Απόψε,

γονατίζω μπροστά στο φεγγάρι

απόψε,

προσκυνώ το φως

πλημμύρα γίνανε τα μάτια

αντίκρυ στη ζωή,

βλέμματα άδεια, βρέχει…

Θάλασσα δάνεισε μου

μια φορά τα μπλε

να ταξιδέψω

κι ας μη γυρίσω ποτέ.

Πεθαίνει κανείς για την αγάπη;

Έσβησε,

η πυγολαμπίδα του νου

τόσα ξενύχτια…

την είδα να φωτίζει αμυδρά

για τελευταία φορά

μακριά από τα φώτα της πόλης

θυμάσαι… στην ακτή

περιμέναμε ώρες πριν χαράξει η αυγή

εκεί, στο σκουριασμένο φανοστάτη.

Γέμισαν τα όνειρα εφιάλτες

κόμποι αξεδιάλυτοι

γελούν οι μάγισσες

στα καινούρια σκοτάδια

σε προστατεύει η σκιά

ανατρέποντας το αναμενόμενο τέλος.

Αύριο,

ξεφυλλίζοντας το τετράδιο της βροχής

παρέα μ’ ένα κόκκινο μπαλόνι

σηκώνοντας το βάρος τ’ ουρανού

και τη μελαγχολία από το χώμα

εραστές, ερασιτέχνες της αιωνιότητας.

Αύριο…

_

γράφει η Ζωή Δικταίου