρι στο σχόλασμα έξω από το σχολείο και σαν βγαίνουν – είναι δεν είναι η ημέρα της πρόβας τους, γιατί δεν κάνουν καθημερινά όλα – πέφτουν στην αγκαλιά της, που για την «κυρία» αυτή είναι φάρμακο, το ελιξίριο φάρμακό της.
Σε καθημερινή βάση, και για μια ώρα μετά το σχόλασμα, γίνεται η «κομματιαστή» πρόβα, δηλαδή, σκηνή-σκηνή. Και τα Σαββατοκύριακα, γύρω στον Μάη, δένονται όλες οι σκηνές και αρχίζουν και προστίθενται πρώτα η μουσική με το φροντιστήριο, μετά τα κοστούμια και το πρωί της παράστασης στήνεται το σκηνικό. Οι πρόβες αυτές, τον πρώτο καιρό, έχουν διάρκεια τεσσάρων ωρών και πρέπει να φτάσουν στο επιθυμητό αποτέλεσμα της μιάμισης ώρας.
Μένουν μόνο δύο Σαββατοκύριακα μέχρι την παράσταση. Πρέπει να ήταν οι αρχές τις εβδομάδας όταν, κεραυνός εν αιθρία, ειδοποιείται η «κυρία» πως η μανούλα ενός από τα παιδιά έφυγε αναπάντεχα για το μεγάλο ταξίδι. Τα παιδιά βρίσκονται σε εκπαιδευτική εκδρομή με τη δασκάλα τους, όταν την πληροφορούν κι εκείνη για το τραγικό γεγονός.
Πώς θα το πουν στο παιδί; Δε λέγεται εύκολα κάτι τέτοιο… Και πρέπει να το πουν εκείνοι ή μήπως να το μάθει καλύτερα από δικούς του ανθρώπους, όπως ο πατέρας και οι αδελφές του;
Ολόκληρη η γειτονιά, που δεν άργησε να μαθευτεί το δυσάρεστο γεγονός, είναι αναστατωμένη. Όλοι σκέφτονται αυτά τα τρία παιδιά. Οι περισσότερες μητέρες, των οποίων τα παιδιά είναι συμμαθητές του παιδιού, έχουν ευαισθητοποιηθεί ιδιαίτερα. Η μεγαλύτερη κόρη βρίσκεται για σπουδές εκτός Αθηνών. Ο πατέρας τα έχει χαμένα, και με το δίκιο του. Ποιον να πρωτοκοιτάξουν, σε ποιον να συμπαρασταθούν. Τέσσερις τραγικές φιγούρες…
Η κατάσταση ήταν πολύ λεπτή. Η τάξη και το σχολείο όλο δεν έπρεπε να μάθουν, για να προφυλάξουν το παιδί. Έπρεπε να βρεθεί και μια δικαιολογία πως δε θα γίνει η πρόβα μετά το σχόλασμα κι έτσι η «κυρία» προφασίστηκε κάποια αδιαθεσία. Ήταν ο μόνος τρόπος. Τα παιδιά έπρεπε να ενημερωθούν από τους γονείς τους, που ο καθένας ήξερε πώς θα το χειριστεί με το παιδί του.
Πόσο άγρια και πρόωρα γνώρισαν τούτα τα δωδεκάχρονα βλαστάρια το θάνατο, το μισεμό, όχι οποιουδήποτε, αλλά της μάνας…
Την ημέρα της κηδείας ήταν όλα μαζεμένα στο προαύλιο της εκκλησίας, για να συμπαρασταθούν στον φίλο και συμμαθητή τους. Μόλις είδαν την «κυρία» τους, έπεσαν στην αγκαλιά της και της ζητούσαν να τους εξηγήσει και να αιτιολογήσει – το καθένα με τον δικό του και μοναδικό τρόπο – γιατί συνέβη όλο αυτό. Ο μικρός με πρόσωπο που παντρευόταν ο πόνος κι ο θυμός μαζί, την αγκάλιασε σφιχτά, χωρίς να πει λέξη κανείς από τους δύο…

