Νιώσε

Νιώσε

man_walking_trees

Ούτε μισά, ούτε σπασμένα
Στους καμμένους δεν αρμόζουν φτερά.
Και τι να τα κάνουν;
Να τα χαραμίσουν
Πετώντας πάνω από στάχτες κι ερείπια;
Από ψυχές τσακισμένες;

Δεν αντέχουμε άλλο πια.
Τα ’χουμε από καιρό παρατήσει.
Αποδεχτήκαμε το χάος.
Μέχρι και να τ’ αγαπήσουμε κοντέψαμε.
Να πορεύεσαι
-θα σου πουν-
Μ’ ό,τι έχεις.
Μα τι να κάνεις μ’ ένα τίποτα;

Ορίστε τι θα κάνεις!
Πάρ’ το στα χέρια σου
Και φτιάξε τα πάντα!
Ξημερώνει η μέρα
Και τη διώχνεις για νύχτες μοναχικές.
Σου φωνάζουν “μείνε”
Κι ούτε γυρνάς το κεφάλι
Σήκωσε πια το βλέμμα απ’ το χώμα
Ουρανοί σε καλούν!
Μην απαρνείσαι μια ζωή που σου χαρίζεται.

Ένα φορτίο μονάχα σε βαραίνει
Εκείνο της ευθύνης.
Στάσου αντάξιος
Του εαυτού σου προ παντός
Που ’χει τις πιο μεγάλες απαιτήσεις.

-

γράφει η Ελένη Βαρδαξόγλου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Επιμέλεια κειμένου

Ελένη - Χριστίνα Γκαμπούρα

Φοιτήτρια, ανερχόμενη οικονομολόγος και «πτυχιούχος» αναγνώστρια. Διαβάζει, γράφει και ξαναδιαβάζει. Υποστηρίζει ότι ο κόσμος των βιβλίων είναι πολύ πιο όμορφος από τον πραγματικό και συνήθως κατοικεί εκεί. Όσο ζει θα διαβάζει κι όταν πεθάνει θέλει να (ξανα)γίνει αστερόσκονη.

Υποβολή σχολίου

Υποβολή συμμετοχής!

Εγγραφείτε στο newsletter

Αρχείο

Είσοδος