Το δωμάτιο υπό σκιά καλοκαιριού
το δωμάτιο αφαιρετικά πολύχρωμο.
Είναι αξιοθαύμαστο, δεν έχει παπαγαλάκια
ή φωτιστικό οροφής με ανεμιστήρα.
Το παράθυρο κλειστό, η κουρτίνα δεν κάνει καμία κίνηση.
Είχα εναποθέσει ελπίδες στη δροσιά που φέρνει.
Τα ρούχα κρεμασμένα
η καρέκλα με το πλαστικό κάλυμμα.
Προστατευμένη από των ιστοριών την αφήγηση.
Είναι εύκολο με ένα σφουγγάρι να αφαιρέσεις
κάθε σωματική δραστηριότητα που αφήνει ίχνη.
Δεν είναι φόβος
είναι ο φόβος της μνήμης
όταν καταλαβαίνω βαθιά πως τα αισθήματα
γυρεύουν έναν καλλιτέχνη δρόμου
να σκεπάσει το δωμάτιο με τα γενικά άπιαστα
να σκεπάσει με ζωγραφιές του ταβανιού το ροζ.
Υπάρχει και ένα ρεαλιστικό μπολ γεμάτο φράουλες
βάφουν τα χείλη.
Τα χέρια δεν έχω που να σκουπίσω
τα ακουμπάω στον τοίχο και με μιας φαίνονται δαχτυλιές
δεν είναι δαχτυλιές, είναι η δύναμη των ξεχασμένων αισθήσεων.
Το σφουγγάρι,
γρήγορη η τριβή να καθαρίσω
ξύνεται ο τοίχος και αποκαλύπτει τα πρώτα μου σημάδια.
Αλλόκοτο δωμάτιο, μα αφορά μόνο εμένα
σίγουρα σε άλλους δεν έχει συμβεί να μιλάνε τα αντικείμενα.
Εγώ δίπλα σε εμένα διπλά τα χέρια στα γρήγορα
να ζωγραφίσουν νυχτολούλουδα
να τριφτώ πάνω τους
να ανασάνω βαθιά για να ακούσω
την επαναλαμβανόμενη απαγγελία της άνοιξης.

_

γράφει η Κωνσταντίνα Γεωργαντοπούλου