Κόντευε το μεσημέρι και η κίνηση ήταν υποτονική στο γραφείο πέντε του τρίτου ορόφου της δημόσιας υπηρεσίας. Κάποιοι συζητούσαν ράθυμα στο διάδρομο, μια γυναίκα έγερνε στο εκτυπωτικό μηχάνημα και πατούσε κουμπιά, ένας μεσόκοπος άνδρας μιλούσε στο τηλέφωνο με αυστηρό ύφος. Ο Μάριος ήταν χωμένος σε μια στοίβα με έγγραφα όταν στο πλαίσιο της πόρτας πρόβαλλε ο προϊστάμενος. Δίπλα του στεκόταν ένας ψηλόλιγνος τύπος με φαρδιούς ώμους. Προχώρησαν στο κέντρο της αίθουσας και όλοι οι υπάλληλοι στράφηκαν και τους κοίταξαν. Μόλις το φως απ’ τα ανοιχτά παράθυρα έλουσε τις δύο μορφές και φάνηκαν καθαρά τα χαρακτηριστικά τους, ο Μάριος ταράχτηκε και κοκκίνισε αμυδρά. 

-Ο Στάθης από σήμερα θα εργάζεται μαζί μας, είπε ο προϊστάμενος δείχνοντας τον άνδρα στο πλάι του. Επιτέλους μετά από πολλές προσπάθειες, συνέχισε, κατάφερα να πετύχω την απόσπαση που τόσο χρειαζόταν το γραφείο μας. Ο συνάδελφος ήρθε από ένα άλλο υπεράριθμο τμήμα που στεγάζεται στην περιφέρεια. Θα αναλάβει τη διεκπεραίωση και θα ξελασκάρουμε λιγάκι. 

Ένα ισχνό σούσουρο περιέργειας και χαράς πλανήθηκε ανεπαίσθητα στο χώρο. Ο Στάθης άρχισε να περιφέρεται νωχελικά από γραφείο σε γραφείο τείνοντας το χέρι του και επαναλαμβάνοντας το όνομά του. Με το που έφτασε μπροστά απ’ το Μάριο κοκάλωσε για μερικές στιγμές κι ύστερα ένα πλατύ χαμόγελο αλλοίωσε το χλωμό του πρόσωπο. Ο Μάριος τον ατένιζε με βλέμμα σκοτεινό.

-Δεν ήξερα ότι δουλεύεις εδώ, κόμπιασε ο Στάθης.

-Ναι, τα τελευταία δύο χρόνια, αποκρίθηκε ανόρεχτα ο Μάριος.

Ο Στάθης σοβαρεύτηκε.

-Ωραία, με την πρώτη ευκαιρία θα τα πούμε καλύτερα, δήλωσε και έσφιξε την ιδρωμένη χούφτα του.

Τα χείλη του Μάριου συσπάστηκαν νευρικά στις άκρες αλλά το στόμα του παρέμεινε ερμητικά κλειστό.

Οι πρώτες μέρες του Στάθη στο τμήμα πέρασαν βουτηγμένες μέσα στην πρεμούρα του να εντρυφήσει στα καινούργια του καθήκοντα και να εναρμονιστεί με το περιβάλλον. Όλες του οι απόπειρες να προσεγγίσει το Μάριο έπεσαν στο κενό, καθώς εκείνος πάντα έβρισκε μια πρόφαση για να τον αποφύγει. Όποτε τον πλησίαζε στο διάδρομο για να του πιάσει κουβέντα, αυτός έλεγε πως ήταν βιαστικός και έπαιρνε μια απροσπέλαστη έκφραση που εξοστράκιζε κάθε οικειότητα. Μια μέρα του πρότεινε να βρεθούν κάπου έξω για καφέ, ο Μάριος όμως αρνήθηκε κοφτά, με τη δικαιολογία πως ήταν απασχολημένος τα απογεύματα. Έπειτα απ’ αυτό ο Στάθης σταμάτησε να τον γυροφέρνει και αποφάσισε να περιοριστεί σε μια τυπική σχέση μαζί του. Η απορία που τον ταλάνιζε ως τότε για την ψυχρότητα που εισέπραττε, απωθήθηκε αυτόματα στο βάθος του μυαλού του.

