Αυτοί

που με τα λόγια τους κλειδώσανε τα χείλη μας

Αυτοί

που με τις άγριες φιλοδοξίες τους ταΐσανε το λίγο μας

Αυτοί

που τα μπαλκόνια τους μας σβήσανε τη θέα

Αυτοί

που ανταλλάξανε τα ιερά και τα’ άγια με τον ελάχιστό μας εαυτό

Αυτούς

προσκύνησες αντί να καταδεχτείς να περπατάς με ψηλά το κεφάλι

Αυτούς

έγλειψες για μια δουλειά

Αυτούς

διάλεξες για να διαλέξουν τα όνειρά σου

Αυτούς

εμπιστεύτηκες όταν έπρεπε να αναρωτηθείς ποιος είσαι και που πάμε

Όταν

λοιπόν ξεπλένεις τα χέρια σου στη λάσπη τους

Όταν

σκουπίζεσαι στις κατουρημένες τους ποδιές μ’ ένα χαμόγελο θριάμβου

Όταν

ακόμη και τώρα, μετά τη Μεγάλη Πέωση, μετά τη Βαριά Συντριβή, μου στήνεσαι στις ουρές του ΟΑΕΔ, του ΙΚΑ, του ΜΙΚΑ, και στις ουρές του φιδιού για ένα αβγό

Όταν

έχεις βαφτίσει τον υπόνομο Θεό και μέλλον των παιδιών σου

Τότε

γιατί αναρωτιέσαι ποια μοίρα σ’ έχει φτύσει;

Τότε

γιατί βαρυγκωμάς για τη σκλαβιά που είναι χαραγμένη στο DNAσου;

Τότε

γιατί διαμαρτύρεσαι ότι πεινάς για αξιοπρέπεια;

Τότε

γιατί μου κλαψομουνιάζεις ότι ο Κύριος απέστρεψε το πρόσωπό Του κι ο διάολος μας πήρε το σκαλπ;

Μην φοράς την κουκούλα

Και μην κατονομάζεις Αυτούς για Εφιάλτες!

Σκάσε και σκύβε!

Είσαι για τα πάντα ικανός…

γράφει ο Αντώνης Κάτιας