Στον αφρό της θάλασσας
κρίνα και ρόδα ονειρεύεσαι
η λύπη δε μπορεί να πλησιάσει
πολύχρωμες οι χάντρες της Αγάπης
στο βυθό, εκλιπαρώντας τη σιωπή,
να δέσουν Αύριο.. οι γοργόνες δαχτυλίδια.
Να σε προσέχω σαν το δάκρυ
το ακριβό στο πρόσωπο
και μες τις χούφτες μου να ξεδιψάς
ασήμι να γεμίζει το φεγγάρι
τα δυο μάτια σου
κι από τους δρόμους που ‘χεις πάρει
ζητώντας την ανάσα μου
όταν τις νύχτες δραπετεύει ο νους
στην αγκαλιά μου πάντα να γυρνάς.
Πικρές οι αλήθειες
θα βουλιάξουν στα βαθειά
σκιές στα φύκια
τ’ άστρα να παραμονεύουν
ξανοίχτηκες σε θάλασσα πλατειά
εκεί οι ορίζοντες γεννούν ανέμους
έμαθες να διαβάζεις τα ονόματα
και τη σκουριά
και πως διαλέγουν οι ψυχές
ανθοσυλλέκτριες νύμφες το φώσφορο
λυτρώνοντας τα πνεύματα απ’ τη λάσπη.
_
γράφει η Ζωή Δικταίου
Πανέμορφοι στίχοι..μελωδικοί!!!
Ευχαριστώ Άννα. Ας έχεις το φως, πάντα συνήγορο στην καθημερινότητα σου.
Πανέμορφο Ζωή!!
Λυρικές οι εικόνες σας!!!
Με πόση γενναιοδωρία τα νιάτα εκφράζονται με καλά λόγια Ελένη. Ευχαριστώ από καρδιάς.
Υπέροχο!
Καλή μου Μάχη, ευχαριστώ γιατί πάντα αντιλαμβάνεσαι την πρόθεση ή τη διάθεση μου να μιλήσω, όχι σε κάποιον άλλον, όχι σε έναν τυχαίο άνθρωπο, αλλά σ’ εκείνο που γνωρίζει πως η εκφρασιακή υπερβολή ως ανάγκη προσωπική δεν υπονομεύει τον λυρισμό και ελπίζω φυσικά, πως δεν αφαιρεί τίποτα από την ειλικρίνεια του συναισθήματος.
Υπέροχο!ζωντανές εικόνες η κάθε πρόταση
Ευχαριστώ Γιάννη, για το δικό σου παρόν στις δικές μου καταγραφές και εσωτερικές αναζητήσεις.
Υπεροχο! σαν τη…θαλασσα.
Ας έχεις μάτια να γίνονται θάλασσα και να ταξιδεύεις με όλους τους ανέμους Κατερίνα, αναζητώντας το φως.