Κύλησαν μερικοί μήνες. Ο Στάθης ήταν πλέον αναπόσπαστο μέρος του γραφείου. Οι περισσότεροι συνάδελφοί του τον συμπαθούσαν γιατί ήταν προσηνής, εργατικός και ευχάριστος για παρέα. Ωστόσο το κλίμα μέσα στην ευρύχωρη και ζεστή αίθουσα είχε βαρύνει. Στην ατμόσφαιρα υπέβοσκε μια ακατανόητη εχθρότητα που την οσμίζονταν όλοι, εκτός από το Στάθη. Ο Μάριος, που ήταν επίσης αγαπητός σχεδόν από τους πάντες, κατηγορούσε διαρκώς το Στάθη πίσω από την πλάτη του και έψαχνε τρόπους για να υποσκάψει τη θέση του στην υπηρεσία. Ψιθύριζε στα πηγαδάκια στον προθάλαμο, έσπερνε υπαινιγμούς, καλλιεργούσε αμφιβολίες για τις ικανότητές του. Οι υπόλοιποι υπάλληλοι παρακολουθούσαν εμβρόντητοι αυτή τη συμπεριφορά∙ έβλεπαν το μούτρο του μέχρι πρότινος αγαθού και καλοπροαίρετου Μάριου να παραμορφώνεται από ριπές μοχθηρίας και δεν ήξεραν τι εξήγηση να δώσουν. 

Ένα πρωινό είχε σχηματιστεί ένας μικρός κύκλος στο μπαλκόνι του κτιρίου από άνδρες και γυναίκες που κάπνιζαν. Ανάμεσά τους ήταν κι ο Στάθης. Κάποιος τον ρώτησε:

-Δε μου λες ρε συ, τον Μάριο από πού τον ξέρεις;

-Ήμασταν πολλά χρόνια φίλοι, απ’ το πανεπιστήμιο ακόμα, είπε εκείνος ρεμβάζοντας. Κάποια στιγμή όμως απομακρυνθήκαμε ο ένας απ’ τον άλλο, εξακολούθησε σα να μονολογούσε. Από τότε που αυτός… έκανα ό,τι μπορούσα. Τέλος πάντων, δε θέλω να το συζητήσω, είναι δικό του θέμα. Δε βαριέσαι, πέρασε ο καιρός, αλλάξαμε, δεν είμαστε πλέον οι ίδιοι…

Ήταν απομεσήμερο, την ώρα που έκλεινε η υπηρεσία. Ενώ όλοι είχαν σχολάσει και είχαν φύγει, ο προϊστάμενος κοντοστάθηκε μπροστά από το αυτοκίνητό του στο παρκινγκ και έψαξε τις τσέπες του. Είχε ξεχάσει το κινητό του. Με γρήγορα βήματα μπήκε στο ασανσέρ και ανέβηκε στον τρίτο όροφο. Πηγαίνοντας στο γραφείο του, συνέλαβε με την άκρη του ματιού του τη σιλουέτα του Μάριου στη μεγάλη αίθουσα. Κόλλησε στον τοίχο και τον κατασκόπευσε για μερικά δευτερόλεπτα. Τον είδε να πειράζει τους φακέλους με τα πορίσματα και κατόπιν να κλείνει αθόρυβα το συρτάρι των διεκπεραιώσεων. Μια τρομερή υποψία σφηνώθηκε στο νου του, δεν ήθελε όμως να προσβάλλει έναν έμπιστο υπάλληλο χωρίς να είναι βέβαιος για την ενοχή του. Κρύφτηκε στις σκάλες μέχρι να φύγει ο Μάριος κι έπειτα πήγε και έλεγξε το συρτάρι. Δεν διαπίστωσε τίποτα το επιλήψιμο, ωστόσο ήξερε πως κάτι τέτοιο ήταν δύσκολο να ανιχνευτεί έτσι επιπόλαια. 

