Στο παραθύρι τ’ ουρανού, έστησα εγώ καρτέρι,

τ’ άχρωμο της σελήνης φως να πάρω από το χέρι.

Αντάμα να βαδίσουμε στου ύπνου τα μονοπάτια,

την ώρα που τα όνειρα σφαλίζουνε τα μάτια.

Σαν άυλη φεγγαρόσκονη θέλω να διεισδύσω

στα παιδικά τα όνειρα, κρυφά να σεργιανήσω.

Δεν ξέρω αν πολυάρεσε η ιδέα στο φεγγάρι,

λοξά μου χαμογέλασε … μα μου ‘κανε τη χάρη.

Κάτω από βλέφαρα κλειστά τρυπώσαμε λαθραία,

αόρατοι περιηγητές στη χώρα του Μορφέα.

*****

Λαθρεπιβάτες σ’ όνειρο, μέσα σε ροζ βαγόνι.

Όλα τριγύρω ήταν ροζ, ακόμη και το χιόνι.

Ένας ροζ ήλιος έπαιζε πάνω σε ροζ τοπία,

στης θάλασσας τον ροζ καμβά, αρμένιζαν ροζ πλοία.

Σαν ροζ αγέλη οι άνθρωποι, έτρεχαν σε ροζ δρόμους.

Τα λόγια και οι σκέψεις τους ανέδιδαν ροζ τόνους.

Θαρρώ πως δράκους είδα ροζ, μάγισσες και νεράιδες,

μα … άλλο ονειροπεριηγητές και άλλο παραμυθάδες.

Σαν να εξόκειλε η ζωή πάνω σε ροζ καθρέφτη.

Αν πω ότι ενθουσιάστηκα, ίσως με πείτε ψεύτη.

*****

Κατάλαβε τις σκέψεις μου η κέρινη σελήνη,

πλεύσαμε γι’ άλλο όνειρο, με οδηγό εκείνη.

Χαμένοι πέρα απ’ το άπειρο, σε πυρωμένη σφαίρα,

αίμα ο ήλιος έσταζε και έβαφε τη μέρα.

Κόκκινοι βράχοι και σπηλιές, που λάξεψαν τυφώνες,

η μαύρη τέφρα κάλυπτε ασφοδελούς λειμώνες.

Σε ενεργά ηφαίστεια, σμίλευε η λάβα τέρατα,

φωτιά είχαν στο βλέμμα τους και στο κεφάλι κέρατα.

Άγριες απειλές ξεστόμιζαν και θεϊκές φανφάρες,

ευθύς σε μάχη ρίχνονταν, με φλογισμένες μπάρες.

Θνητούς δεν είδα πουθενά, καλά θα ‘ταν κρυμμένοι

ή στην κόντρα τους με τα θεριά, θα είχαν βγει χαμένοι …

Φόβος και τρόμος με έζωσαν, μαζί με οργή και θλίψη.

Ποτέ δε φανταζόμουνα το γένος μας να εκλείψει.

Δεύτερη απογοήτευση μέσα στο ίδιο βράδυ …

Το λοξό της χαμόγελο … πίκρας ήταν σημάδι.

*****

Η σελήνη φέγγοντας θαμπά, με μάτια βουρκωμένα,

στο τελευταίο όνειρο, συνόδευσε εμένα.

Με το απαλό το χάδι του μας δρόσισε ένα αγέρι.

Λευκά άνθη μας χάρισε ένα μυρωμένο αστέρι.

Έμοιαζε να πλαγιάσαμε, μες της Εδέμ τον κήπο,

η φύση αγαλλίαζε κάθε καρδιάς τον χτύπο.

Σε δάση με διάφανα νερά, σε χλοερά λιβάδια,

γλυκοτραγούδαγαν πουλιά και χόρευαν κοπάδια.

Η θάλασσα γαλήνευε μες τον υγρό της κόρφο

και όνειρα και στεναγμούς και κάθε κρυφό πόθο.

Οι άνθρωποι πάντα γελαστοί, σφιχτά αγκαλιασμένοι,

με φίλους διασκεδάζανε, μοιάζαν ευτυχισμένοι.

Το φεγγάρι αναζήτησα για να του ομολογήσω :

– Να επιτέλους ένα όνειρο που αξίζει να το ζήσω …

Το δάκρυ του που κύλισε μ’ έκανε να σαστίσω.

Απαλά το χέρι μου έπιασε … με τράβηξε πιο πίσω.

Είδα, σε σκοτεινά κελιά, ανθρώπους να είναι μόνοι,

κρυφοκοιτώντας τη ζωή, μέσα από μια οθόνη …

*****

Στοργικά – και πριν στο φως χαθεί – μου μίλησε η σελήνη,

στης νύχτας τα απόκρυφα με μύησε εκείνη.

– Είδες το άχρωμό μου φως και πως θαμπά φωτίζει …

Γιατί η λάμψη ανήκει σε αυτόν ελπίδες που κομίζει.

Χρυσίζει ο ήλιος την αυγή, για τ’ αύριο ελπίδες σπέρνει,

μα κάθε σπόρος απ’ αυτές ριζώνει και βλασταίνει,

αν είναι καλορίζικος και η νύχτα τον διαλέξει

και στα όνειρα ενός μικρού παιδιού με πάθος τον εμπλέξει.

Εγώ γυρίζω τις βραδιές ψάχνοντας για ελπίδες,

αλλά όπως θα κατάλαβες … βλέπω όλα αυτά που είδες …

*****

Χλωμή με βρήκε το πρωί, τ’ όνειρο με βαραίνει

και στον καθρέφτη μου κοιτώ το στόμα που σωπαίνει.

Μα είν’ η αλήθεια αμείλικτη και η σκέψη το γνωρίζει,

ποιος των παιδιών τα όνειρα, αλόγιστα ορίζει …

_

γράφει η Βάσω Κώστογλου