Πάντα με άλλοθι τους “άλλους”, πάντοτε θύμα της τύχης, πάντα έρμαιο της συγκυρίας, πιόνι της μοίρας ή μαριονέτα των “καιρών”. Ακόμα και αν κάποιοι άλλοι ή κάτι άλλο κρατάνε τη σμίλη και το σφυρί για να σε λαξεύσουν στο άγαλμα ή στο ξόανο που είσαι ή θα γίνεις, να έχεις πάντα στο μυαλό σου ότι εσύ είσαι το μάρμαρο, ή πρώτη εύπλαστη ύλη που έχει δυνάμει την ικανότητα να μεταπλαστεί σε αυτό που λέει η καρδιά σου και προστάζει ο νους σου, εσύ και ο εντολοδότης γλύπτης. Το αν τελικά θα καταστείς άνθρωπος ή ανδρείκελο, ον ή φυτό, ηθικοπνευματική οντότητα ή έμβιο άθυρμα στη διακριτική ευχέρεια των χειραγωγών και των δημαγωγών, του όχλου ή του εκάστοτε άλλου, είναι αποκλειστικά δική σου επιλογή που υπαγορεύεται από τον τρόπο που προτιμάς να ζήσεις το μερτικό ζωής που κατέχεις. Μόνος σου φτάσε εκεί όπου τα δικά σου φτερά μπορούν να σε υψώσουν ή μόνος σου καταβαραθρώσου στα ανήλιαγα έγκατα της σύμβασης, της μετριότητας του μέσου όρου και της ευθυνοφοβίας και γίνε είτε Δαίδαλος είτε Ιώβ – μόνο μη δικαιολογηθείς πως ήσουν άμοιρος της μοίρας σου, πως σού ‘κλεισαν τον δρόμο θεοί και δαίμονες, κακοτυχιές και αόρατες δυνάμεις και η βασκανία των άλλων…
_
γράφει ο Σπύρος Ανδρουλάκης
Όπως θα λέγε κι ο μέσος άνθρωπος: “easier said than done”: «εύκολο να το λες, δύσκολη η πράξη.»
Πρέπει να σαι το μάρμαρο, ο νους, η καρδιά, η ψύχη, ο γλυπτής, κι όλα αυτά μαζί ακούραστα, συνέχεια, δίχως να χάνεις το κουράγιο, το ηθικό σου, δίχως να επηρεάζεσαι απ όλα γύρω σου που δείχνουν και σε τραβολογούν προς τον αντίθετο, πιο εύκολο δρόμο. Δεν είναι κι εύκολο.
Κι αυτό που προστάζει ο νους σου; Πως του έχεις εμπιστοσύνη όταν ο άτιμος παρασύρεται από κάθε λογής εξωτερικό ερέθισμα, κάθε συνήθειας που έχει πια καταστεί μέρος του νευρωνικού σου κυκλώματος και δρα αυτοματοποιημένα δίχως λογική σκέψη, με βάση το: «έτσι γινόταν πάντα.», το κοινωνικό γίγνεσθαι και τους υπεραντιγραφεις, οχι δεκαετιών αλλά αιώνων, που ασυνείδητα πλέον καθορίζουν τη ροη του; Και απ την συναισθηματική σκέψη τον πάρει σβάρνα στερώντας του την λογική; Ε; Ποσό ελεύθερος είναι αυτός ο νους ώστε να μπορεί να τα ξεπεράσει όλα αυτά; Η για να τα αναγνωρίσει όλα αυτό, που είναι το πρώτο βήμα; Από παιδιά δεν μεγαλώνουμε έτσι; Πόσοι από εμάς ξεφεύγουμε από αυτό; Πόσοι είμαστε τόσο ελεύθεροι; Τόσο μάγκες;
Να το ρωτήσω αλλιώς: Πόσοι έχουμε την διάθεση να κάνουμε έστω και την ελάχιστη προσπάθεια να είμαστε ελεύθεροι; Πόση διάθεση έχω εγώ όταν βαριέμαι να αφήσω τις μικρές ρουτίνες που με βολεύουν; Έχω τώρα πραγματικά διάθεση να αφήσω «Αυτό που είμαι» ώστε γίνω αυτό που «Δεν Είμαι»;
Καλή η φιλοσοφία κι η βαθιά σκέψη αλλά βρω παιδί μου, αν δεν γίνουν πράξη; Και δεν λέω καμμία πράξη οπού ενδεχομένως θα θυσιάσω και κάτι και θα μου λείψει. Όχι. Κάτι μικρό: Ας πούμε, να μην κοιταώ τον γείτονα μου με μισός διότι το ασανσέρ σταμάτησε στον όροφο του ενώ εγώ βιάζομαι διότι έχω αργήσει στη δουλειά, διότι είχα ξεχάσει να βάλω το ξυπνητήρι…
Κάτι τέτοιο…πες μου τώρα οτι αυτό δεν είναι δύσκολο….:)
Στο κείμενο που εκθέτετε πολύ ωραία τον προβληματισμό σας, εγώ προσωπικά θα έλεγα πως μέρα με τη μέρα, βήμα βήμα, με ανεπαίσθητες για πολλούς μικρές ενέργειες κατορθώνουμε το “όλο”. Είναι οι μικρές αλλαγές που θα κάνουμε αυτές που θα αλλάξουν σταδιακά τη στάση ζωής μας. Ας αρχίσουμε να δίνουμε άλλη βαρύτητα σε εκείνα τα λίγα λεπτά που κοιμηθήκαμε παραπάνω και ξεκουραστήκαμε, επειδή ξεχάσαμε να βάλουμε το ξυπνητήρι και ας παλέψουμε να μην τα κάνουμε τούτα τα λίγα λεπτά ικανά να μπαρουτιάζουν την υπόλοιπη μέρα μας. Από εκεί ξεκινά κανείς. Από τα απλά. Εκείνα που δεν τους έχουμε δώσει τη δέουσα σημασία. Σημασία έχει να μετακινούμαστε… να μετατοπιζόμαστε μέρα με τη μέρα…και όχι τόσο ο επιθυμητός και ενδέχεται και ουτοπικός τελικός προορισμός. Το κέρδος για εμάς αλλά και για όσους μας πλαισιώνουν είναι η κίνηση και οχι η ταχύτητά της. Πρωτίστως είναι για μένα η κατεύθυνση. Την καλησπέρα μου