Την επομένη ο διευθυντής ήταν έξαλλος. Τα πορίσματα είχαν σταλεί στην κεντρική διοίκηση με λανθασμένη σειρά. Αυτό σήμαινε πως το έργο μιας ολόκληρης βδομάδας έπρεπε να εξεταστεί σχολαστικά απ’ την αρχή. Ο υπεύθυνος των διεκπεραιώσεων ήταν υπόλογος, μια τέτοια αβελτηρία επισύρει ακόμα και δυσμενή μετάθεση.

-Αφήστε να το κανονίσω εγώ κύριε διευθυντή, είπε ο προϊστάμενος. Σας υπόσχομαι πως δε θα ξανασυμβεί κάτι παρόμοιο, συμπλήρωσε.

Ο διευθυντής συνοφρυώθηκε και έγνεψε καταφατικά. Μόλις επέστρεψε στο γραφείο του ο προϊστάμενος, ζήτησε να δει το Μάριο.

-Και κλείσε την πόρτα, του είπε με συγκρατημένο θυμό καθώς εκείνος έμπαινε. Έτριξε τα δάχτυλά του, τον κοίταξε με φλογισμένο βλέμμα και αφού του έδειξε την καρέκλα για να κάτσει, είπε:

-Ξέρω πως εσύ φταις για ό,τι έγινε και όχι ο Στάθης. Σε είδα χτες.

Ο Μάριος πήγε να μιλήσει αλλά το μετάνιωσε. Ο προϊστάμενος πρόσθεσε:

-Δεν ξέρω τι τρέχει με σένα και το Στάθη, ό,τι και να ‘ναι όμως, απαιτώ να μείνει έξω από την υπηρεσία. Αυτή τη φορά μπορώ να πείσω το διευθυντή να μην τιμωρήσει κανέναν. Ωστόσο δε θα ανεχτώ να ξαναγίνει οτιδήποτε επιζήμιο για την εικόνα του τμήματος. Έγινα κατανοητός;

Ο Μάριος έσκυψε το κεφάλι και μουρμούρισε:

-Μάλιστα.

Ο προϊστάμενος βυθίστηκε στην πολυθρόνα του και ξεφύσησε.

-Εκπλήσσομαι δυσάρεστα με την πάρτη σου. Εσύ δεν είσαι τέτοιος άνθρωπος, τι έχεις πάθει τώρα; Τι μηχανορραφίες και μικρότητες είναι αυτές; Και στην τελική, τι σου έχει κάνει πια αυτός ο Στάθης και τον έχεις άχτι;

Ο Μάριος ξεροκατάπιε και παρέμεινε βουβός.

-Έλα, λέγε, τι πρόβλημα έχεις μ’ αυτόν, επέμεινε ο προϊστάμενος. Ό,τι μου πεις, δε θα βγει απ’ αυτούς τους τέσσερις τοίχους.

Ο Μάριος πήρε μια ανάσα.

-Δε θα μπω σε λεπτομέρειες γιατί είναι κάτι προσωπικό. Όπως γνωρίζετε, εγώ με το Στάθη παλιά ήμασταν πολύ κολλητοί. Κάποτε βρέθηκα σε μια φοβερά άσχημη κατάσταση που μου ξεκαθάρισε ποιοι ήταν οι πραγματικοί μου φίλοι και ποιοι όχι. Χρειάστηκα βοήθεια και συμπαράσταση. Ορισμένοι αδιαφόρησαν και με εγκατέλειψαν, δεν τους κράτησα κακία, απλά τους περιφρόνησα και έπαψα να συναναστρέφομαι μαζί τους. Ο Στάθης όμως έκανε κάτι που δεν μπόρεσα να ξεπεράσω, κάτι που δηλητηρίασε την ψυχή μου.

-Τι έκανε δηλαδή;

-Μου φέρθηκε με οίκτο. 

_

γράφει ο Βαγγέλης Κατσούπης