Σήμερα,
ανεβαίνοντας με τις σκαλωσιές
της Αγάπης και του Ονείρου μου,
κατάφερα και κρέμασα
σ᾽ ένα πρόσωπο – ουρανοξύστη,
μια μαρκίζα δάκρυ,
και σ᾽ έν᾽ άλλο πρόσωπο – ουρανοξύστη
μία πινακίδα χαμόγελο…
Κουράστηκα πολύ,
για να καπνιστώ
από της επιτυχίας τη δυσάγωγη φλόγα.
Γιατί όσο προσπαθούσα ν᾽ ανεβώ,
τόσο εκείνοι ύψωναν κι άλλον όροφο.
Κι όλο υπέφωσκε σαν φως που
το πάνε για κρέμασμα, το ματαιόσπουδο
σιγοψιθύρισμά τους πως
όροφο στον όροφο… αχνό στον αχνό…
κάποια στιγμή πού θα πάει,
θα μπουρδουκλωθεί αυτός και θα τσακιστεί στις
ατσαλένινες σιδεριές… της υπεροψίας μας,
μέχρι επιτέλους να τον μαζέψουν οι από κάτω,
με τα κουταλάκια της ειρωνείας τους.
Ώσπου,
γεύτηκα την δήθεν απάτητη κορφή τους,
ενώ όσο κεντούσα με τη βελόνα
της Συγχώρεσής μου, τη διάψευσή τους
στα Βαβελικά, ουρανόξυστα πρόσωπά τους,
οι από κάτω ταΐζονταν αυτή τη φορά, από τα
κουταλάκια του θαυμασμού τους…
Εν τέλει, κάθε εγωκεντρικός ουρανοξύστης,
δαμάζεται σαν ανήμερο θηρίο,
όταν για την αναρρίχησή τους
σφιχταγκαλιάζεσαι απ᾽τη μια, την Πενταστέρινη
κλίμακα της Στοργής,
κι απ᾽την άλλη, τη Φεγγαροδαγκωμένη
ανεμόσκαλα του Αισθήματος.
Σήμερα,
για πρώτη φορά, ενώθηκαν μαζί
και μου χαρίστηκαν, δυο στόλοι.
Έτσι, για ν᾽ αρμενίζουν στους ειρηνικούς
των ηλιόβρυτων… Προσδοκιών μου.
Ένας στόλος… δάκρυ ανθρώπου
κι ένας στόλος… χαμόγελο ανθρώπου.
Δυo στόλοι.
Ε! Δεν είναι και λίγοι για έναν μεροκαματιάρη σαν κι εμένα.
Κι επιτέλους!
Πραγματοποιήθηκε η ευχή μου!
Να γίνω εφοπλιστής!
Εφοπλιστής ονείρων.
Εγώ!
Που ναυπηγούνται στις ψυχές.
Με μούτσους
τα Οράματα
και καπετάνιους
τις Αιωνιότητες.
Ναυάγιο,
μόνον οι στόλοι… των αδιεξόδων
κι αυτοί… των ανεκπλήρωτων πόθων.
Τον τορπιλισμό αυτών,
προς ενημέρωση των άλλων επιχειρήσεων στρατού,
τον έχει προ πολλού αναλάβει
η ειδική μονάδα καταδρομών της Ελπίδας!
Ελπίδα!
Ελπίδα!
Ελπίδα!
Στο “ ντού ” των ΟΥΚΑΔΩΝ της
σκόνη όλα.
“Κι επιτέλους!
Πραγματοποιήθηκε η ευχή μου!
Να γίνω εφοπλιστής!
Εφοπλιστής ονείρων.”
Αγαπητέ Κύριε Σκοπετέα,
Είστε υπέροχος!!!
Την πρώτη φορά που το διάβασα,
είχα αρκετές απορίες.
Την δεύτερη φορά είχα λιγότερες.
Την τρίτη φορά νομίζω πως το κατανόησα.
Πολύ δυνατός ο τρόπος σκέψης σας και η απόδοσή του!!!
Δυστυχώς υπάρχουν πολλά τέτοια ξύλινα πρόσωπα – ουρανοξύστες.
Σας εύχομαι πάντα να έχετε δίπλα σας έναν στόλο από χαμόγελα
και έναν από δάκρυα χαράς Ανθρώπων!!!