Το επόμενο σχόλασμα βρήκε την «κυρία» να περιμένει έξω από σχολείο για να πάρει τα παιδιά της για πρόβα. Οι αγκαλιές τους εκείνο το μεσημέρι ήταν πονεμένες. Σαν έφτασαν στο χώρο που μαζεύονταν καθημερινά, εκείνη προσπάθησε να μη χάσει την ψυχραιμία και την αυτοκυριαρχία της, προσπάθησε να τους μιλήσει, να τους εξηγήσει τα ανεξήγητα, να τους λύσει τις απορίες, μα πάνω απ’ όλα, να τους δώσει όση αγάπη είχε μέσα της κι ακόμη πιο πολλή…
Κάποια εκμυστηρεύτηκαν πως δεν ήθελα να ξαναδούν τον φίλο τους, γιατί δεν ήξεραν τι να του πουν. Άλλα φοβόντουσαν για τη δική τους μαμά, μήπως κι εκείνη πάθει κάτι. Υπήρξαν κι εκείνα που έβγαλαν θυμό.
-Μόνο ένα πράγμα θα σας πω κι από κει και πέρα θα λειτουργήσετε όπως εσείς νιώθετε, όπως εσείς θέλετε, ο καθένας και η καθεμιά σας ξεχωριστά.
Δεκατρία ζευγάρια μάτια την κοίταζαν και την άκουγαν με όλες τους τις αισθήσεις..
-Όλοι μας οφείλουμε να σταθούμε δίπλα στο φίλο μας. Να σταθούμε ουσιαστικά. Όχι να τον λυπόμαστε και να του το δείχνουμε, γιατί τότε θα του κάνουμε μεγαλύτερο κακό, θα τον πονέσουμε περισσότερο. Θα σταθούμε στο πλευρό του, θα κλάψουμε μαζί του, θα μιλήσουμε με την καρδιά και όχι με το μυαλό και τη λογική. Πολλές φορές, μάλιστα, δε χρειάζεται να πούμε λέξη. Μια αγκαλιά, ένα σφίξιμο στο χέρι ή στον ώμο, αρκούν…

Και φτάνει η πρόβα του Σαββατοκύριακου. Είναι η προτελευταία «γενική» πρόβα πριν την παράσταση. Το Σάββατο είναι όλοι, μικροί και μεγάλοι, αμήχανοι. Είχε τεθεί όρος απαράβατος να μην εισπράξει το παιδί αυτό τον οίκτο, που διαφέρει κατά πολύ από την συμπόνια. Παρόν, όπως και σε όλες αυτές τις πρόβες, είναι σύσσωμος ο Σύλλογος των Γονέων και κάποιοι γονείς που έρχονταν για να βοηθήσουν. Τελειώνοντας, έγιναν οι παρατηρήσεις από την «κυρία», όπως κάθε φορά και δόθηκε το ραντεβού για την επόμενη μέρα.
Αχ, αυτή η μέρα! Αχ, αυτή η πρόβα! Θα μείνει χαραγμένη και ανεξίτηλο μελάνι στην ψυχή της «κυρίας»…
Τα παιδιά συσπειρωμένα διακριτικά γύρω από το φίλο τους, γιατί τώρα ήταν μόνο φίλος. Σαν να θυμήθηκαν όλες τις υποδείξεις και παρατηρήσεις της «κυρίας» και τις υλοποίησαν σε τούτη την πρόβα. Είχαν τέτοιο ρυθμό, τόση ένταση! Ακόμα και ο πιο άσχετος μπορούσε να δει πως είχαν πετύχει να γίνουν ομάδα, να γίνουν μια αλυσίδα με τους κρίκους της καλά σφιγμένους κι ενωμένους. Δεν επέτρεψαν να γίνει το παραμικρό λάθος κι αν κάτι ή κάποιος «υστερούσε», τον κάλυπταν όλοι μαζί…
Η «κυρία» καθισμένη πίσω από το θρανίο, κάποια στιγμή φόρεσε τα γυαλιά ηλίου – ήταν η περίοδος που είχε πρόβλημα με τα μάτια της και θα έμπαινε στο χειρουργείο αμέσως μετά την παράσταση – με τη δικαιολογία πως την πείραζε το φως, κάτι που γνώριζαν και τα παιδιά της. Η αλήθεια, όμως, ήταν τελείως διαφορετική. Από τα πρώτα λεπτά κατάλαβε, ένιωσε όλο αυτό που γινόταν εκείνη την ώρα με τα παιδιά. Η συγκίνησή της ήταν απερίγραπτη και δεν επέτρεπε στον εαυτό της να την δουν τα παιδιά με μάτια δακρυσμένα. Δεν ήθελε να τα φορτίσει περισσότερο. Ένιωθε τους χτύπους από τις μικρές και τόσο μεγάλες συνάμα καρδούλες τους, ένιωθε το αίμα τους να έχει τον δικό του ρυθμό και αυτόν τον ρυθμό κράτησαν και στην σκηνή, έβλεπε να πρόσωπά τους σε μια υπερπροσπάθεια. Υποδύθηκαν τους ρόλους τους, σαν να είχαν ανάγκη να φύγουν από τον εαυτό του το καθένα, σαν να ήταν μια λύτρωση όλο αυτό που γινόταν. Το μόνο βέβαιο είναι πως ο συγγραφέας του έργου θα ήταν περήφανος, όπως και οι αξιόλογοι και αξιαγάπητοι ηθοποιοί που είχαν πάρει μέρος στην κινηματογραφική μεταφορά του έργου.
-Σας ευχαριστώ. Σας ευχαριστώ για τούτη την πρόβα! Και μου αποδείξατε πως μπορείτε. Μπορείτε πολύ περισσότερα από αυτά που εσείς νομίζετε και από αυτά που εγώ σας ζήτησα… Δεν έχω να σας κάνω καμία παρατήρηση. Ήσασταν όλοι σας άψογοι. Μπράβο σας!
Προσπάθησε, όσο τους μιλούσε, να κρατήσει σταθερή τη φωνή της, να μη φανεί πουθενά η συγκίνησή της. Έπαιρνε βαθιές ανάσες σε κάθε πρόταση. Και αφού τελείωσε – δεν άντεχε να πει λέξη παραπάνω – σηκώθηκε και υποκλίθηκε μπροστά σε τούτα τα παιδιά…

