Για τους καλούς μαθητές μας,

αυτούς με το λαμπρό μέλλον,

η επιτυχία είναι επιβεβαιωμένος μονόδρομος

Αυτό που βλέπουν όλοι

είναι ένα άγαλμα·

σταθερή έκφραση,

επιμελημένα ρούχα, σιγουριά.

Πάντα με ένα μειδίαμα,

λιγομίλητος, μα κοινωνικός.

Διαβάζει νύχτα-μέρα,

όμως βρίσκει χρόνο για φίλους,

εκπροσωπεί τους γονείς του

κι εκπληρώνει κάθε επιθυμία τους.

Έχει πλούσιο λεξιλόγιο, μιλάει ευάρεστα

αν και δεν μπορεί να πει “όχι” .

Δεν έχει χρόνο για σχέσεις,

προηγούνται οι σπουδές.

Άμα δε γράψει καλά στο τεστ

τον ρωτάνε “Τι έπαθες;” “Γιατί;”

Αυτός  δεν ξέρει τι να πει.

Κοίτα τον.

Το άγαλμα πάει να μιλήσει

ή μάλλον να αντιμιλήσει.

Ποιος πιστεύει ότι είναι;

Ξαφνικά το άγαλμα πάει στην αποθήκη

Δεν είναι πλέον έκθεμα,

παράδειγμα προς μίμηση.

Ένα δάκρυ φαίνεται στο πρόσωπό του.

Δεν θα βλέπω καλά.

Από πότε τα αγάλματα έχουν συναισθήματα;

Μάλλον θα είναι σταγόνα από τη σκεπή.

Θα του πω να τη φτιάξει – δεν θα αρνηθεί.

Να τος! Είναι ήδη στην σκεπή

Μα καλά, γιατί είναι στην άκρη; Τι ψάχνει να βρει;

Ας τον φέρουμε μέσα, πριν προλάβει και δει.

Θα δει τα δέντρα και τον ουρανό,

θα ξεχάσει τα Αρχαία και το “στερεό”!

“Κοιτώ κάτω”, λέει “είναι μόνο λίγα μέτρα

δεν θα πονέσει και πολύ

Πάντα ήθελα να φύγω,

ταξίδι δίχως προορισμό

τώρα δεν θα έχει ούτε γυρισμό”.

Κάποια μέρα κάτι θα συμβεί.

Η συνθλιβή θα είναι η μόνη επιλογή.

Κοιτά τον καθρέφτη, ο εαυτός του σπάει

Ποιος είναι τελικά;

Είναι ένα είκοσι ή μία μονάδα με δύο μηδενικά;

Ίσως εξαφανιστεί και δεν τον ξαναδώ

μέσα σε λευκούς τοίχους για καιρό.

Εκεί τουλάχιστον ακούει ένα μπράβο,

ένα “σ’ αγαπώ πολύ”!

Για την νοσοκόμα δεν είναι ο “καλός μαθητής”

Εδώ έχει όνομα.

Είναι ο Θωμάς, ο Ζαχαρίας, η Φωτεινή.

Το άγαλμα του έσπασε, θάφτηκε βαθιά.

Δεν αγχώνομαι όμως, 

θα φτιάξουμε κι άλλα τέτοια παιδιά:

τους  “καλούς μαθητές “μας …

_

γράφει η Άννα Μαρία Ανδρεάδου