Έτσι, οι Ουρανοξύστες ντύνονται περιβόλια καθώς διαπερνά η μελωδία…
Εφοπλιστής Ονείρων να παραμείνετε μοιράζοντας απλόχερα την Αγάπη!!
Να είστε πολύ καλά!!!
Ευχές από παράδεισο
σμιλευμένες …
Την ευχή σας Ελένη …
Ένας στόλος… δάκρυ ανθρώπου
κι ένας στόλος… χαμόγελο ανθρώπου.
Κι ένας εφοπλιστής ονείρου πλούσιος από αγάπη και χαρά που τη σκορπά απλόχερα!!Χαρμόσυνη η γραφή σας και πολύ ιδιαίτερη κύριε Σκοπετέα!
Σας ευχαριστώ θερμά Άννα!
Για τη γενναιοδωρία της κριτικής,
σάς ευχαριστώ θερμά Άννα!
…βρέθηκε εκείνος που θα ξυπνά το όνειρο και θα το βαστά στα χέρια του..πιο πλούσιος από τους πλούσιους. Ξεπέρασε τα εμπόδια των βαβελικών προσώπων δείχνοντας τη στοργή ως κάρτα εισόδου στα μεγάλα τους κτίρια τα δήθεν απάτητα… και τάισε με θαυμασμό το ως τότε χορτασμένο από ειρωνείες και υπεροψίες πλήθος. …και ευτυχώς βρέθηκε και η εκπαιδευμένη ειδική ομάδα των οϋκάδων του που θα δίνει την ελπίδα για να ξεπερνιούνται τα αδιέξοδα και οι ανεκπλήρωτοι πόθοι που στοιχειώνουν τις εγκλωβισμένες ψυχές…
Πόσο εύκολα μπορεί να αλλάξει ο κόσμος…με τέτοιους “μεροκαματιάρηδες” που σηκώνουν παντιέρα ένα χαμόγελο και ένα δάκρυ σε ένα στόλο από καρδιές που συμπορεύονται και συναινούν στο διαζύγιο με τον εγωκεντρισμό και την αδιαφορία…
σαν όνειρο ακούγεται μέσα στο βράδυ….
“….καθώς βραδιάζει ένα φλάουτο κάπου ή ένα άστρο
συνηγορεί για όλη την ανθρωπότητα…”
την καληνύχτα μου…
Στο τελευταίο δίστιχο,
ξεχάσατε να συμπεριλάβετε τον εαυτό σας Μάχη!
Ένας ποιητής, γνωρίζει πάντα
πώς με τη μελωδία της φλέβας του, να ρίχνει ίσκιους στο άνυδρο του απραγματοποίητου …
πώς με τη σπίθα του άστρου του, να πασπαλίζει με Φως το ψηλαφητό σκότος …
πώς με το φίλοικτο πνεύμα του, να πνίγει τον άτεγκτο λυγμό των σπλάχνων του και να τον επιστρέφει σε σονάτες στο πρόσωπο της θλίψης, του πόνου, του μαρασμού …
πώς ο ίδιος να μεταστοιχειώνεται σε καλό Σαμαρείτη, δηλαδή, σε Θεό και να συνηγορεί για όλο τον κόσμο … για μένα …
Η κριτική σας – την οποία δεν αξίζω – υπεράνω του ποιήματος …
Ευγνώμων στο πάντα …
Πόσο απλά ορίζονται με την παραπάνω απάντησή τα χαρακτηριστικά αυτής της νέας κατηγορίας Εφοπλιστών! Οι Εφοπλιστές ονείρων στις βαλίτσες τους κρατάνε σεμνότητα, ταπεινότητα, ήθος, αγάπη, σεβασμό σε αντίθεση με τους εφοπλιστάδες του κόσμου που τη γεμίζουν με υπεροψία, εγωισμό, αδιαφορία και πόσα πολλά άλλα…κούφια και κενά χαρακτηριστικά που (δια)φθείρουν την ψυχή.
Στην προσωπική μου πορεία μικρή ακόμα αλλά αρκετή για να κρίνω…είδα οτι οι άνθρωποι που λένε οτι δεν αξίζουν μιας καλής κριτικής ή ενός καλού λόγου είναι συνήθως εκείνοι που αξίζουν τα πάντα…
Θα περιμένω με χαρά την επόμενη ανάρτηση του “νέου” συντάκτη της σελίδας μας 🙂