Αυτή η «κυρία» πήρε ένα από τα καλύτερα μαθήματα ζωής από τούτα τα δωδεκάχρονα παιδιά. Έμαθε καλά πώς συμπαραστεκόμαστε ουσιαστικά πλάι σε κάποιον που πονάει. Έμαθε πώς αγκαλιάζουμε, χωρίς υστεροβουλία και με απόλυτο σεβασμό. Έμαθε – και περνώντας τα χρόνια – πώς δημιουργείται και αντρώνεται μια φιλία με άρρηκτα δεσμά. Έμαθε τι σημαίνει αγάπη, χωρίς αντάλλαγμα, αφού όταν τη συναντούν στο δρόμο την αγκαλιάζουν μ’ εκείνη την αγκαλιά που τους είχε δέσει εκείνη η εποχή. Έμαθε τι θα πει δόσιμο, χωρίς να έχει ή να θέλει να εισπράξει κανείς. Πόσα έμαθε, αλήθεια! Πόσα μπορούμε να διδαχτούμε από τα παιδιά! Πόσο πιο σοφά είναι από εμάς τους μεγάλους, ακόμα κι από κείνους που έχουν έναν τοίχο πτυχία… Έμαθε τι σημαίνει μορφωμένος άνθρωπος, όπως λέει και ο μέγας Σωκράτης:
α) Είναι εκείνος που ελέγχει τις δυσάρεστες καταστάσεις και δεν αφήνει να ελεγχθεί από αυτές.
β) Είναι αυτός που αντιμετωπίζει τα γεγονότα με γενναιότητα και λογική.
γ) Είναι αυτοί που δεν νικήθηκαν από τις ατυχίες και τις αποτυχίες τους.
Αυτά όλα της θα έμαθαν, της τα δίδαξαν, αυτά τα δωδεκάχρονα παιδιά της!

