Γελαστά κρατιέται η ανάσα αυτή
και κάνει κόλπα σαν ταχυδακτυλουργός
τι μέλλει να ’ρθει.. .τι μέλλει να γίνει
ένας λαγός ξεπροβάλλει από το ψηλό της καπέλο
Ένα χα θα γίνει αχ…ένα αχ γίνεται χα
στεναγμός και χαρά..χαρά και στεναγμός
για εκείνο που λείπει απ’ το μεγάλο το παζλ

Φωνάζει και χορεύει ο μικρός της ο ήχος
σαν ασθενής που ξυπνά μετά από κώμα
κι ο αναπνευστήρας θολώνει στο νέο λαχάνιασμα
έτσι κι αυτή θολώνει το παλιό της τοπίο
και χαρίζει στο τώρα το νέο της χνώτο

Ανάσα υγρή που δροσίζει τη σκέψη
ακουμπά δειλά στο νέο της όνειρο
σα γυναικείος ψίθυρος σε μια νύχτα αγάπης
σα σταγόνα σε φύλλο στο απαλό το ξημέρωμα

Γελαστά κρατιέται η ανάσα
κι ας πονάει πολύ
ένας κλόουν την κάνει να ξεχνάει το τώρα
πάνε μέρες που βρήκε το μεγάλο της τσίρκο
κι έχει κρύψει το τώρα κάτω από μια κίτρινη τέντα…

_

γράφει η Μάχη Τζουγανάκη