-

γράφει η Αθηνά Μαραβέγια

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Επιμέλεια κειμένου

Ελένη - Χριστίνα Γκαμπούρα

Φοιτήτρια, ανερχόμενη οικονομολόγος και «πτυχιούχος» αναγνώστρια. Διαβάζει, γράφει και ξαναδιαβάζει. Υποστηρίζει ότι ο κόσμος των βιβλίων είναι πολύ πιο όμορφος από τον πραγματικό και συνήθως κατοικεί εκεί. Όσο ζει θα διαβάζει κι όταν πεθάνει θέλει να (ξανα)γίνει αστερόσκονη.

6 Σχόλια

  1. sofia25164

    Αχ… αυτή η κυρία οδηγός της σκέψης και της ψυχής των μικρών και των μεγάλων φίλων της!!!Αχ αυτή η χαρισματική κυρία που γίνεται νεράιδα του παραμυθιού και αγγίζει και ξεκλειδώνει την ψυχή μου!!! Που κάθε που την διαβάζω χρειάζομαι γυαλιά ηλίου…Δεν χρειάζεται να σου πω ποια ιστορία θα διαβάσουμε απόψε με τους μικρούς μου…ξέρεις…! Και σε ευχαριστούμε πολύ για αυτό!!! Να είσαι πάντα καλά!!!!!!!!

    Απάντηση
    • Αθηνά Μαραβέγια

      Σοφία μου καλή, πόσο χαίρομαι που μπορώ να δίνω κάτι μικρό και σε παιδιά που δεν «γνωρίζω»! Και το βάζω σε εισαγωγικά, γιατί όλα τα παιδιά, όλα, μα όλα, είναι παιδιά μου, παιδιά σου, παιδιά όλων μας!!!!!!!
      Σ’ ευχαριστώ από καρδιάς τόσο για τα καλά σου λόγια, όσο και για την ευκαιρία που μου δίνεις να επικοινωνήσω και με τα δικά σου/μας παιδιά!!!!!!

      Απάντηση
  2. Lena Mavroudi Mouliou

    Κυρία γιατί κλαίτε ακόμη και τώρα που γράφετε τούτες τις γραμμές;Μας κάνατε να κλάψουμε κι’ εμείς πρωινιάτικα που να πάρε η ευχή….αι ενώ μαθαίναμε πώς κινείται πάνω κάτω το θέατρό σου από άποψη στησίματος. έγινε το μπαμ,

    ΔΕΝ ΞΈΡΩ ΑΝ συνέβη στ’ αλήθεια η τραγωδία . Αν ναι, μακάρι το αγγελούδι που εισέπραξε τόσο πόνο σε μια τέτοια ηλικία να έχει κάπως συνέλθει αν και τέτοιου είδους πληγές δεν κλείνουν ποτέ.

    Απάντηση
    • Αθηνά Μαραβέγια

      Αχ Λενάκι μου γλυκό, πόσο λυπάμαι που σ’ έκανα να δακρύσεις… Δεν είχα αυτό τον σκοπό. Ήταν μια ανάγκη, μια κατάθεση ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΚΑ δική μου, που την όφειλα στα συγκεκριμένα παιδιά και σε όλα τα παιδιά μου!!!
      Δυστυχώς, δεν υπάρχει ίχνος μύθου σε όσα γράφηκαν… Αυτή η δύσκολη χρονιά που έμαθε τόσα, μα τόσα πράγματα και τα ευγνωμονώ!!!
      Σ’ ευχαριστώ για το σχόλιό σου!!!!!!!!!!!

      Απάντηση
  3. Μάχη Τζουγανάκη

    Διδακτική, ευαίσθητη και υποδειγματική…είσαι Αθηνά μου… Σε ευχαριστώ για το μοίρασμα…

    Απάντηση
    • Αθηνά Μαραβέγια

      Μαχούλα μου, μπορεί να αργώ, μα πάντα τα καταφέρνω.
      Σ΄ευχαριστώ πολυ για τα καλά σου λόγια, αλλά και που μυ επιτρέπετε, όλοι εσείς, να μοιράζω τις μνήμες, τις ανησυχίες, την Αθηνά, γενικά…

      Απάντηση

Υποβολή σχολίου

Υποβολή συμμετοχής!

Εγγραφείτε στο newsletter

Αρχείο

Είσοδος